การฝึกบินของนกน้อย

“กระโดดลงไปเลยเรย์! อย่าหันกลับไปมอง!” เสียงคำรามของลูคัสดังแข่งกับเสียงโลหะปะทะกันเบื้องหลัง ดาบของเขาต้านรับคมมีดของนักล่าจากกิลด์เงาสังหารไว้อย่างทุลักทุเล หยาดเหงื่อและเลือดสีแดงฉานจากแผลที่หัวไหล่หยดลงบนพื้นหิน เรย์ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ มือที่สั่นเทากำสร้อยคอรูปเขี้ยวสัตว์ไว้แน่น สายตาของเขาจับจ้องไปยัง ‘พิกกี้’ นกฮูกตัวจิ๋วสีฟ้าครามที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่สัปดาห์ มันกำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่ยื่นออกไปเหนือเหวหุบเขาแห่งความตาย “แต่พิกกี้ยังบินไม่ได้นะลูคัส! ถ้าฉันทิ้งมันไป...” “ถ้าเจ้าไม่ทิ้งโอกาสนี้ไป ทั้งหมดจะตายกันหมด!” ลูคัสตวาดกลับ ดวงตาของอัศวินหนุ่มฉายแววเด็ดเดี่ยว เขาเตะเศษหินใส่กลุ่มนักล่าที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอก “ไป! แล้วใช้พรสวรรค์ของเจ้านำทางมันลงไปข้างล่าง ฉันจะตามไปสมทบทีหลัง!” เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ก่อนจะตัดสินใจพุ่งตัวเข้าคว้าพิกกี้ที่ส่งเสียงร้องจิ๊บด้วยความตื่นตระหนก เขากระโดดลงสู่ความมืดมิดของหุบเขาพร้อมกับลมที่หวีดหวิวปะทะใบหน้า ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหล่นกระแทกพื้น เรย์กลับหลับตาลงและส่งกระแสจิตผ่าน 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' สู่หัวใจดวงน้อยในอุ้งมือ *‘เจ้าทำได้... เชื่อใจข้า พิกกี้’* แทนที่จะเป็นเสียงสั่งการ มันกลับเป็นภาพจำลองความรู้สึกของท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ความว่างเปล่าที่ไร้พันธนาการ และความมั่นคงที่เกิดจากการกางปีกออกให้สุด ลมหายใจของเรย์ขาดห้วงเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงแรงกระพือปีกที่สั่นสะท้านจากฝ่ามือ พิกกี้ไม่ได้บินด้วยทักษะ แต่มันบินด้วยความศรัทธาที่มีต่อเขา ทว่าโลกแห่ง VR-World ไม่ได้ใจดีขนาดนั้น แรงลมกรรโชกจากด้านล่างพัดร่างของทั้งคู่กระเด็นชนเข้ากับผนังหินอย่างแรง เรย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อแผ่นหลังปะทะกับชะง่อนผา เขาเกือบปล่อยมือจากนกน้อยที่กำลังหงายท้องหมุนคว้างกลางอากาศ “ไม่นะ!” เรย์ตะโกนลั่น พยายามเอื้อมมือคว้าพิกกี้ที่กำลังร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวที่มืดมิด การฝึกล้มลุกคลุกคลานในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายเริ่มต้นขึ้น เรย์ไม่สนความปลอดภัยของตัวเองอีกต่อไป เขาดีดตัวจากหน้าผา พยายามทิ้งร่างลงไปในทิศทางเดียวกับพิกกี้ ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ ความเย็นเยียบของไอหมอกในหุบเขาทำให้ขาสั่น แต่จิตใจกลับมุ่งมั่นอย่างประหลาด *‘กางปีกออก... อย่าต้านลม... จงเป็นหนึ่งเดียวกับลม’* เรย์นึกถึงตำราโบราณที่เคยอ่าน การบังคับมอนสเตอร์ไม่ใช่การสั่ง แต่คือการแบ่งปัน พิกกี้ที่กำลังตื่นตระหนกเริ่มปรับจังหวะการหายใจตามเรย์ ปีกสีฟ้าครามค่อยๆ หยุดการสั่นไหวและกางออกรับแรงลม แม้จะยังไม่มั่นคง แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ร่างของนกน้อยก็หยุดร่วงหล่น มันถลันตัวพุ่งขึ้นสู่เบื้องบนก่อนจะโฉบลงมาเกาะที่ไหล่ของเรย์ที่กำลังร่วงลงมาได้ทันเวลา เรย์รีบคว้าเถาวัลย์ที่ยื่นออกมาจากหน้าผา กระชากร่างตัวเองจนปวดร้าวไปทั้งแขน ทั้งคู่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่ไล่ล่าตามลงมาข้างบน ลูคัสยังไม่ลงมา... หรือบางที เขาอาจจะไม่ลงมาแล้ว “ลูคัส!” เรย์ตะโกนเรียก แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือเสียงดาบที่ดังสนั่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับเงาดำที่พุ่งทะยานลงมาจากปากเหว แต่มันไม่ใช่ลูคัส ร่างที่ร่วงลงมาด้วยความเร็วสูงนั้นคือ ‘วิหคทมิฬ’ มอนสเตอร์ระดับสูงที่กิลด์เงาสังหารใช้เป็นพาหนะ เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นนักล่าในชุดคลุมสีดำเงื้อกริชหมายจะปักลงกลางหลังของเขาในขณะที่เขายังห้อยโหนอยู่กับเถาวัลย์ ทว่าในจังหวะที่ความตายห่างออกไปเพียงคืบ พิกกี้ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์กลับส่งเสียงร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก มันระเบิดออร่าสีฟ้าอ่อนออกมาครอบคลุมร่างของเรย์ แรงผลักมหาศาลทำให้เรย์หลุดจากเถาวัลย์และกระเด็นเข้าไปในรอยแยกของหน้าผาที่ซ่อนอยู่หลังเถาวัลย์นั้น ภายในรอยแยกมืดสนิทและเย็นเยียบ เรย์พิงผนังหินหอบหายใจ พิกกี้สลบไปแล้วหลังจากใช้พลังเฮือกสุดท้าย แต่ก่อนที่เรย์จะทันได้ปิดตาพัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความมืดลึกเข้าไปในถ้ำ "อย่าเพิ่งขยับ... ถ้าเจ้าไม่อยากให้พวกมันรู้ว่าเราอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นเครือดังขึ้นมาจากเงามืด เรย์หันไปมองและต้องหยุดหายใจเมื่อเห็นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูคัส แต่เป็นบุคคลที่ไม่มีใครในเซิร์ฟเวอร์คิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่... ชายในชุดผ้าคลุมขาดวิ่นที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'ผู้ก่อตั้งโลก V-World' ซึ่งถูกลบหายไปจากสารบบเมื่อห้าปีก่อน! "คุณ... คุณคือใครกันแน่?" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาของเขาดูเลื่อนลอยแต่เปี่ยมด้วยความลับ เขาชี้ไปที่สร้อยคอรูปเขี้ยวสัตว์ของเรย์แล้วแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์เย็นวาบ "สิ่งที่เจ้าเรียกว่า 'มอนสเตอร์จิ๋ว' ที่เจ้ากำลังฝึก... มันไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงหรอกนะเรย์ แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูสู่โลกที่แท้จริงที่ถูกกักขังไว้... และตอนนี้ กุญแจของเจ้ากำลังดึงดูดบางสิ่งที่หิวโหยกว่านักล่าพวกนั้นมาหาเราแล้ว" ทันใดนั้นเอง ผนังถ้ำที่ดูมั่นคงก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงขุดเจาะจากด้านนอกเปลี่ยนเป็นเสียงคำรามที่ดังสนั่นจนพื้นดินถล่มลงมา สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์และไม่ใช่สัตว์อสูรปกติกำลังแหวกมิติเข้ามา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเดินทางเคียงข้างเรย์และพิกกี้ท่ามกลางความมืดมิดนี้นะคะ!