สมาชิกใหม่ตัวจิ๋ว

“ถ้าฉันเป็นความผิดพลาด... งั้นนายก็คงเป็นความล้มเหลวที่ยังไม่ยอมตายสินะ” เรย์สวนกลับทันควัน เสียงของเขาอาจจะสั่น แต่แววตาที่จ้องมองชายปริศนาภายใต้ชุดคลุมสีดำสนิทนั้นกลับเด็ดเดี่ยวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ ชักดาบออกจากฝักด้วยท่าทีระมัดระวัง ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของคนแปลกหน้า บรรยากาศรอบตัวสั่นไหวราวกับภาพในหน้าจอที่สัญญาณขาดหาย “หึ ความกล้าหาญที่ปราศจากพลัง มันก็แค่การฆ่าตัวตายในรูปแบบที่น่าสมเพชเท่านั้น” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ เสียงที่ฟังดูเหมือนคนนับพันพูดพร้อมกันนั้นบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของเรย์จนเขาต้องกุมขมับ “ปุยฝ้าย! เข้าไปในกระเป๋ามิติเดี๋ยวนี้!” เรย์ตะโกนสั่งเจ้ากระต่ายสีชมพูที่กำลังพองขนฟูฟ่องด้วยความโกรธจัด ลูคัสพุ่งตัวเข้าขวางหน้าเรย์ เตรียมรับมือกับการโจมตี แต่ทว่า... ชายคนนั้นกลับไม่ได้ขยับตัวทำร้าย พวกเขาทำเพียงแค่มองข้ามไหล่ของเรย์ไปยังหน้าผาหินที่แตกร้าวอยู่ด้านหลัง ที่นั่น... มีบางอย่างกำลังกะพริบแสงสีฟ้าสว่างวาบ ท่ามกลางเศษหินและฝุ่นควัน ร่างของลูกนกตัวหนึ่งนอนพะงาบอยู่ในโพรง มันไม่ใช่ลูกนกธรรมดา แต่เป็น 'นกเหยี่ยวสายฟ้า' ที่ขนร่วงโรยไปเกือบหมดจากแรงปะทะของบางอย่างที่รุนแรงมาก ปีกข้างหนึ่งของมันพับผิดรูป และหยดเลือดสีน้ำเงินเข้มไหลซึมลงบนพื้นหินจนเกิดเป็นประกายไฟฟ้าเล็กๆ กระโดดไปมา “ถ้าอยากได้ชีวิตที่สอง... ก็จงพิสูจน์สิ ว่าสิ่งที่แกได้รับไปมันมากกว่าแค่พรสวรรค์จอมปลอม” ชายคนนั้นทิ้งคำพูดปริศนาไว้ ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศราวกับหมอกควันที่ถูกลมพัดพา “เรย์! อย่าไปใกล้! นั่นมันมอนสเตอร์หายากที่กำลังบาดเจ็บ มันอาจจะมีกับดัก!” ลูคัสตะโกนเตือนพลางหันซ้ายหันขวาด้วยความระแวง แต่เรย์กลับไม่ได้ยินเสียงของเพื่อนอีกต่อไป เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ราวกับถูกมนต์สะกด ยิ่งเข้าใกล้เจ้าลูกนกเหยี่ยวตัวจิ๋ว หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความสงสาร ประกายสายฟ้าที่เคยดุดันและอันตราย กลับดูอ่อนแอและน่าทะนุถนอมในยามนี้ “ไม่เป็นไรนะ... เจ็บมากไหม?” เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่า เขายื่นมือออกไปอย่างแผ่วเบา โดยไม่กลัวกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดอยู่บนผิวขนของมัน ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับหน้าอกที่เต้นรัวของลูกเหยี่ยว เรย์รู้สึกได้ถึง 'เสียง' ที่ไม่ได้ออกมาทางคำพูด แต่มันเป็นความเจ็บปวดที่อัดแน่นด้วยความโกรธแค้นและการถูกทรยศ ความรู้สึกนั้นพุ่งเข้ามาในจิตใจของเขาจนเรย์น้ำตาคลอ 