ทักษะลับที่ไม่เหมือนใคร

"หยุดนะ! อย่าขยับไปมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะใช้ทักษะดาบตัดสินโทษเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกของลูคัสกร้าวขึ้นจนเรย์สะดุ้งสุดตัว มือของอัศวินฝึกหัดกระชับด้ามดาบจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเขามิได้จ้องมองไปที่เรย์ ทว่ากำลังจดจ้องไปยัง 'บางอย่าง' ที่ขดตัวอยู่ใต้รากไม้โบราณข้างหลังเด็กหนุ่ม เรย์หยุดกึก หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเงียบงันในป่าทึบของเขตแดนต้องห้ามของ V-World ช่างชวนให้ขนลุกซู่ กลิ่นอายความชื้นของดินและไอเวทมนตร์ประหลาดอบอวลไปทั่ว ราวกับว่าที่แห่งนี้กำลังรอคอยให้ใครบางคนก้าวพลาด "ลูคัส... อย่าเพิ่งทำอะไรนะ" เรย์เอ่ยเสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "ฉันรู้สึกได้ว่า... มันไม่ได้มีเจตนาทำร้ายเรา" "เจตนาหรือ? เจ้าดูถูกสัญชาตญาณอัศวินของข้าเกินไปแล้ว เรย์! นั่นมัน 'เงาพิฆาต' มอนสเตอร์ระดับสูงที่ควรจะปรากฏตัวในชั้นดันเจี้ยนลึก ไม่ใช่ที่นี่!" ลูคัสตวาดกลับ แม้จะไม่ได้ลดดาบลง แต่เขาก็เริ่มถอยหลังมาบังหน้าเรย์ไว้อย่างสัญชาตญาณ ทว่าปุยฝ้าย... เจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ กลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันสั่นดุ๊กดิ๊กไปมา ก่อนจะกระโดดลงจากไหล่ของเด็กหนุ่มและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ ขนฟูนุ่มสีชมพูของมันเรืองแสงจางๆ ท่ามกลางความมืดสลัว "ปุยฝ้าย! กลับมานะ!" เรย์ร้องเรียก แต่ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นในหัวของเขา... ไม่ใช่เสียงกระซิบ ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นคลื่นความรู้สึกที่เอ่อล้นเข้ามาเหมือนสายน้ำที่ไหลผ่านโขดหิน *『เจ้ามนุษย์ตัวน้อย... เจ้าได้ยินเสียงของข้าหรือไม่?』* เรย์เบิกตากว้างจนแทบถลน เขาหยุดชะงัก ร่างกายแข็งทื่อ ความร้อนผ่าวแล่นผ่านเส้นประสาทไปทั่วร่าง ลูคัสที่เห็นเรย์เงียบไปก็ขมวดคิ้ว "เรย์? เป็นอะไรไป!" "ฉัน... ฉันได้ยินเสียงมัน ลูคัส" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย ราวกับคนละเมอ "มันไม่ได้ขู่ มันไม่ได้อาฆาต... มันแค่... หิว" "เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าเพิ่งบอกว่าเข้าใจภาษามอนสเตอร์งั้นหรือ? เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว!" ลูคัสทำท่าจะพุ่งตัวออกไป แต่เรย์กลับคว้าแขนเขาไว้แน่นด้วยแรงที่คาดไม่ถึง "ขอร้องล่ะ เชื่อใจฉันเดี๋ยวนี้!" เรย์ปล่อยมือจากลูคัสแล้วก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาสีน้ำตาลของเขาจ้องเขม็งไปที่ความมืดภายใต้รากไม้ ที่นั่น ดวงตาสีเหลืองอำพันดุจดั่งทองคำหลอมเหลวกำลังจ้องตอบกลับมา มันไม่ใช่สายตาของนักล่าที่หิวกระหาย แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด เรย์ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วสัมผัสกับอากาศที่สั่นไหวด้วยไอเวทมนตร์ เขาไม่ได้ท่องคาถา ไม่ได้หยิบไอเทมใดๆ ออกมา สิ่งที่เขาทำคือการถ่ายทอด 'ความรู้สึก' ของเขาเองออกไป ความรู้สึกที่อยากจะแบ่งปัน ความรู้สึกที่เป็นมิตร *『ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อสู้... หากเจ้าเจ็บปวด บอกข้าได้ไหม?』* ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทที่ดูน่ากลัวก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างของมอนสเตอร์ขนสีนิลขลับตัวหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส มีลูกศรเวทมนตร์ปักคาอยู่ที่ขาหลัง มันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ปุยฝ้ายเดินเข้าไปใกล้แล้วเอาหัวถูไถที่ข้างแก้มของมันอย่างอ่อนโยน เรย์ทรุดเข่าลงข้างๆ มือของเขาเริ่มมีแสงสีเขียวอ่อนนวลตาแผ่ออกมา ความรู้สึกประหลาดไหลเวียนผ่านปลายนิ้วเข้าสู่บาดแผลของมอนสเตอร์ตัวนั้น เสียงร้องที่เคยเป็นเสียงขู่กรรโชก กลับเปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "นี่มัน... พรสวรรค์ระดับตำนานงั้นหรือ?" ลูคัสลดดาบลงอย่างช้าๆ แววตาที่เคยมั่นคงสั่นไหวด้วยความตกตะลึง เขารู้จักเกมนี้ดีกว่าใคร แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้เล่นสื่อสารกับมอนสเตอร์ได้โดยตรง ไม่ใช่ผ่านการใช้ไอเทมควบคุมหรือสกิลทาส "มันบอกว่า... มันถูกทิ้งไว้ที่นี่หลังจากถูกเหล่านักล่ากลุ่มหนึ่งทำร้าย" เรย์เงยหน้าขึ้นมองลูคัส ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่และอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน "ลูคัส ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไม่ทิ้งมันไว้ที่นี่" ลูคัสก้าวเข้ามาใกล้ มองมอนสเตอร์ที่กำลังหลับตาพริ้มในมือของเรย์ด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขากำลังจะเอ่ยปากเตือนถึงผลกระทบที่จะตามมาหากนำสัตว์อสูรระดับสูงเข้าร่วมปาร์ตี้ แต่ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกจากปาก เสียงสัญญาณเตือนภัยของระบบก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งป่า *『ติ๊ง! ประกาศเตือนจากระบบ: ค้นพบร่องรอยการบุกรุกโดยผู้เล่นกลุ่ม 'เงาดำทมิฬ' ในรัศมี 500 เมตร... เป้าหมายคือการกำจัด 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ผู้ครอบครองกุญแจสำคัญ』* ลูคัสหันขวับไปทางพุ่มไม้ทึบด้านหลัง ที่นั่น เงาร่างของคนห้าคนในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังเคลื่อนที่เข้ามาด้วยความเร็วสูงผิดปกติ และคนตรงกลางที่นำหน้ามานั้น... คือคนที่เรย์ไม่มีวันลืมได้ลง "เรย์... หนีไปเดี๋ยวนี้! คนที่นำมานั่นน่ะ... คือคนที่ขโมยคัมภีร์เวทของเจ้าไปเมื่อตอนต้นเกม!" ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนหวังว่าตอนนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ!