คู่แข่งหัวใจที่มาเยือน

“ไฟล์งานทั้งหมดเกือบห้าสิบกิกะไบต์ระเหยกลายเป็นอากาศธาตุในเวลาไม่ถึงสามวินาที... คุณรณกรคะ ช่วยกรุณาเลิกทำหน้าเป็นยักษ์ปักหลั่นใส่ฉัน แล้วบอกเหตุผลสมเหตุสมผลมาสิคะว่าทำไมฮาร์ดดิสก์สำรองถึงเกลี้ยงเกลาไร้ร่องรอยแบบนี้” อลิสากอดอกแน่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์จ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาของช่างภาพหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและปากร้ายฉายแววหงุดหงิดระคนแปลกใจไม่แพ้กัน รณกรขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาอย่างเหลืออด “แล้วใครใช้ให้คุณเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้องมืดตอนตีสองโดยไม่เคาะประตูล่ะครับคุณนักเขียนบท อยากรู้นักว่าตรรกะข้อไหนในสมองอันปราดเปรื่องของคุณ ถึงบอกให้ถือวิสาสะเอาแฟลชไดร์ฟส่วนตัวมาเสียบกับเซิร์ฟเวอร์หลักของผม” “ก็ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ เหมือนไฟชอร์ตจากในห้องนี้! ด้วยสัญชาตญาณของคนทำงานมืออาชีพ ฉันก็ต้องเข้ามาดูสิคะว่าเซฟเฮาส์ของคุณจะระเบิดใส่หน้าพวกเราเมื่อไหร่ ใครจะไปรู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของคุณมันจะเซนซิทีฟจนพาลลบข้อมูลสารคดีชิ้นเอกที่พวกเราเหนื่อยยากถ่ายมาเป็นเดือนๆ จนเกลี้ยงตู้แบบนี้ล่ะคะ!” น้ำเสียงที่เชือดเฉือนและประชดประชันของหญิงสาวทำให้รณกรอยากจะยกมือขึ้นนวดขมับให้รู้แล้วรู้รอด เขาไม่เคยคิดเลยว่าการเปิดบ้านต้อนรับนักเขียนสาวฝีปากกล้าคนนี้เข้ามา จะทำให้ชีวิตอันสงบเงียบบนเกาะส่วนตัวของเขากลายเป็นสนามรบขนาดย่อมได้ทุกวี่ทุกวัน แต่กระนั้น... ภาพของอลิสาที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียด หัวฟูเล็กน้อยเพราะตื่นจากนอนมาเคลียร์งาน ยิ่งขับเน้นให้เธอดูมีชีวิตชีวาจนเขาสลัดสายตาออกไปไม่ได้ “เลิกเถียงแล้วฟังผมก่อน อลิสา” รณกรถอนหายใจยาว ยอมลดทิฐิลงก้าวหนึ่งเมื่อเห็นประกายความเครียดในดวงตาคู่สวยนั้น แม้ปากจะบอกว่าเธอคือตัวป่วน แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าไฟล์สารคดีชุดนั้นมีความหมายกับความฝันของเธอมากแค่ไหน “ระบบมันไม่ได้ถูกลบ มันแค่ย้ายที่จัดเก็บอัตโนมัติเพราะโปรแกรมป้องกันไวรัสของคุณมันรันชนกับไฟร์วอลล์ของผม... พูดง่ายๆ คือ ข้อมูลยังอยู่ครบ แค่ต้องใส่รหัสผ่านใหม่เพื่อกู้คืน” อลิสาชะงัก สีหน้าที่พยายามจะเอาชนะเมื่อครู่เจือความประหม่าลงไปถนัดตา เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองโวยวายใส่เขาไปชุดใหญ่โดยไม่เช็คให้ดีเสียก่อน “เอ่อ... งั้นเหรอคะ? ก็... ก็นายเล่นทำหน้าดุใส่ฉันตั้งแต่แรก ใครจะไปรู้ล่ะว่าระบบเซฟเฮาส์ของคุณมันจะล้ำเลิศเกินมนุษย์มนา” “ทีงี้ล่ะเสียงอ่อนเชียะ” รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ เดินเข้ามาประชิดตัวร่างบางที่ยืนขวางหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว จนอลิสาต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหูด้วยความหมั่นไส้ “ทีหลังถ้าไม่รู้จริง อย่ามาทำเก่งใส่ผมอีก เข้าใจไหมครับ... คุณนักเขียน” กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นอายแดดและทะเลจางๆ จากตัวรณกรทำเอาอลิสาใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ เธอเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยนี้ทันولي ก่อนจะยกมือขึ้นดันอกแกร่งให้ถอยห่าง “ถ...