'เจ้าพวกมนุษย์... จอมปลอม... ทุกอย่างคือลวงตา...' กระแสไฟฟ้าช็อตมือของเรย์จนผิวหนังไหม้เกรียม แต่เขากลับไม่ชักมือออก เรย์หลับตาลงและส่งพลังเวทมนตร์แห่ง 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ออกไปอย่างเต็มกำลัง ไม่ใช่เพื่อควบคุม ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อ 'แบ่งปัน' ความอบอุ่นที่เขามี “ฉันไม่รู้ว่าใครทำอะไรกับเธอมา แต่ที่นี่... จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก” ปุยฝ้ายที่แอบโผล่หน้าออกมาจากกระเป๋ามิติขยับจมูกฟุดฟิด มันกระโดดลงจากไหล่ของเรย์แล้วเอาแก้มสีชมพูนุ่มนิ่มถูไถไปที่ปีกของลูกเหยี่ยวเบาๆ แสงสีเขียวอ่อนนวลตาเริ่มแผ่ออกมาจากตัวของกระต่ายจิ๋ว มันคือสกิลฮีลระดับต้นที่เรย์พยายามฝึกให้ปุยฝ้ายใช้มาตลอดหลายสัปดาห์ วินาทีนั้นเอง... นกเหยี่ยวสายฟ้าก็เปิดดวงตาสีทองวาวโรจน์ขึ้น มันมองมาที่เรย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ไร้ซึ่งผลประโยชน์ ความคมกริบในแววตานั้นก็อ่อนลง *ปรี๊ดดด!* เสียงร้องของมันฟังดูอ่อนแรงแต่กลับแฝงไปด้วยพลังอันมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปทั่วผาหิน ร่างกายของมันเริ่มมีไอระเหยสีฟ้าห่อหุ้ม บาดแผลที่ปีกเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็วภายใต้การดูแลของเรย์และปุยฝ้าย “สำเร็จแล้ว... เธอปลอดภัยแล้วนะ” เรย์ยิ้มทั้งน้ำตา เขายกมันขึ้นมาประคองไว้ในอุ้งมือ ลูกเหยี่ยวตัวน้อยซุกหน้าลงกับฝ่ามือของเขาอย่างออดอ้อน ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านพ้นไปด้วยดี ลูคัสที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่กลับหน้าซีดเผือด “เรย์... ดูที่เท้าของมันสิ” เรย์ก้มลงมองที่ขาข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของลูกเหยี่ยวสายฟ้า หัวใจของเขากระตุกวูบ ที่ขาของมันมีห่วงเหล็กสีดำสนิทรัดอยู่ ห่วงนั้นสลักตราสัญลักษณ์ที่เรย์คุ้นตาดี มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์เงาสมคบคิด' กลุ่มคนที่ขึ้นชื่อเรื่องการล่ามอนสเตอร์เพื่อนำไปสกัดพลังงานและขายทอดตลาดในตลาดมืด และที่น่าขนลุกไปกว่านั้น... ห่วงเหล็กนั่นเริ่มกะพริบแสงสีแดงเป็นจังหวะ ราวกับกำลังส่งสัญญาณพิกัดตำแหน่งของพวกเขากลับไปยังใครบางคน “มันไม่ใช่การช่วยเหลือ... เรย์ แต่มันคือการปักหมุด!” ลูคัสชักดาบออกมาเตรียมพร้อมอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบที่ดังขึ้นจากเบื้องล่างของหุบเขา เสียงเหล็กกระทบกันบ่งบอกถึงจำนวนนักล่าที่กำลังพุ่งเป้ามาที่พวกเขาทันที! หวังว่าตอนพิเศษนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและรักสมาชิกใหม่ตัวจิ๋วตัวนี้เหมือนที่ผู้เขียนรักนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้ค่ะ