เดิมพันสุดท้ายของงานสารคดี

"ถอยไปอลิสา... ถ้าไม่อยากให้กล้องตัวนี้กลายเป็นเศษเหล็ก ก็ถอยไปให้ห่างจากรัศมีระเบิดนั่น!" เสียงตวาดของรณกรดังแทรกผ่านเสียงลมกรรโชกที่หวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจ เขากระชากแขนหญิงสาวให้หลบเข้าหลังแนวหินผาที่พังทลายเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่แรงอัดจากอุปกรณ์จุดระเบิดที่กวินวางทิ้งไว้จะทำให้เศษหินและฝุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ อลิสาไอโขลก เธอปัดฝุ่นออกจากใบหน้า ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น "คุณจะให้ฉันถอยไปไหน ในเมื่อฟุตเทจทั้งหมดอยู่ในมือคุณ! ถ้าเราไม่เอาสิ่งที่อยู่ในเซฟเฮาส์นั่นออกมา เราก็ตายเปล่าทั้งคู่รณกร!" "นี่คือ 'งาน' นะคะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่อยากเล่นบทนางเอกผู้เสียสละตอนไหนก็ได้!" รณกรหันมาจ้องหน้าเธอ ดวงตาคมกริบของช่างภาพสายวีนวาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากปากร้าย "คุณมันบ้าที่ตามผมมาถึงขุมนรกนี่!" "ใช่ ฉันบ้า! บ้าพอที่จะไม่ยอมให้คุณแบกความลับเลวๆ ของกวินไปลงนรกคนเดียว!" อลิสาตะโกนกลับ เธอขยับเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา กลิ่นดินปืนและเหงื่อผสมผสานกันจนน่าเวียนหัว แต่ความใกล้ชิดกลับดึงสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงไปในความรู้สึกที่พยายามหลีกเลี่ยง รณกรนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลง เขาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดหย่อน ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปประสานสายตากับแววตาที่สั่นไหวของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกับเสียงปืนที่ดังแว่วมาจากระยะไกล "ทำไมต้องดื้อขนาดนี้คะ..." เขาพึมพำ เสียงที่เคยกระด้างเปลี่ยนเป็นความแหบพร่าอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น "ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมจะเขียนบทชีวิตที่เหลือของผมยังไง" อลิสาชะงัก คำถามนั้นรุนแรงกว่าแรงระเบิดเมื่อครู่เสียอีก เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ก็ไม่ต้องเขียน... แค่มีชีวิตอยู่ต่อ... เพื่อมาด่าฉันในงานสารคดีชิ้นต่อไปของคุณก็พอ" "ปากดีไม่เลิก" รณกรแค่นยิ้ม มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยเศษฝุ่นที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความหมายแฝงทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอันตรายที่อยู่ตรงหน้าดูเล็กลงถนัดตาเมื่อเทียบกับแรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอในวินาทีนี้ ทว่า ความหวานล้ำก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งเริ่มใกล้เข้ามา กวิน... เจ้าของแผนการร้ายในครั้งนี้กำลังตามล่าพวกเขาจนมุม "พวกมันมาแล้ว" รณกรเปลี่ยนสีหน้ากลับสู่โหมดจริงจังในทันที เขาคว้ามือเธอแน่น "ฟังนะ ครั้งนี้ถ้าเราออกไปได้ คุณต้องกลับไปที่รถ... อย่าดื้อ ถ้าคุณขัดคำสั่งผม ผมจะล็อคคุณไว้ในรถจริงๆ ด้วย" "ถ้าคุณตาย ฉันก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อฟังคำสั่งใครเหมือนกัน" อลิสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดไม่แพ้กัน เธอหยิบอุปกรณ์บันทึกภาพขนาดจิ๋วขึ้นมาเช็ค "เริ่มกันเถอะ... เดิมพันสุดท้ายของเรา" ทั้งคู่ขยับตัวออกจากแนวหิน การถ่ายทำฉากสุดท้ายในพื้นที่สังหารเริ่มต้นขึ้น รณกรทำหน้าที่ช่างภาพอย่างมืออาชีพ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความเป็นห่วงคนข้างกาย แต่เขาก็สามารถเก็บภาพความชั่วร้ายของกวินที่กำลังสั่งการลูกน้องให้กวาดล้างพยานได้ทุกเม็ด อลิสาทำหน้าที่นักเขียนบทที่จดจำทุกรายละเอียดของความเลวร้ายนั้นไว้ในสมอง ทันใดนั้น เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นเฉียดร่างรณกรไปเพียงคืบ! "รณกร!" อลิสากรีดร้อง เธอคว้าข้อมือเขาไว้แน่นเพื่อดึงให้หลบหลังเสาปูนพังๆ ขณะที่รณกรหันไปกดชัตเตอร์เก็บภาพใบหน้าของกวินที่เผยออกมาท่ามกลางแสงไฟฉาย "ได้ภาพแล้ว!" เขาตะโกนบอก พร้อมกับลากตัวเธอวิ่งหลบไปตามเส้นทางแคบๆ ของอาคารร้าง "เฮ้ย! พวกมันอยู่ตรงนั้น! อย่าให้รอดไปได้!" เสียงกวินตะโกนไล่หลังมาอย่างบ้าคลั่ง รณกรและอลิสาวิ่งมาจนสุดทางเดิน มันเป็นหน้าผาชันที่มองเห็นทะเลอยู่เบื้องล่าง ทางออกเพียงทางเดียวคือเชือกเส้นเก่าที่ผูกติดอยู่กับเสาเหล็กขึ้นสนิม รณกรผลักอลิสาให้ไปอยู่ข้างหน้า "ลงไปก่อน... เร็วเข้า!" "ไม่! คุณต้องไปด้วยกัน!" อลิสาปฏิเสธพลางหันไปมองกวินที่กำลังวิ่งตรงมาพร้อมอาวุธในมือ รณกรกระชากแขนเธอแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบาแต่หนักแน่น เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนและคำบอกลาในคราวเดียวกัน "ถ้าผมไม่รอด... ในการ์ดหน่วยความจำนั่นคือเรื่องราวทั้งหมด... คุณต้องเอามันไปเผยแพร่ให้ได้นะ อลิสา" เขายัดการ์ดลงในมือของเธอ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกวินเพียงลำพัง "หยุดนะรณกร!" อลิสาตะโกนสุดเสียง แต่ทว่า... วินาทีที่กวินเงื้อปืนขึ้นมา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นกว่ากลุ่มของกวินก็ดังแทรกขึ้นจากอีกฝั่งของอาคาร แสงไฟจากเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่องสว่างวาบลงมากลางอาคารร้าง ร่างสูงในชุดเครื่องแบบที่คุ้นตาของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับหน่วยสนับสนุนเต็มรูปแบบ ทุกอย่างหยุดนิ่งลงในวินาทีนั้น รณกรชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ "พี่...?" อลิสาเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขวางระหว่างพวกเขากับกวิน เขาคือคนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่... และเขาก็คือคนที่จะเปลี่ยนเกมทั้งหมดไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรณกรและอลิสามาจนถึงโค้งสุดท้ายนะคะ ตุ๊กตาโบราณดีใจมากที่รี้ดทุกท่านไม่ทิ้งกันค่ะ