ถอยไปเลยค่ะ! รู้แล้วก็รีบๆ กู้ไฟล์คืนมาสิคะ มัวแต่มาทำรุ่มร่ามอยู่ได้ เสียเวลาทำงานหมด!” รณกรหัวเราะในลำคออย่างชอบใจเมื่อเห็นใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่อาการเขินอายจนใบหูแดงแจ๋ของเธอก็ไม่เคยรอดพ้นสายตาคมกริบของช่างภาพหนุ่มไปได้เลย มือหนากำลังจะเอื้อมไปแตะแป้นพิมพ์เพื่อจัดการกู้ระบบตามที่ปากพูด แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวในยามวิกาลอย่างกะทันหัน ทั้งรณกรและอลิสาต่างชะงักค้าง รณกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ใครกันที่บังAอาจมาเคาะประตูเซฟเฮาส์ของเขาในเวลาตีสองครึ่งแบบนี้ บนเกาะนี้ไม่มีใครกล้ามายุ่มย่ามกับเขานอกจากคนส่งของและชาวบ้านที่รู้กฎระเบียบดี “ใครมาดึกดื่นป่านนี้คะเนี่ย หรือว่าจะมีโจรขึ้นเกาะ?” อลิសากระซิบถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตัว “เกาะนี้ไม่มีโจรหรอกครับ มีแต่... คนที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา” รณกรตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปรับสีหน้ากลับมาเรียบเฉยดังเดิมก่อนจะเดินสาวเท้าออกไปที่ห้องโถงใหญ่เพื่อเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนยามวิกาล อลิสาเดินตามหลังรณกรมาห่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อบานประตูไม้สักหนาถูกกระชากเปิดออก แสงไฟสีส้มอุ่นจากระเบียงสาดกระทบเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทลำลองดูดีมีราคา เส้นผมเซ็ตมาอย่างเนี้ยบแม้จะดึกมากแล้ว และที่สำคัญ... รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ส่งตรงมายังเจ้าของบ้าน ทำให้อลิสาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ “ไงครับ รณกร ไม่ได้เจอกันนานนะเพื่อน... อ้าว ผมไม่ได้มารบกวนเวลาสวีทอะไรของคุณอยู่ใช่ไหมเนี่ย” น้ำเสียงทุ้มและราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ชายแปลกหน้ากวาดสายตาเลยผ่านรณกรมามองอลิสาที่ยืนอยู่ด้านหลัง รณกรนิ่งงันไปชั่ววินาที กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ส่วนอลิสา... เมื่อเธอมองหน้าชายหนุ่มผู้มาเยือนชัดๆ เธอก็จำเขาได้ทันทีจากหน้าปกนิตยสารแฟชั่นชื่อดังและข่าวหน้าสังคม ดร.กรณ์ นิตยสารนิเวศน์วิทยาชื่อดัง และที่สำคัญที่สุด... เขาคืออดีตคนรักเก่าที่เคยเป็นข่าวหน้าหนึ่งกับอลิสาเมื่อหลายปีก่อน! “กรณ์... คุณมาทำอะไรที่นี่?” รณกรเอ่ยชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเย็นชาจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวช่างภาพหนุ่มลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา ความหึงหวงพุ่งทะยานขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อเห็นอดีตแฟนเก่าของหญิงสาวโผล่มาถึงหน้าประตูบ้านของเขาในยามวิกาลแบบนี้ กรณ์ส่งยิ้มมุมปาก ยักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อความเย็นชาของเจ้าบ้าน ก่อนจะก้าวล้ำเข้ามาในเขตเซฟเฮาส์อย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบพินิจพิเคราะห์ร่างบางของอลิสาที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลังรณกรด้วยประกายตาพราวระยับ “พอดีผมได้ข่าวว่าอลิสามาติดเกาะอยู่กับคุณ... ผมเป็นห่วงอดีตคนรักเก่า ก็เลยแวะมาเยี่ยมเยียนตามประสาคนเคยสนิทน่ะครับ”กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับราดน้ำมันลงบนกองเพลิงความหึงหวงของรณกรอย่างจัง รณกรก้าวเข้าไปขวางหน้าอลิสาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างคุกคาม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนด้วยความเดือดดาลที่พยายามสะกดกลั้นไว้สุดขีด “ที่นี่ไม่ใช่โรงแรม และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาเหยียบที่นี่ตามอำเภอใจ... ออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้” ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและลุ้นไปกับความปากแข็งของพี่รณกรนะคะ! แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ตุ๊กตาโบราณ