มิตรภาพที่เริ่มข้ามเส้น

"ถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวแบบนั้น เลนส์กล้องของฉันคงแตกคามือพอดีค่ะ คุณรณกร" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์หลังเก่าที่เพิ่งรอดพ้นจากคืนอันยาวนานและเหตุการณ์ระทึกขวัญมาหมาดๆ อลิสาขยับตัวเล็กน้อยบนโซฟาผ้าฝ้ายสีซีด เผลอสูดหายเข้าปอดลึกเพื่อขับไล่กลิ่นอายความหวาดกลัวที่ยังติดตรึงอยู่จางๆ ในอากาศ ออกไปจากความรู้สึก รณกรชะงักมือที่กำลังพับเก็บขาตั้งกล้องราคาแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มตวัดมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดหรือวาจาเชือดเฉือนเหมือนอย่างเคย ตรงกันข้าม มันมีความไหวระริกบางอย่างที่ยากจะคาดเดาซ่อนอยู่ลึกๆ "ผมไม่ได้ทำหน้าบึ้ง" ชายหนุ่มโต้เสียงทุ้มต่ำ แสร้งทำเป็นสนใจอุปกรณ์ถ่ายภาพในมือมากกว่าจะสบตาตรงๆ "ผมแค่กำลังคิดว่า... คุณนี่มันดื้อตาใสเป็นบ้า กล้าดียังไงถึงวิ่งออกไปล่อเป้าพวกมันแบบนั้นเมื่อคืน" "อ้าว! กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?" อลิสาเลิกคิ้วสูง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รังสีความไม่ยอมคนในแววตานั้นกลับทำให้รณกรต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบับ "ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นป่านนี้คุณคงโดนกระสุนฝังหัวไปนานแล้วค่ะคุณช่างภาพปากจัด จำไม่ได้หรือไงว่าใครกันแน่ที่วิ่งสะดุดรากไม้จนต้องให้ฉันฉุดกระชากลากถูเข้ามาในโกดังร้างนั่น!" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ไดอะล็อกหยอกล้อปนประชดประชันที่เคยเป็นอาวุธประจำตัวของทั้งคู่ในยามปกติ คราวนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยมวลอากาศประหลาด รณกรวางกล้องในมือลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องในความรู้สึก เขาก้าวช้าๆ เข้าหาหญิงสาวทีละก้าว ทีละก้าว จนอลิสาต้องเป็นฝ่ายถอยหลังโดยอัตโนมัติ สะโพกชนเข้ากับพนักโซฟาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่มีรอยยิ้มเยาะเย้ย ไม่มีคำพูดถางถาง มีเพียงสายตาที่มองตรงมา... สายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากตอนแรกที่รู้จักกัน สายตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกข้างในออกมาจนหมดสิ้น ราวกับความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปเมื่อคืน ทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่า เวลาที่มีอยู่นั้นมันเปราะบางแค่ไหน "รู้ไหม..." รณกรหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดผ่านกลุ่มผมของเธอแผ่วเบา "ตอนที่ผมเห็นคุณล้มลงไปในกองดินเมื่อคืน หัวใจผมมัน... แทบหยุดเต้น" อลิสาชะงัก เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงนาฬิกาแขวนผนัง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมคายคู่นั้น และพบความห่วงใยที่รุนแรงจนน่ากลัวสะท้อนอยู่ "คุณ... พูดอะไรของคุณเนี่ย" เสียงของเธอขาดหายไปช่วงหนึ่ง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของช่างภาพหนุ่มเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาทว่าสั่นเทาเล็กน้อย "ผมไม่ได้พูดเล่น อลิสา" น้ำเสียงของรณกรทุ้มต่ำและจริงจังจนน่าใจหาย ปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นไล้กรอบแก้มเนียนอย่างลืมตัว "ผมเกลียดความวุ่นวาย เกลียดการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องบ้าๆ ของคนอื่น... แต่กับคุณ ทำไมผมถึงยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณปลอดภัยวะ" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกัน ทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนถูกสูบอากาศออกไปจนหมดสิ้น อลิสากลั้นหายใจ สมองประมวลผลไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของสถานการณ์ หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีลูกกระสุนเมื่อคืนเสียอีก ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามขีดเส้นกั้นไว้ เริ่มสั่นคลอนและพังทลายลงทีละน้อย "รณกร..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับละเมอ ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจปนตื่นตระหนก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกันและกัน ระยะห่างที่เคยมีถูกร่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สายตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ความรู้สึกที่เก็บงำไว้ภายใต้ความปากแข็งและทิฐิ กำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในบรรยากาศที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม ทว่า... *ปัง!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโเอะอะที่ทำลายบรรยากาศสีชมพูจนย่อยยับในพริบตา "คุณรณกร! คุณอลิสา! แย่แล้วครับ! พวกมันกลับมาอีกรอบแถมพรรคพวกมากันเพียบเลย!" เสียงหอบแฮกของลูกน้องเจ้าถิ่นที่คอยคุ้มกันดังทะลุเข้ามา ทำเอาทั้งคู่ผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน รณกรสบถออกมาคำหนึ่งอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันคว้าปืนพกและกล้องคู่ใจขึ้นมาเตรียมพร้อมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดดุดันดังเดิม ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ก้าวข้ามเส้นของทั้งคู่ด้วยกันนะคะ