วิกฤตที่ต้องร่วมมือกัน

"ไอ้การที่นายมาพูดคำว่า 'น้องชาย' ด้วยหน้าตายด้านๆ แบบนั้น มันไม่ได้ทำให้เรื่องพังๆ ที่เกิดขึ้นมันดูซอฟต์ลงเลยนะ รณกร!" อลิสาตวาดลั่นห้องทำงาน แฟลชไดรฟ์ในมือของเธอถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้โอ๊คจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอไม่สนใจหรอกว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะมีออร่าของช่างภาพรางวัลระดับโลกแผ่ออกมาแค่ไหน ในวินาทีนี้ อีโก้ของเขามันไร้ค่าพอๆ กับไฟล์งานที่เพิ่งถูกแฮกจนเกลี้ยงเซิร์ฟเวอร์ รณกรยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แขนแกร่งกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มจ้องมองจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงหน้าจอ Error สีแดงฉานด้วยความนิ่งสงบผิดปกติ หากแต่สันกรามที่ขบกันจนนูนเด่นนั้นฟ้องชัดว่าเขากำลังสะกดกลั้นอารมณ์ดุจภูเขาไฟที่รอวันระเบิด "ถ้าเธอแหกปากใส่ฉันแล้วไฟล์มันกู้คืนมาได้ ฉันจะอนุญาตให้เธอแหกปากจนคออักเสบไปเลย อลิสา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบเย็น ก่อนที่เขาจะเบนสายตามาสบประสานกับนัยน์ตาวาวโรจน์ของหญิงสาว "เลิกเอาอารมณ์มาตัดสิน แล้วใช้สมองที่เธอชอบอวดนักอวดหนาดูสิ ใครเป็นคนทำ" "ก็ใครอีกล่ะที่รู้รหัสเข้าเซิร์ฟเวอร์สำรองของนาย นอกจากไอ้คนที่เพิ่งก้าวเข้ามาในบ้านแล้วพ่นคำว่า 'น้องชาย' ออกมาด้วยน้ำเสียงเสแสร้งนั่น!" อลิสาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ความดื้อรั้นในดวงตาไม่เคยจางหาย "รณกร... ฉันไม่ใช่เด็กอมมือที่จะมานั่งร้องไห้กอดเข่า บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่านั่นใคร และนายกำลังปิดบังอะไรฉัน" รณกรถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างแทบจะเบียดกับร่างบาง กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นอายของฟิล์มถ่ายรูปเก่าๆ จากตัวเขาทำให้อลิสาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่นั่นไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอยอมถอย "ถ้าฉันบอกว่านั่นคือคนที่จ้องจะงาบชีวิตฉันตั้งแต่ตอนที่ฉันยังไม่มีอะไรเลย เธอจะยังกล้ามายืนท้าทายฉันตรงนี้ไหม" เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นรดรินบนแก้มนวล "ข้อมูลที่หายไปไม่ใช่แค่ภาพถ่าย แต่มันคือหลักฐานที่ไอ้ 'น้องชาย' ของฉันคนนั้น พยายามจะทำลายทิ้งเพื่อปกปิดความชั่วของตระกูลมัน" อลิสานิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ "ถ้างั้นเราก็ยิ่งต้องร่วมมือกัน... ไม่ใช่เหรอ?" "ร่วมมือ?" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปดึงเก้าอี้ให้นั่งลงก่อนจะโน้มตัวลงมาครอบงำพื้นที่ของเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่เท้าไว้กับพนักพิง "เธอรู้อะไรไหมอลิสา การร่วมมือกับคนดื้ออย่างเธอ มันน่าเหนื่อยกว่าการโดนแฮกข้อมูลสิบเท่า แต่ในเมื่อข้อมูลนี้มันสำคัญต่อชีวิตฉัน... ฉันยอมแลก" "ไอ้ปากร้าย!" อลิสาฟาดฝ่ามือลงบนไหล่กว้างเบาๆ แต่รณกรกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน มือของเขาอุ่นจัดและบีบกระชับเพียงเล็กน้อย ทว่าแรงดึงดูดนั้นมหาศาล "เลิกงอแง