สำรวจทุ่งหญ้าเริ่มต้น

“ลูคัส! อย่าไปสนใจฉัน! นายต้องรีบพาเรย์หนีไปทางทิศตะวันออก มุ่งหน้าสู่ทุ่งหญ้าเริ่มต้นซะ!” เสียงตะโกนของอดีตอาจารย์ยังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เรย์กำลังโฟกัสในวินาทีนี้ แรงกระชากที่แขนเสื้อจากมือของลูคัสทำให้เขาเสียหลักเซถลาไปตามทางลาดชันของหุบเขา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่ตามหลังมาดังใกล้เข้ามาทุกที ประหนึ่งเสียงกลองแห่งความตายที่ไล่ล่าไม่ลดละ “เรย์! อย่าหยุด!” ลูคัสตวาดเสียงเครือ ใบหน้าของอัศวินฝึกหัดเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้ แต่สายตาของเขากลับแน่วแน่ “ฉันไม่ยอมให้ไอ้คนพวกนั้นเอานายไปทำเป็นเครื่องมือวิจัยแน่ๆ วิ่งสิ!” ‘ปุยฝ้าย’ เจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ขนฟูชัน ดวงตากลมโตสีฟ้าครามจ้องมองไปข้างหลังด้วยความหวาดระแวง หูกระต่ายยาวของมันกระดิกถี่ๆ สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทที่ไม่เป็นมิตร เรย์กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เขาไม่ได้กลัวตัวเอง แต่เขากลัว... กลัวว่าความลับเกี่ยวกับ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ จะถูกเปิดเผยและนำความเดือดร้อนมาสู่มอนสเตอร์ที่เขารัก ทั้งสามคนพุ่งทะลุผ่านม่านเถาวัลย์หนาทึบเข้าสู่พื้นที่โล่งกว้าง ทันใดนั้น กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าก็แตะจมูก ทุ่งหญ้าเริ่มต้นแห่ง V-World แผ่ขยายออกไปสุดลูกหูลูกตาภายใต้ท้องฟ้าสีครามจัดที่ดูสมจริงจนน่าประหลาดใจ แต่ตอนนี้ความงดงามนั้นกลับกลายเป็นเพียงฉากหลังของการหลบหนี เรย์หยุดยืนหอบหายใจอยู่ใต้ต้นโอ๊กยักษ์ที่รากของมันโผล่พ้นดิน ลูคัสรีบคว้าโล่ไม้ประจำตัวขึ้นมาตั้งการ์ด สายตามองสำรวจรอบทิศทาง “พวกมัน... หายไปไหนแล้ว?” เรย์ถาม เสียงสั่นพร่า “พวกนั้นไม่ได้หายไปไหน” ลูคัสตอบพลางหรี่ตาลง “พวกมันแค่กำลังเล่นเกมไล่ล่าที่สนุกกว่าการฆ่าทิ้ง... พวกมันต้องการดูว่านายจะคาย ‘คัมภีร์’ ออกมาเมื่อไหร่” เรย์กอดเจ้าปุยฝ้ายไว้แนบอก เจ้ากระต่ายน้อยซุกหัวเข้าหาอกเสื้อของเขาอย่างอ่อนแรง มันส่งเสียงคราง ‘คี๊...’ แผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่เรย์เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง... มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็น ‘สัญญาณ’ บางอย่างจากธรรมชาติรอบตัว *‘ที่นี่... มีพลังงานที่คุ้นเคย’* เสียงกระซิบในหัวทำให้เรย์เงยหน้าขึ้นมองทุ่งหญ้าเบื้องหน้า แม้จะเป็นเขตเริ่มต้น แต่ทุ่งหญ้านี้กลับมีมอนสเตอร์ตัวเล็กตัวน้อยกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง ทั้งสไลม์สีหวานที่กำลังกลิ้งไปมา หรือเจ้าหนอนไหมที่ห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้ ทุกตัวดูเหมือนจะหยุดชะงักและหันมามองที่เขาด้วยสายตาที่เป็นมิตร “ลูคัส... ลองดูนี่สิ” เรย์กระซิบพลางยื่นมือออกไป ท่ามกลางความตึงเครียด สไลม์สีฟ้าสดใสตัวหนึ่งกระโดดหยองแหยงเข้ามาใกล้ มันไม่ได้เข้ามาโจมตี แต่มันกลับถูไถหัวกลมๆ ของมันเข้ากับรองเท้าบูทของเรย์ ราวกับกำลังทักทายเพื่อนเก่า ลูคัสที่กำลังเตรียมชักดาบถึงกับเบิกตากว้าง “นี่มัน... มอนสเตอร์เลเวล 1 ที่ดุร้ายที่สุดในเขตนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงทำเหมือนเชื่องกับนายล่ะ?” “ฉันไม่ได้ทำให้มันเชื่องหรอก” เรย์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง มือของเขาค่อยๆ ลูบไปบนตัวสไลม์ที่นุ่มนิ่มราวกับเยลลี่ “พวกมันแค่ต้องการความเข้าใจน่ะ... และไอเทมเลเวลแรกที่เราต้องการ ก็คงไม่ได้มาจากการสู้ฆ่า” เรย์หยิบผลเบอร์รี่สีทองที่เก็บได้จากริมทางขึ้นมาหนึ่งผล เขาจำได้ว่าในบันทึกที่เขามีระบุไว้ว่า ‘มิตรภาพจะเบ่งบานเมื่อได้รับสิ่งที่คู่ควร’ เขาแบมือออก สไลม์ตัวน้อยส่งเสียง ‘ปุ้ง!’ ก่อนจะดีดตัวขึ้นมาบนฝ่ามือแล้วดูดกลืนผลเบอร์รี่นั้นเข้าไป ทันใดนั้น ร่างกายของมันก็เรืองแสงสีทองอ่อนๆ และขยายขนาดขึ้นเล็กน้อย มันพ่นไอเทมชิ้นหนึ่งออกมา... ‘หยดน้ำค้างแห่งปัญญา’ ไอเทมเควสระดับสูงที่ไม่มีใครเคยหาเจอในเขตเริ่มต้น! “นั่นมัน! ของในตำนานไม่ใช่หรือไง!” ลูคัสอุทาน แต่แล้วรอยยิ้มของพวกเขาก็ต้องชะงักลง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังมาจากความว่างเปล่าเบื้องหลังต้นโอ๊ก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ดาบสีเลือดที่ดูแปลกตาในมือของเขาแผ่รังสีสังหารจนหญ้ารอบๆ เหี่ยวเฉาไปชั่วพริบตา “เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูผู้น่ารัก” ชายปริศนาแสยะยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวที่ดูเหมือนไม่ใช่คน “คัมภีร์เล่มนั้นน่ะ... ฉันไม่ได้จะเอามันไปศึกษาหรอกนะ แต่ฉันจะใช้มันเป็น ‘กุญแจ’ ปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ใต้ทุ่งหญ้านี้ต่างหาก” เขาชี้ปลายดาบมาที่เรย์ ลูคัสรีบกระโจนเข้าขวาง แต่ทว่า... ชายคนนั้นกลับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ลูคัสก็แข็งค้างไปราวกับถูกคำสาป ก้อนหินและใบไม้รอบตัวหยุดหมุนนิ่ง เรย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ต้องกลัวไปหรอก” ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้จนเรย์สัมผัสได้ถึงไอเย็น “ฉันต้องการตัวเธอ... ไม่ใช่เพราะพลังของเธอ แต่เพราะ ‘สายเลือด’ ที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอต่างหากล่ะ... เรนเดล” ชายผู้นั้นขยับหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคล้ายกับเรย์อย่างน่าขนลุก... ราวกับเขากำลังมองกระจกเงาที่สะท้อนอนาคตอันมืดมนของตัวเอง! ความอบอุ่นในใจที่เพิ่งได้รับจากมอนสเตอร์จิ๋วถูกความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมจนตัวสั่นเทา เรย์หันไปมองลูคัสที่ขยับไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูที่รู้ความลับลึกที่สุดของเขา ทุ่งหญ้าเริ่มต้นที่เคยดูสดใส บัดนี้กลับกลายเป็นเวทีแห่งการตัดสินชะตาที่ไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!