ผู้ช่วยลึกลับ

“อย่าทำแบบนั้นนะคะ!” เรย์ตะโกนก้อง เสียงของเขาแตกพร่าด้วยความตื่นตระหนก สายตาจับจ้องไปที่ปลอกคอเวทมนตร์รอบคอของ ‘ปุยฝ้าย’ ที่กำลังเรืองแสงสีม่วงคล้ำ มันไม่ใช่แสงแห่งมิตรภาพ แต่มันคือคำสาปที่กำลังสูบกินพลังชีวิตของเจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อยไปทีละนิด หญิงสาวในเงามืดไม่ได้ขยับตัว แต่แรงกดดันจากดาบในมือของเธอที่สั่นไหวนั้นหนักอึ้งจนอากาศรอบกายเรย์แทบจะกลายเป็นของแข็ง “เหลือเวลาอีกสี่นาที เรย์เดล... ถ้าถอดมันไม่ออก หรือถ้าเธอช้ากว่านี้ หัวใจของเจ้าตัวเล็กนี่ก็จะหยุดเต้นไปตลอดกาลในโลก V-World แห่งนี้” เรย์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด มือของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมไปหาปลอกคอนั้น ปุยฝ้ายที่ปกติจะร่าเริง บัดนี้กลับซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ร่างกายที่นุ่มนิ่มเริ่มเย็นเฉียบ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับขนนกที่พร้อมจะปลิดปลิวไปตามสายลม เรย์พยายามรวบรวมสมาธิเพื่อใช้ทักษะ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ สื่อสารกับปลอกคอ แต่มันกลับถูกปิดกั้นด้วยเวทมนตร์ดำที่เข้มข้นจนน่าสะอิดสะเอียน “ทำไมต้องทำแบบนี้... คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่!” เรย์เค้นเสียงถาม ทั้งน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า “โลกนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำนะเด็กน้อย” หญิงสาวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในความเรียบนั้นกลับซ่อนความร้าวรานบางอย่างไว้ “บางครั้งเราก็ต้องยอมทำเรื่องที่เลวร้ายที่สุด เพื่อรักษาบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตัวเองเอาไว้” ทว่าในวินาทีที่เรย์กำลังจะหมดสิ้นหนทาง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาวปริศนาคนนั้น เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *เคร้ง...* ก่อนที่ร่างในชุดเกราะอัศวินสีเงินวาววับจะก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน “พอได้แล้ว” น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นทำให้เรย์ใจชื้นขึ้นมาทันที ลูคัสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดาบในมือของเขาไม่ได้ชักออกมา แต่รัศมีพลังเวทที่แผ่ออกมากลับข่มขวัญหญิงสาวตรงหน้าจนเธอต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ลูคัส!” เรย์ร้องเรียกอย่างมีความหวัง ลูคัสไม่หันกลับมามอง แต่ไหล่ที่กว้างและแผ่นหลังที่มั่นคงของเขาคือที่พึ่งเดียวในตอนนี้ “คุณไม่ใช่คนที่จะตัดสินความตายของใครได้ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือมอนสเตอร์ โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือเรย์” หญิงสาวแค่นหัวเราะ “อัศวินฝึกหัดผู้ทรงธรรม... นายคิดว่าการปกป้องเด็กคนนี้จะช่วยโลกใบนี้ได้จริงเหรอ? นายไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับ 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้โค้ดของโลก V-World นี้” เธอกระชากดาบขึ้นชี้ไปที่ลูคัส แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความดุร้าย ทว่าก่อนที่จะเกิดการปะทะ ร่างของหญิงสาวกลับเริ่มบิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณภาพที่ขาดหาย เรย์สังเกตเห็นว่าไม่ใช่แค่เธอ แต่บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ก้อนเมฆสีชมพูที่เคยลอยละล่องบัดนี้กลายเป็นสีเทาหม่น และสิ่งก่อสร้างรอบตัวก็เริ่มมีรอยร้าวของ 'บั๊ก' ปรากฏขึ้น “มันเริ่มแล้ว...” หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะหันมาสบตาเรย์ สายตาที่เธอมองเขามันไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความหวาดกลัว “ถ้าอยากรู้ความจริง... ก็จงตามหา 'ผู้ดูแลที่ไร้เงา' ก่อนที่เซิร์ฟเวอร์จะรีเซ็ตตัวเอง!” ทันทีที่เธอพูดจบ ร่างของเธอก็สลายกลายเป็นละอองพิกเซลสีดำหายไปในอากาศ เหลือทิ้งไว้เพียงเหรียญตราโลหะรูปร่างแปลกตาที่ตกอยู่บนพื้น เรย์รีบก้มลงคว้ามันมาไว้ในมือ ในจังหวะเดียวกันนั้น ปลอกคอของปุยฝ้ายก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เจ้ากระต่ายน้อยส่งเสียง “ปุย...” แผ่วเบาก่อนจะหมดสติไปในอ้อมกอดของเขา “เธอโอเคไหมเรย์?” ลูคัสรีบเดินเข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล เรย์พยักหน้าช้าๆ “ผมโอเค... แต่ปุยฝ้ายต้องการการรักษาที่มากกว่าไอเทมปกติ” เขาเงยหน้าขึ้นมองลูคัสด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มันมีความมุ่งมั่นและคำถามมากมายอัดแน่นอยู่ข้างใน “ลูคัส... เมื่อกี้เธอหมายความว่ายังไง? 'ผู้ดูแลที่ไร้เงา' คือใคร แล้วที่เธอพูดว่าโลกนี้กำลังจะรีเซ็ต...” ลูคัสเงียบไปชั่วครู่ เขามองไปรอบๆ ที่เริ่มปรากฏรอยร้าวของมิติมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะบอกว่าเธอเป็นแค่คนสติไม่ดี แต่หลังจากที่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้... ฉันว่าเรากำลังเล่นอยู่กับไฟที่ใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มาก” ขณะที่ลูคัสกำลังจะพูดต่อ พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงระบบประกาศดังขึ้นอย่างผิดปกติ ไม่ใช่เสียงหวานใสของ NPC ที่พวกเขาคุ้นเคย แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและเย็นเยียบ: *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานหมายเลข 000... เริ่มกระบวนการลบข้อมูลในพื้นที่โซน 7...]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสีดำมหึมาที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากรอยร้าวของมิติที่ลอยอยู่กลางอากาศ มันไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่เขารู้จักในสมุดบันทึก แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นจากเศษซากของโค้ดที่บิดเบี้ยว ลูคัสชักดาบออกมาทันที แสงสีฟ้าจากคมดาบส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มเข้าครอบงำ “เรย์ ฟังนะ!” ลูคัสตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของสิ่งนั้น “หนีไปที่ทางออกของโซนนี้ซะ ฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง!” “ไม่! ผมไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” เรย์กอดปุยฝ้ายแน่น แม้จะขาสั่นแต่เขาก็ไม่ก้าวถอยหลัง เขาหยิบเหรียญตราที่ได้มาจากหญิงสาวขึ้นมาดู แสงจางๆ จากเหรียญนั้นสะท้อนเข้าตาเขา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นข้อความลึกลับปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของเหรียญ มันคือพิกัด... และมันคือชื่อของใครบางคนที่เรย์รู้จักดี แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องราวอันดำมืดนี้ได้ เรย์ตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นชื่อที่สลักอยู่บนเหรียญนั้น มันเป็นชื่อของคนที่เพิ่งจากไปเมื่อตอนต้นเกม... ชื่อที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์กับปุยฝ้ายในทุกๆ ตอนนะคะ!