บันทึกจอมเวทฝึกหัดกับแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วตะลุยโลก V-World•ตอนที่ 6

พบเพื่อนใหม่ชื่อลูคัส

ผลงานโดย ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน
"ถอยไปข้างหลังซะ! อย่ามองตาพวกมันตรงๆ!" เสียงตะโกนก้องที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดดังขึ้นท่ามกลางเสียงขู่คำรามต่ำๆ ในลำคอของมอนสเตอร์หมาป่าเงา 3 ตัวที่กำลังล้อมวงเข้ามา เรย์รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบที่แล่นปราดไปตามสันหลัง มือที่กำไม้เท้าเวทมนตร์ไม้โอ๊กของเขาสั่นระริกจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ปุยฝ้าย—กระต่ายเมฆาสีชมพูคู่ใจ—ซุกหน้าเข้ากับอกของเขาแน่น ขนฟูฟ่องสีหวานของมันสั่นพั่บๆ ตามแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ หมาป่าตัวจ่าฝูงแยกเขี้ยวแหลมคม น้ำลายสีขุ่นยืดเยิ้มหยดลงบนพื้นหญ้าที่เริ่มแห้งกรอบจากการรุกรานของพลังเวทธาตุมืด เรย์เม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ในหัวเขาสั่งให้ตัวเองใช้คาถา 'สายใยแห่งความสงบ' แต่ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจกลับทำให้วงจรเวทมนตร์ในร่างสะดุดกึก เหมือนเครื่องยนต์ที่น้ำมันแห้งสนิท "บอกให้ถอยไปไงเล่า! เจ้าพวกนี้มันไม่ได้มาเพื่อหยอกล้อนะ!" พรึ่บ! ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะหนังเก่าๆ กระโจนผ่านหน้าเรย์ไปราวกับพายุหมุน ดาบเหล็กกล้าในมือของชายหนุ่มปริศนาสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านร่มไม้เป็นประกายวับวาว เขาไม่ได้เพียงแค่ขวางเอาไว้ แต่เขากางแขนปกป้องเรย์ราวกับกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "คุณ... คุณเป็นใครคะ?" เรย์ถามเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติ "ไว้ค่อยคุยกันตอนเรายังมีชีวิตอยู่เถอะ!" ชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมาเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาสีเทาเข้มของเขาฉายแววแน่วแน่และดุดัน ต่างจากความอ่อนโยนที่เรย์พยายามจะมองหาในตัวคนแปลกหน้า "จำไว้ว่ามอนสเตอร์พวกนี้ไม่ได้โกรธแค้น แต่มันกำลังหิว... และเราสองคนคือมื้อเย็นของพวกมัน" หมาป่าตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เรย์มองตามไม่ทัน ชายหนุ่มผู้มาใหม่เบี่ยงตัวหลบอย่างช่ำชอง ดาบในมือฟาดเข้าที่สีข้างของมอนสเตอร์อย่างแม่นยำ ไม่ใช่เพื่อสังหาร แต่เพื่อผลักให้มันเสียหลักไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ "ปุยฝ้าย ปล่อยละอองฟุ้งกระจายเดี๋ยวนี้!" เรย์เรียกสติกลับมาได้ในนาทีสุดท้าย เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ฝูงหมาป่า พลังงานสีชมพูอ่อนๆ แผ่ออกมาจากปลายนิ้ว กระต่ายเมฆาสีชมพูสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพ่นละอองมวลสารนุ่มฟูออกมาจนบังสายตาหมาป่าพวกนั้นจนมืดมิด ชายหนุ่มอาศัยจังหวะนี้คว้าแขนเรย์แล้วลากวิ่งไปตามทางลาดชันของหุบเขาโดยไม่หันกลับมามอง เสียงหอนโหยหวนดังไล่หลังมา ราวกับโลก V-World แห่งนี้กำลังตอบรับความพยายามในการเอาชีวิตรอดของพวกเขา พวกเขาวิ่งผ่านดงพุ่มไม้หนามจนเสื้อผ้าขาดวิ่น กระทั่งมาหยุดลงในถ้ำหินปูนเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านน้ำตก ลูคัส—ที่เรย์เพิ่งทราบชื่อหลังจากแนะนำตัวสั้นๆ ระหว่างทาง—นั่งหอบหายใจพิงผนังถ้ำ มือที่กำดาบยังคงสั่นเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า "ขอบคุณ... ขอบคุณมากนะคะคุณลูคัส" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะหยิบผลเบอร์รี่วิเศษออกมาป้อนให้ปุยฝ้ายที่ดูจะขวัญเสียไม่น้อย ลูคัสปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก เขาไม่ได้ตอบทันที แต่กลับจ้องมองเรย์ด้วยแววตาที่พิจารณา เขาไม่ได้มองเรย์เหมือนเด็กน้อยที่อ่อนแอ แต่เขามองเหมือนกับว่าเห็นบางสิ่งที่สำคัญอยู่ในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ "พรสวรรค์ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' น่ะ..." ลูคัสเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "ฉันเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับพวกคุณในเมืองหลวง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นกับตา... นายไม่ควรมาเดินเตร่ในเขต 'หุบเขาเงาหมาป่า' เพียงลำพังแบบนี้หรอกนะ เรย์" "ฉันแค่อยากตามหาเบาะแสของเพื่อนมอนสเตอร์ที่หายไป..." เรย์ก้มหน้า "ฉันรู้ว่าฉันมันอ่อนหัด แต่ฉันทิ้งพวกเขาไม่ได้จริงๆ" ลูคัสถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาเก็บดาบเข้าฝักช้าๆ "ถ้างั้น เราก็มีจุดหมายเดียวกันน่ะสิ เพราะฉันเองก็กำลังตามหา 'กุญแจ' ที่พวกหมาป่ากลุ่มนี้ขโมยไปจากหมู่บ้านของฉันเหมือนกัน" เรย์เงยหน้ามองอัศวินหนุ่มด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความมุ่งมั่นอีกครั้ง แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... เงาดำที่พุ่งผ่านหน้าถ้ำไปอย่างรวดเร็วทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก ลูคัสกระชับดาบในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดที่แขนปูดโปน เขาหันมาทำสัญญาณให้เรย์เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะชี้ไปยังซอกหินที่พวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ ซึ่งมีรอยเลือดสีฟ้าประหลาดไหลหยดลงมาจากเพดานถ้ำที่มืดมิด เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เหนือหัวพวกเขา มันไม่ใช่หมาป่า แต่เป็น 'ผู้ควบคุม' ที่สวมหน้ากากเหล็กสีเงินขัดเงา มันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังรอคอยให้ทั้งคู่เผยตัวออกมา และสิ่งที่ทำให้เรย์ใจหายที่สุดคือ เสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขาไม่ใช่เสียงของลูคัส แต่เป็นเสียงของใครบางคนที่เขาเคยรู้จัก... เป็นเสียงของคนที่ควรจะติดอยู่ในอีกฝั่งหนึ่งของกำแพงข้อมูลในเกมนี้มานานแล้ว "ในที่สุด... ก็หาพวกแกเจอสักที" หมาป่าเงาที่ควรจะถูกกำจัดไปแล้วกลับมายืนรายล้อมปากถ้ำอีกครั้ง แต่คราวนี้ดวงตาของพวกมันไม่ได้เรืองแสงสีแดงเหมือนสัตว์ร้าย ทว่ากลับเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส... สีเดียวกับรอยเลือดที่หยดลงมาจากเพดานถ้ำไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!
สารจากนักเขียน (ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วน)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง บันทึกจอมเวทฝึกหัดกับแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วตะลุยโลก V-World นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%