ดันเจี้ยนในก้อนเมฆ

"ถอยออกไปให้ห่างจากรอยแยกนั่น ลูคัส!" เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาเกือบจะถูกกลบด้วยเสียงกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกสันหลัง หินหนาหนักที่เคยเป็นผนังถ้ำร่วงกราวลงราวกับดินทราย แทนที่ด้วยความมืดมิดที่บิดเบี้ยวคล้ายน้ำมันสีดำไหลวนอยู่ในอากาศ ปลายกรงเล็บแหลมคมยาวผิดปกติสีเทาหม่นแทรกผ่านมิติออกมา ขูดขีดกับอากาศจนเกิดประกายไฟสีม่วงอมดำ "นั่นไม่ใช่สัตว์อสูรปกติอย่างที่เคยเจอแน่ๆ" ลูคัสคำรามในลำคอ มือกระชับดาบฝึกหัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาขยับตัวไปขวางหน้าเรย์โดยสัญชาตญาณ แม้จะเห็นได้ชัดว่าขาที่สั่นเทานั้นพยายามต่อต้านความกลัวอย่างสุดกำลัง *ฟุ่บ!* ปุยฝ้ายที่ปกติจะร่าเริงและชอบคลอเคลีย กลับตัวแข็งทื่อ ขนสีชมพูฟูฟ่องตั้งชันขึ้นจนดูเหมือนก้อนเมฆพายุขนาดย่อม มันส่งเสียง 'จี๊ด' สั้นๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตสีทับทิมสะท้อนภาพรอยแยกที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ มันพยายามรวบรวมพลังเวทแสงจางๆ ขึ้นมาปกคลุมร่างของเรย์เอาไว้ "พวกมัน... ไม่ได้มาเพื่อล่า แต่พวกมันมาเพื่อ 'กลืนกิน'" เรย์กระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาอธิบายไม่ได้ สัมผัสจาก 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' บอกเขาว่า ตัวตนที่อยู่อีกฝากของรอยแยกนั้นกำลังหิวกระหาย... ไม่ใช่หิวอาหาร แต่หิวโหย 'พลังชีวิต' ของโลกใบนี้ ทันใดนั้น แรงดึงดูดมหาศาลก็ฉุดกระชากพื้นดินใต้เท้าของพวกเขาให้หลุดลอยขึ้นไปบนฟ้า! ท้องฟ้าในเกม V-World ที่ควรจะเป็นสีครามสดใส กลับกลายเป็นผืนผ้าใบที่ฉีกขาด เผยให้เห็นเกาะลอยฟ้าขนาดมหึมาที่ถูกโซ่ตรวนเวทมนตร์ยึดเอาไว้ด้วยก้อนเมฆสีดำทมิฬ พวกเขาถูกกระชากผ่านมิติเข้ามายังพื้นที่ที่ความเย็นเยียบเสียดแทงผิวหนัง ดันเจี้ยนแห่งก้อนเมฆที่ไม่มีใครเคยสำรวจปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับปราสาทที่สร้างจากเกล็ดหิมะและเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิม "เรา... เราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?" ลูคัสพยุงตัวขึ้นจากพื้นหินที่ลอยอยู่กลางอากาศ มองไปรอบๆ ด้วยแววตาสับสน เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากชุดคลุม ก่อนจะเงยหน้ามองยอดปราสาทที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า สถาปัตยกรรมของมันแปลกตา ปลายยอดแหลมคมประดับด้วยอัญมณีที่กะพริบแสงเหมือนหัวใจที่กำลังเต้น "ที่นี่ไม่ใช่แผนที่ในระบบ..." เรย์พึมพำ ก่อนจะหันไปสบตากับปุยฝ้ายที่กระโดดลงมาเกาะไหล่เขาด้วยท่าทีระแวดระวัง "เราถูก 'ดึง' เข้ามาในพื้นที่รอยต่อของดันเจี้ยน ปุยฝ้ายบอกฉันว่า... ปราสาทหลังนี้กำลังเคลื่อนที่ มันไม่ใช่สถานที่ แต่เป็น 'พาหนะ' ของบางสิ่งที่ทรงพลังมาก" พวกเขาตัดสินใจก้าวเข้าไปในตัวปราสาท โถงทางเดินกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยรูปปั้นมอนสเตอร์ที่ไม่เคยเห็นในบันทึกเล่มไหน แต่ละตัวล้วนมีใบหน้าโศกเศร้าและดวงตาที่ทำจากคริสตัลสีฟ้าเข้ม เสียงฝีเท้าของเรย์และลูคัสสะท้อนก้องไปมา สร้างบรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ระวังนะ" เรย์แตะแขนลูคัสเบาๆ "รูปปั้นพวกนี้... พวกมันไม่ได้ตั้งใจจะตกแต่งที่นี่ แต่มันถูกสาปให้กลายเป็นหินในขณะที่ยังมีความรู้สึกนึกคิดอยู่" ลูคัสชะงักฝีเท้า เขาพินิจรูปปั้นใกล้ตัวที่สุด—อัศวินในชุดเกราะโบราณที่กำลังก้มหน้ากอดดาบไว้แนบอก ทันใดนั้น น้ำตาที่เป็นคริสตัลหยดหนึ่งก็ไหลออกมาจากดวงตาของรูปปั้นนั้น มันส่องประกายวับวาวราวกับเพชร ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองเวทมนตร์ที่ลอยวนเวียน "เจ้าจงไป..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ "ก่อนที่เงาสะท้อนจะตื่นขึ้น..." ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เรย์รู้สึกถึงชีพจรที่เต้นแรงขึ้นจากปุยฝ้าย มันซุกหน้าลงกับคอของเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นห้องโถง ปราสาทเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะรอยแยกมิติ แต่เพราะมีบางอย่างที่ 'ยิ่งใหญ่' กว่ากำลังก้าวเข้ามาในห้องโถงจากฝั่งตรงข้าม แสงสว่างจากคริสตัลรอบห้องค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์สีเงินยวงที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหินลงมา เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดกับความสกปรกของปราสาท ร่างนั้นยืนหันหลังให้พวกเขา เส้นผมสีเงินยาวสยายจรดพื้นราวกับม่านน้ำตก "ในที่สุด..." ร่างนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขานุ่มนวลแต่มอบความรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "ผู้ที่ถือครองสายสัมพันธ์คนใหม่ก็มาถึงที่นี่จนได้" เรย์ก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ลูคัสเตรียมชักดาบ แต่กลับพบว่าดาบของเขาถูกผนึกไว้ในฝักด้วยพลังเวทบางอย่างที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา... ทว่าสิ่งที่อยู่ภายใต้ฮู้ดสีขาวไม่ใช่ใบหน้าของมนุษย์ แต่มันคือกระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเรย์ในเวอร์ชันที่ดวงตาสีเลือดและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น! "ฉันเฝ้ารอแกมานานเท่าไหร่แล้วนะ... 'เรนเดล'" กระจกนั้นขยับปากพูดด้วยเสียงของเรย์เอง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "ยินดีต้อนรับสู่กรงขังชั่วนิรันดร์นะ... ตัวฉันอีกคน" ขอบคุณที่ร่วมผจญภัยไปกับเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!