แล้วดูนี่" เขาหันกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวรัวคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "ฉันวางกับดักไว้ตั้งแต่วินาทีที่เริ่มรู้สึกผิดปกติ มันพยายามแฮกเข้ามา แต่มันไม่รู้หรอกว่าฉันแอบฝัง 'ไอพีแอดเดรส' ไว้ในรูปถ่ายเซ็ตสุดท้าย ถ้ามันดึงข้อมูลไปสำเร็จ... ตำแหน่งที่มันอยู่ก็จะถูกส่งมาที่เครื่องของฉันโดยตรง" อลิสาชะโงกหน้าเข้าไปดู จอภาพเปลี่ยนจากสีแดงฉานกลายเป็นแผนที่ดาวเทียมที่กำลังซูมเข้าไปยังจุดหมายปลายทางแห่งหนึ่ง "นั่นมัน... โกดังเก่าแถวชานเมือง?" "ถูกต้อง" รณกรแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจแต่ก็เซ็กซี่จนอลิสาต้องละสายตา "เราจะไปที่นั่น แต่ฉันมีกฎ... ห้ามห่างจากฉันเกินหนึ่งก้าว ห้ามทำตัวเป็นนางเอกหนังบู๊ และที่สำคัญที่สุด ห้ามตายจนกว่าจะได้ทำงานชิ้นนี้ให้เสร็จ" "ฉันไม่ใช่ภาระนะนายช่างภาพ" อลิสาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับความจริงจังที่เขาแสดงออกมา "ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนถ่ายภาพจังหวะที่มันสารภาพผิดมาแฉให้สังคมรับรู้เอง" "หึ... ดี" รณกรกระตุกยิ้ม ก่อนจะคว้ากล้องถ่ายรูปคู่ใจขึ้นมาคล้องคอ "งั้นไปกันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่นกจะบินหนีออกจากรัง" บรรยากาศในรถระหว่างเดินทางเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดัน ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง รณกรจับพวงมาลัยแน่น สายตามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า ในขณะที่อลิสาคอยเช็กข้อมูลในแท็บเล็ตอยู่เงียบๆ กลิ่นอายของความตึงเครียดทำให้อากาศในรถดูเบาบางลง เมื่อรถจอดสนิทหน้าโกดังร้างที่ดูมืดมิดและน่าขนลุก ทั้งคู่ก้าวลงจากรถพร้อมกัน รณกรส่งสัญญาณมือให้เธออยู่ข้างหลัง ก่อนจะค่อยๆ ย่องเข้าไปทางประตูด้านข้าง เสียงบทสนทนาแว่วดังออกมาจากด้านใน ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักและหลบเข้ามุมเสา "จัดการเรียบร้อยแล้วครับพี่... รูปพวกนั้นไม่มีทางกู้คืนได้อีก ต่อไปนี้รณกรก็เป็นแค่คนกระจอกที่ไม่มีอะไรในมือ" เสียงของชายแปลกหน้าที่คุ้นหูทำให้รณกรกำหมัดแน่น อลิสาเอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม รณกรเหลือบมองเธอ สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าให้กันและเตรียมจะพุ่งตัวออกไป ทันใดนั้น แสงไฟสปอร์ตไลท์จากด้านบนก็สว่างวาบขึ้นจนทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นบังตา พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่รายล้อมพวกเขาไว้รอบด้าน "ช้าไปนะรณกร... นายมันก็แค่ช่างภาพอีโก้สูง ที่ชอบคิดว่าตัวเองคุมเกมได้ตลอด" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาถอดแบบมาจากรณกรอย่างกับแกะ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและอำนาจมืด อลิสาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นปืนในมือของเขาที่เล็งมายังรณกรโดยตรง รณกรขยับตัวไปบังอลิสาไว้มิดชิด ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาไม่ได้กลัวตาย แต่เขากลัวว่าคนข้างหลังจะเป็นอะไรไป "วางกล้องลง แล้วคุกเข่าซะ... ก่อนที่ฉันจะทำให้คนรักของแกหายไปจากโลกนี้พร้อมกับไฟล์งานเหล่านั้น" ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