ปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุด

เสียงวัตถุกระแทกอากาศด้วยความเร็วสูง ตามด้วยเสียงโลหะหักสะบั้นและเสียงคำรามต่ำในลำคอของรณกร เป็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนที่อลิสาจะทันได้กรีดร้องออกมาด้วยซ้ำ ความชุลมุนวุ่นวายตรงหน้าถูกย่อส่วนเหลือเพียงเสี้ยววินาที เมื่อกวิน ผู้ชายที่พกพาความแค้นและสติที่หลุดลอยมาเต็มพิกัด เงื้อมือถือท่อนเหล็กขึ้นหมายจะฟาดลงกลางกะโหลกของเธอ ทว่าร่างสูงใหญ่ของช่างภาพปากร้ายกลับพุ่งเข้าใส่ราวกับเสือชีตาร์ที่ปกป้องอาณาเขต มือหนาคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ได้ทันก่อนที่เหล็กมรณะจะสัมผัสผิวหนัง แต่วินาทีต่อมา แรงเหวี่ยงมหาศาลก็ทำให้ทั้งคู่เซถลาไปกระแทกกับชั้นวางอุปกรณ์สตูดิโอเสียงดังโคร้งใหญ่ "รณกร!" อลิสาสบถออกมาอย่างลืมตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นกล้องราคาแพงระยับร่วงลงมากระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับร่างของรณกรที่ใช้ตัวบังเธอไว้มิดชิด เลือดสีสดไหลซึมออกจากขมับด้านขวาของเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากเสี้ยววินาทีนั้นที่กวินใช้สันเหล็กกระแทกเข้าที่ศีรษะของเขาเต็มแรง แทนที่จะเป็นร่างของเธอ "ยืน... บื้ออยู่ทำไม... วิ่งสิโว้ย!" รณกรกัดฟันกรอด สันกรามคมสันนูนเด่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมกริบที่ปกติมักจะมองเธอด้วยสายตาเย้ยหยันหรือหงุดหงิด บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและห่วงใยจนน่าใจหาย มือข้างหนึ่งของเขายังคงกำข้อมือกวินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้เลือดจะไหลอาบใบหน้าหล่อเหลานั้นจนน่ากลัว "ฉันไม่ทิ้งคุณไว้แน่!" อลิสาปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่สนใจคำสั่งบ้าๆ นั่น มือเรียวคว้าขาตั้งกล้องโลหะที่ตกอยู่ใกล้ตัวที่สุด เหวี่ยงมันสุดแรงเข้าที่สีข้างของกวินเต็มรักจนชายคลั่งคนนั้นเซถอยหลังไปหลายก้าว "ยัยตัวแสบเอ๊ย บอกให้หนี..." รณกรสบถอย่างหัวเสีย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มหยันเจ็บๆ ออกมาที่มุมปาก เขายันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างสูงใหญ่บังร่างของเธอไว้มิดราวกับกำแพงเหล็ก แม้ลมหายใจจะหอบถี่และบาดแผลที่ศีรษะจะเริ่มทำให้การทรงตัวของเขาแย่ลง กวินคำรามด้วยความเจ็บปวดและความโกรธเกรี้ยว ดวงตาสะท้อนความคลุ้มคลั่งจนน่ากลัว เขากำท่อนเหล็กแน่นเตรียมพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่อีกครั้ง "พวกแกต้องตายกันให้หมด! มึงมันสารเลว แย่งทุกอย่างไปจากกู!" จังหวะนั้นเอง อลิสาแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็นเงาร่างของใครอีกคนก้าวพรวดเข้ามาจากประตูหน้ารีสอร์ทที่พังเสียหาย แรงปะทะอันรวดเร็วทำให้กวินไม่ทันตั้งตัว เมื่อร่างนั้นพุ่งเข้าชาร์จล็อกคอของกวินจากด้านหลังอย่างแม่นยำ กดทิ้งน้ำหนักลงกับพื้นจนท่อนเหล็กหลุดจากมือกระเด็นไปไกล "พอได้แล้วไอ้กวิน! แกบ้าไปกันใหญ่แล้ว!" เสียงตะคอกก้องกังวานทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ อลิสาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองภาพตรงหน้าสลับกับร่างของคนที่เข้ามาใหม่ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ โล่งอก และสับสนระคนกัน ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "ภาคิน" บรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์คู่แข่งคนสำคัญ ที่บินตรงมาจากกรุงเทพฯ เพื่อตามหาต้นฉบับเล่มนี้ และเป็นคนเดียวกับที่เธอเพิ่งทะเลาะด้วยทางโทรศัพท์เมื่อชั่วโมงก่อนหน้านี้เอง! "พี่ภาคิน..." อลิสาครางชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ภาคินหอบหายใจโยนกวินที่หมดฤทธิ์เพราะถูกล็อกคอจนแน่นิ่งไว้กับพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองสถานการณ์ตรงหน้า สายตาของเขาคมกริบกวาดมองอลิสาที่เนื้อตัวมอมแมม และหยุดนิ่งที่รณกรซึ่งกำลังใช้มืออีกข้างกุมขมับห้ามเลือดที่ไหลไม่ยอมหยุด "ผมคิดว่าผมมาทันเวลาซะอีกนะ" ภาคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียด สายตาที่เขามองรณกรเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้อลิสาขมวดคิ้วมุ่น รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเปื้อนเลือดดูดุดันและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังภาคินราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต แม้ตัวเองจะบาดเจ็บหนักจนยืนแทบไม่ไหวก็ตาม มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือของอลิสาแล้วดึงให้มาหลบอยู่ด้านหลังของเขาอีกครั้งอย่างถือสิทธิ์ "ขอบใจที่ช่วย... แต่เรื่องของกูสองคน มึงไม่ต้องเสือก" รณกรเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงแหบพร่าแต่เฉียบคม บ่งบอกชัดเจนว่าต่อให้บาดเจ็บเจียนตาย เขาก็ไม่มีวันยอมยกผู้หญิงคนนี้ให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น แม้แต่คนที่เพิ่งช่วยชีวิตไว้ก็ตาม อลิสาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของรณกรที่กำข้อมือเธอไว้แน่น มันทั้งเจ็บ เจือด้วยกลิ่นอายเลือด และเต็มไปด้วยความคลั่ง ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าออกอย่างใจเย็น มุมปากหยักยกยิ้มเย็นเยียบ สายตาคมปลาบมองสบตากับรณกรอย่างไร้ความเกรงกลัว ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "คิดว่าสภาพตัวเองตอนนี้ จะปกป้องเธอได้อีกนานแค่ไหนล่ะ... ช่างภาพสายวีน?" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทายที่จุดประกายเพลิงโทสะในแววตารณกรให้ลุกโชนขึ้นมาทันที อลิสาสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาทีสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออก เธอขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังรณกร แม้ขาสั่นเทาแต่สายตากลับแข็งกร้าว เธอรู้ดีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องความปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือจุดเปลี่ยนที่จะตัดสินว่าใครคือคนที่จะได้ครอบครองความจริง และใครคือคนที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปตลอดกาล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