ข้อตกลงสงบศึกชั่วคราว

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานไม้สักสั่นสะเทือนตามแรงกระแทกของเสียงแจ้งเตือนที่ดังติดต่อกันราวกับระเบิดเวลา ยอดพรีออเดอร์ตอนล่าสุดที่พุ่งทะลุเป้าหมายไปสามร้อยเปอร์เซ็นต์ตามเสียงประกาศของทีมงานเมื่อครู่ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องสตูดิโอแคบๆ นี้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนแทบจะทำให้ ออกซิเจนในห้องนี้เจือจางลงถนัดตา อลิสาตวัดสายตาคมกริบมองตัวเลขสถิติสีเขียวที่กระพริบเตือนบนหน้าจอ สลับกับมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล รณกรในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแกร่งและเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น เขากำลังปรายตามองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก—ครึ่งหนึ่งคือความหงุดหงิดที่งานล้นมือ และอีกครึ่งหนึ่ง... คือความยอมจำนนต่อสถานการณ์ที่ปฏิเสธไม่ได้ "สามร้อยเปอร์เซ็นต์คุณรณกร" อลิสาเปิดฉากทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงด้วยความเฉียบคมชนิดที่พร้อมจะเชือดเฉือนคนฟังได้ทุกเมื่อ "หมายความว่าเรามีเวลาเหลือน้อยลงครึ่งหนึ่งในการผลิตตอนต่อไปให้ได้มาตรฐานเดิม... หรืออาจจะต้องดีกว่าเดิม เพื่อไม่ให้แฟนคลับที่ยอมจ่ายเงินล่วงหน้าผิดหวัง" "ผมรู้หนังสือ ไม่ได้ตาบอด" รณกรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างตามสไตล์ช่างภาพสายวีนที่เกลียดความวุ่นวายเข้ากระดูกดำ เขาขยับตัวออกจากกำแพง ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานด้วยท่าทีคุกคามที่ทำให้อลิสาต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ "แต่ปัญหาไม่ใช่ยอดพรีออเดอร์ ปัญหาคือคุณกำลังทำให้ตารางงานของผมพังไม่เป็นท่า อลิสา เราตกลงกันไว้แล้วว่าโปรเจกต์นี้จะถ่ายทำแบบค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่เร่งเครื่องจนผมแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ" "แล้วคิดว่าฉันอยากเหนื่อยสายตัวแทบขาดเหรอคะ?" อลิสากระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับเขา ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันเมื่อยามสวมส้นสูงทำให้เธอไม่ต้องแหงนมองเขาเลยแม้แต่น้อย "ถ้าคุณไม่มัวแต่เรื่องมากเรื่องมุมกล้อง หรือไม่ปฏิเสธการสัมภาษณ์เจาะลึกในตอนที่สาม ป่านนี้เราคงไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแก้บทกันใหม่หรอกค่ะ" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาหรี่ลงเล็กน้อย เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนอลิสาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายแดดและฝุ่นจากการทำงานนอกสถานที่ของเขาลอยเข้าปะทะจมูก ชวนให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวอย่างไร้เหตุผล "เรื่องมากเหรอ?" เขาเค้นคำพูดทีละพยางค์ด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบกระซาบ ชิดริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเยาะ "ถ้าผมไม่เรื่องมาก งานชิ้นนี้คงกลายเป็นแค่นิตยสารดาษดื่นทั่วไปที่ไม่มีจิตวิญญาณ... เหมือนกับบทบาทที่คุณเขียนในตอนแรกๆ นั่นแหละ อลิสา" คำพูดนั้นสะกิดต่อมโมโหของนักเขียนสาวเข้าอย่างจัง อลิสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางกำหมัดเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ตรรกะในหัวพรั่งพรูออกมาเตรียมจะฟาดฟันเขากลับให้หงายเงิบ แต่ก่อนที่เธอจะได้พ่นคำพูดเจ็บแสบใส่หน้าเขา รณกรกลับยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงยอมแพ้ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคน1ที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "โอเค... ผมยอมแพ้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ใบหน้าจะยังบึ้งตึงอยู่ไม่น้อย "ไม่อยากเถียงกับคุณเรื่องนี้นานหรอก ยิ่งเถียง เวลาก็ยิ่งหมดไปเฉยๆ" อลิสาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย เธอมองสำรวจใบหน้าคมเข้มของช่างภาพหนุ่มที่ดูผ่อนคลายความเกรี้ยวกราดลงไปบ้างแล้ว "แปลกนะคะ... จู่ๆ ก็ยอมจำนนซะงั้น ปกติคุณต้องเถียงจนฉันมุมิบตับแทบพังไม่ใช่เหรอ?" "เพราะผมยังรักชีวิตและไม่อยากโดนแฟนคลับถล่มสตูดิโอไงครับ" รณกรตอบหน้าตาย ก่อนจะดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลงอย่างไร้มารยาท พร้อมกับตบเบาๆ ที่พนักพิงเป็นเชิงเรียกให้อลิสานั่งลงตาม "เอาล่ะ ในเมื่อสถานการณ์มันบังคับ เรามาทำข้อตกลงกันใหม่... แบบจริงจัง เพื่อให้งานนี้รอดพ้นจากความหายนะ" อลิสาหรี่ตามองเขาอย่างระแวดระวัง แม้จะรู้ดีว่าข้อเสนอของคนตรงหน้ามักจะมีเงื่อนไขชวนปวดหัวพ่วงมาด้วยเสมอ แต่เมื่อมองไปที่ตัวเลขยอดพรีออเดอร์บนหน้าจอ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ "ว่ามาค่ะ ข้อตกลงอะไรของคุณ" รณกรประสานมือเข้าหากันวางไว้บนโต๊ะ ดวงตาคมปลาบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวที่เคยคุกรุ่นด้วยอารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดไปอีกแบบ "ข้อแรก... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เลิกเถียงผมในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง ไม่ว่าผมจะสั่งให้คุณแก้อะไร หรือจัดฉากถ่ายทำแบบไหน คุณต้องเชื่อใจในสายตาของช่างภาพอย่างผม" อลิสาอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับทันที แต่รณกรชิงพูดดักคอขึ้นเสียก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ฟังให้จบก่อนครับคุณนักเขียน... ข้อสอง ในทางกลับกัน ผมจะยอมรับฟังไอเดียพล็อตเรื่องบ้าๆ บอๆ ของคุณ โดยจะไม่ขัดคอหรือทำหน้าเบื่อใส่กลางคัน... อย่างน้อยก็จนกว่าเราจะเขียนบทตอนนี้เสร็จ และข้อสุดท้าย..." เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะอีกนิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนน่าใจหาย รณกรลดเสียงลงกระซิบแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าเราปั่นงานชุดนี้เสร็จทันตามกำหนด... คุณต้องยอมไปทานข้าวกับผมเป็นการส่วนตัว สองต่อสอง โดยห้ามปฏิเสธและห้ามหาข้ออ้างเด็ดขาด" อลิสาสะดุ้งเฮือก หัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำพูดได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงเสียดื้อๆ ดวงตากลมโตมองสบกับนัยน์ตาพราวระยับที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมของช่างภาพหนุ่ม นี่มันไม่ใช่ข้อตกลงสงบศึกธรรมดา... แต่มันคือการยื่นข้อเสนอที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายชัดๆ! "คุณ... รณกร นี่คุณกำลังฉวยโอกาสจากสถานการณ์รึเปล่าคะ?" อลิสาเค้นเสียงถาม ร้อนผ่าวไปทั่วทั้งพวงแก้มโดยไม่รู้ตัว แม้จะพยายามดึงสีหน้าให้แข็งกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ตาม "ฉวยโอกาสตรงไหน?" รณกรเลิกคิ้ว ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่ "ผมเรียกว่าการสร้างแรงจูงใจในการทำงานต่างหาก คุณอยากให้งานเสร็จทันเวลาไม่ใช่เหรอ? นี่ไง... รางวัลชิ้นใหญ่รออยู่" ก่อนที่อลิสาจะได้อ้าปากปฏิเสธคำพูดหน้าไม่อายนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "คุณรณกร! คุณอลิสา! แย่แล้วล่ะสิคะ!" ทีมงานสาวคนเดิมวิ่งพรวดพราดยกกระดาษรายงานแผ่นหนึ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด "มีแขกไม่ได้รับเชิญคนสำคัญ... เดินทางมาถึงหน้าสตูดิโอแล้วค่ะ!" รณกรขมวดคิ้วมุ่นทันที หันขวับไปมองที่ประตูห้องสลับกับมองหน้าอลิสา ขณะที่นักเขียนสาวผุดลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... ข้อตกลงสงบศึกชั่วคราวเมื่อครู่อาจจะต้องถูกพับเก็บใส่ลิ้นชักเร็วกว่าที่คิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ตุ๊กตาโบราณ" มาโดยตลอดนะคะ