การเผชิญหน้าครั้งใหญ่

"นายจะปล่อยให้ความอ่อนแอของตัวเองทำลายทุกอย่างที่สร้างมางั้นเหรอ เรย์?" น้ำเสียงเยือกเย็นของชายชุดคลุมสีเงินดังก้องผ่านไอหมอกหนาทึบที่ปกคลุมไปทั่วหุบเขาแห่งพันธสัญญา เรย์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ลมหายใจของเขาหอบถี่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า—คนที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้ปลดปล่อย' 'ปุยฝ้าย' ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ขนฟูชันสั่นระริก มันเอาหัวเล็กๆ ถูไถแก้มของเด็กหนุ่มเบาๆ พยายามส่งผ่านความอบอุ่นและความกล้าหาญมาให้ ลูคัสที่ยืนขนาบข้างเรย์ชักดาบฝึกหัดออกมาครึ่งเล่ม นัยน์ตาคมกริบของอัศวินหนุ่มฉายแววไม่ไว้วางใจอย่างที่สุด "ความสัมพันธ์ไม่ใช่โซ่ตรวน แต่มันคือปีกที่ทำให้เราบินไปได้ไกลขึ้น" เรย์เอ่ยตอบ เสียงของเขาแม้จะสั่นเครือในตอนแรก แต่กลับหนักแน่นขึ้นในประโยคท้าย "ถ้าอุดมการณ์ของคุณหมายถึงการมองมอนสเตอร์เป็นเพียงแค่ 'ไอเทม' ที่ใช้แล้วทิ้ง... ผมก็ไม่มีวันยอมรับมัน" ชายชุดคลุมแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังดูแหลมสูงและบิดเบี้ยว "ทูตแห่งสายสัมพันธ์คนใหม่ที่ข้าตามหามาตลอดสามร้อยปี... กลับเป็นแค่เด็กอมมือที่ยึดติดกับความเพ้อฝันงี่เง่า" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังงานเวทสีดำทมิฬก็พุ่งเข้าใส่กำแพงหินข้างหลังเรย์จนแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ลูคัสพุ่งตัวเข้าขวางพร้อมโล่ในมือ แต่แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนทั้งคู่เซถอยหลังไปหลายก้าว เรย์หลับตาลง สัมผัสถึงเสียงเพรียกในหัว... เสียงที่ดังขึ้นซ้ำๆ ตั้งแต่เมื่อวาน มันไม่ใช่เสียงกระซิบ แต่มันคือเสียงของหัวใจดวงเล็กๆ นับร้อยนับพันที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของหุบเขาแห่งนี้ พวกเขากำลังรอคอยใครสักคนที่จะยอมรับว่าพวกเขา 'มีชีวิต' ไม่ใช่แค่กราฟิกหรือรหัสโปรแกรมที่รอวันถูกลบ "ลูคัส อย่าเพิ่งโจมตี" เรย์กระซิบ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้มีแค่ความหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง แต่มีความสงบที่ลึกซึ้งราวกับพื้นมหาสมุทร "แต่เรย์! ถ้าเราไม่สู้ เราก็ไม่มีทางรอดไปจากที่นี่นะ!" ลูคัสค้าน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ฉันไม่ได้จะสู้เพื่อชนะ" เรย์ขยับไปข้างหน้า ก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างมิตรและศัตรู "ฉันจะสู้เพื่อสื่อสาร" เขายกมือขึ้นช้าๆ ปล่อยให้ละอองเวทสีฟ้าอ่อนไหลออกจากปลายนิ้ว มันไม่ได้ถูกใช้เพื่อโจมตี แต่เพื่อเชื่อมต่อ ภายใต้แสงสลัวของหุบเขา มอนสเตอร์ที่เคยถูกชายชุดคลุมกักขังไว้ด้วยพันธนาการสีดำเริ่มคลายออก พวกมันค่อยๆ ลอยตัวขึ้น รอบดวงตาที่เคยเป็นสีแดงฉานค่อยๆ กลับกลายเป็นสีใสสะอาด ชายชุดคลุมชะงัก สีหน้าภายใต้ฮู้ดเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "แกกำลังทำอะไร! นั่นมันมอนสเตอร์ระดับบอสที่ข้าสะสมมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ!" "พวกมันไม่ได้เป็นของคุณตั้งแต่แรกแล้ว" เรย์ตอบขณะที่ปุยฝ้ายกระโดดลงจากไหล่ไปยืนเคียงข้างเขา มอนสเตอร์กระต่ายเมฆาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างฮึกเหิม มันกลายเป็นจุดศูนย์กลางของแสงสีรุ้งที่กระจายไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้นเอง ผืนดินเริ่มสั่นสะเทือน บรรยากาศรอบตัวไม่ใช่อีกต่อไปเมื่อเงาร่างขนาดมหึมาปรากฏขึ้นหลังชายชุดคลุม มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปจะรับมือได้ มันคือ 'องครักษ์เงา' มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อสังหารผู้ขัดขืนโดยเฉพาะ "สายสัมพันธ์ของแกจะปกป้องแกได้แค่ไหนกันเชียว!" ชายชุดคลุมตะโกนสั่งการ ทว่า ก่อนที่คมดาบขององครักษ์เงาจะพุ่งถึงตัวเรย์ ร่างของใครบางคนในชุดผ้าคลุมสีขาวสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้นตัดหน้าเรย์อย่างรวดเร็วเกินกว่าที่สายตาจะมองทัน ดาบสีทองอร่ามในมือของคนผู้นั้นหยุดคมดาบของมอนสเตอร์ระดับตำนานไว้ได้เพียงการตวัดข้อมือเดียว เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้ฮู้ดสีขาวนั้น... มันคือหญิงสาวที่เขาเห็นในนิมิตภาพฝันเมื่อคืนนี้ เธอหันกลับมามองเรย์เพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากนั้นทั้งเย็นชาและเต็มไปด้วยปริศนา "ทูตแห่งสายสัมพันธ์คนใหม่... นายมาช้าไปสามวินาทีนะ" เธอเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะตวัดดาบเข้าใส่ชายชุดคลุมอย่างดุดัน พื้นดินแยกออกจากกัน แรงลมจากการปะทะซัดร่างของเรย์จนกระเด็นไปด้านหลัง ลูคัสคว้าคอเสื้อเขาไว้ได้ทัน ท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย เรย์เห็นชายชุดคลุมคนนั้นทรุดลงกับพื้น แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ สัญลักษณ์ที่หน้าอกของหญิงสาวปริศนา... มันคือตราประทับเดียวกับที่เรย์มีอยู่ในใจ ทว่ามันกลับเรืองแสงเป็นสีดำสนิท ราวกับความมืดมิดที่รอคอยการกัดกิน "เธอเป็นใคร..." เรย์พึมพำกับตัวเองขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความสับสน หญิงสาวคนนั้นหันกลับมา มือที่ถือดาบสั่นเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะกระซิบคำสั่งที่ทำให้โลกของเรย์ต้องสั่นคลอนไปตลอดกาล "เรย์... ถ้าไม่อยากให้ 'ปุยฝ้าย' ต้องตายในอีกห้านาทีข้างหน้า ก็จงถอดไอเทมชิ้นนั้นออกและก้าวเข้ามาในเงามืดกับฉันซะ" หวังว่าตอนนี้นักอ่านที่น่ารักทุกคนจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่นี้เหมือนกับผู้เขียนนะคะ แล้วเรามาลุ้นกันค่ะว่าเรย์จะตัดสินใจอย่างไรในตอนหน้า ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดนะคะ!