ปาร์ตี้จิ๋วตะลุยดันเจี้ยน

“นั่นน่ะเหรอคะ... ‘ดันเจี้ยนเขาวงกตหินงอก’ ที่ใครๆ ก็บอกว่าโหดหินจนมือใหม่ต้องถอดใจ?” ลูคัสแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พลางกระชับดาบไม้เนื้อแข็งในมือแน่น แววตาของอัศวินฝึกหัดไม่ได้มีความกลัวฉายชัดอยู่เลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองทางเข้าถ้ำที่มีไอเย็นยะเยือกพุ่งออกมาปะทะหน้าจนขนลุกชัน ทว่าเรย์กลับยืนนิ่ง มือของเขาโอบอุ้มเจ้า ‘ปุยฝ้าย’ กระต่ายเมฆาสีชมพูที่กำลังพองขนฟูฟ่องด้วยความตื่นเต้นเอาไว้แนบอก “ปุยฝ้ายบอกว่าข้างในนี้ไม่ได้มีแค่ความมืดค่ะลูคัส... มันมีเสียงบางอย่าง เสียงที่เหมือนกับการเต้นของหัวใจที่กำลังรอให้พวกเราไปปลุก” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น สายตาคู่สวยจับจ้องไปที่ความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “หัวใจงั้นรึ? ฟังดูเหมือนนิยายแฟนตาซีราคาถูกไปหน่อยนะเรย์” ลูคัสก้าวเท้าเข้าสู่ตัวดันเจี้ยนโดยไม่รอช้า เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องสะท้อนไปมาบนผนังหินที่ปกคลุมด้วยมอสเรืองแสงสีฟ้าสลัว ผิดกับดันเจี้ยนอื่นๆ ที่มักจะเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น ที่นี่กลับมีกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ไม่มีอยู่จริงในโลกภายนอก ทันทีที่ก้าวพ้นเขตอันตรายช่วงแรก ปุยฝ้ายก็กระโดดลงจากอ้อมแขนของเรย์ หูยาวๆ ของมันกระดิกไปมา ก่อนจะพุ่งตัวออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่ทำเอาทั้งคู่ต้องรีบวิ่งตาม “เดี๋ยวสิปุยฝ้าย! อย่าไปไกลนัก!” เรย์ร้องเรียก หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘พรสวรรค์ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ ของเขากำลังสั่นไหวราวกับสายน้ำที่ถูกกวนให้ขุ่น มันเป็นการตอบสนองที่เกิดขึ้นเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงมอนสเตอร์ที่กำลังหวาดกลัวหรือบาดเจ็บ ลูคัสชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า—ฝูง ‘ค้างคาวคริสตัล’ ที่เกาะกลุ่มกันอยู่บนเพดานถ้ำ ดวงตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยแสงสีม่วง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือพวกมันไม่ได้กำลังเตรียมจะโจมตี แต่กำลังรุมล้อมร่างของมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่ดูคล้ายลูกสุนัขจิ้งจอกขนสีเงินยวงที่ขาข้างหนึ่งถูกหินงอกทับเอาไว้ “พวกมันกำลังกลั่นแกล้งตัวที่อ่อนแอกว่า...” ลูคัสพึมพำ วางดาบลงช้าๆ “นี่ไม่ใช่การต่อสู้แบบบอสในดันเจี้ยนทั่วไปแล้วล่ะ” “ลูคัส... อย่าเพิ่งบุกเข้าไปนะคะ” เรย์แตะแขนเพื่อนร่วมทีมไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างหน้าเพียงลำพัง เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก พลังงานสายใยสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง “ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วงชิงพลังจากพวกเธอ” เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ได้กำลังสั่งการมอนสเตอร์ แต่เขากำลังเจรจา “ถ้าพวกเธอปล่อยตัวเจ้าตัวเล็กนั่นไป ฉันมีผลแอปเปิ้ลเวทมนตร์จากสวนของฉันมาแลกเปลี่ยน...” ท่ามกลางความลุ้นระทึกของลูคัส ค้างคาวคริสตัลตัวจ่าฝูงบินโฉบลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์ ปีกของมันสะท้อนแสงจนแสบตา มันจ้องมองเรย์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย ก่อนจะยอมขยับปีกถอยห่าง และปล่อยให้เรย์เข้าไปช่วยเจ้าจิ้งจอกสีเงินตัวนั้นออกมา ทว่าในวินาทีที่เรย์เอื้อมมือไปสัมผัสบาดแผลของเจ้าจิ้งจอก สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... มอนสเตอร์ตัวน้อยลืมตาขึ้น ดวงตาของมันไม่ใช่สีเงิน แต่กลับเป็นสีทองอร่ามที่เปล่งประกายเจิดจ้าจนดันเจี้ยนทั้งหลังสั่นสะเทือน! ผนังหินรอบข้างเริ่มร้าวระแหง และจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่หินที่ร่วงหล่นลงมา แต่เป็นเงาของมอนสเตอร์ขนาดมหึมาที่ถูกสะกดไว้ในผนังกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองพวกเขา ลูคัสคว้าดาบขึ้นมาตั้งท่าพร้อมรับมือ แต่เรย์กลับทรุดเข่าลง สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินที่แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นพลังงานมหาศาล "เรย์! ถอยออกมา!" ลูคัสตะโกน เสียงนั้นแทบจะถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามที่ดังมาจากก้นบึ้งของดันเจี้ยน เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับมองเห็นภาพนิมิตบางอย่างในดวงตาสีทองของจิ้งจอกน้อย—ภาพของอาณาจักรที่ล่มสลายและกุญแจที่ถูกซ่อนไว้ในมือของเขาเอง ทันใดนั้น เงาที่ผนังก็สลายร่างกลายเป็นอสูรคริสตัลขนาดยักษ์ที่พุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้! เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... เขาไม่ได้กางเกราะป้องกัน แต่เขากลับปล่อยมือจากปุยฝ้าย และยื่นมือออกไปหาอสูรยักษ์ตัวนั้น แทนที่จะเป็นคมดาบ สัมผัสที่ฝ่ามือของเรย์กลับกลายเป็นไออุ่นแห่งสายสัมพันธ์ที่แผ่ซ่านไปทั่วดันเจี้ยน พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ จากอสูรยักษ์ที่ดังก้องอยู่ในใจของเขาว่า... "ในที่สุด... ผู้ที่ถูกเลือกก็กลับมา" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!