ขัดขวางความรุนแรง

"แกคิดว่าไอ้ตัวขนฟูนั่นมีค่าพอจะให้พวกฉันเสียเวลาเล่นด้วยงั้นเหรอ?" เสียงห้าวทุ้มที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งของชายร่างยักษ์ในชุดเกราะสีดำสนิทดังขึ้น ก้องสะท้อนไปทั่วโขดหินแห่งหุบเขาเงาจันทร์ ปลายดาบเล่มโตที่เปื้อนคราบสีคล้ำขยับเข้ามาใกล้ร่างเล็กๆ ที่สั่นเทาของ 'มินิมังกรเพลิง' ซึ่งกำลังหดตัวซ่อนอยู่หลังก้อนหิน "ถอยไปนะ!" เรย์ตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นเครือแต่แววตาเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาขยับตัวเข้ามาขวางหน้ามอนสเตอร์ตัวน้อยไว้โดยสัญชาตญาณ มือของเขากำไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของอัศวินฝึกหัดขวางกั้นระหว่างเรย์กับกลุ่มคนจากกิลด์ 'กรงเล็บทมิฬ' เขาไม่ได้ชักดาบออกมาทันที แต่ท่วงท่าการยืนที่มั่นคงและสายตาที่นิ่งสงบกลับกดดันให้ฝ่ายตรงข้ามต้องชะงัก "กฎของเขตแดนนี้ชัดเจนนะครับ" ลูคัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีด "มอนสเตอร์ในโซนคุ้มครองห้ามล่าเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว... หรือว่ากิลด์ระดับแนวหน้าอย่างพวกคุณจะอ่านกฎไม่เป็นกันแน่?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากคนกลุ่มนั้น ชายร่างยักษ์หัวหน้ากลุ่มแสยะยิ้ม กวาดสายตามองเรย์ด้วยความสมเพช "กฎ? กฎมันมีไว้สำหรับพวกไร้น้ำยา ส่วนพวกเรา... คือกฎของเซิร์ฟเวอร์นี้" เรย์ไม่ได้ฟังคำขู่เหล่านั้นเลย ในใจของเขากำลังส่งกระแสจิตผ่านพรสวรรค์ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ไปยังมินิมังกรเพลิงที่อยู่ข้างหลัง *'ไม่ต้องกลัวนะ... ฉันอยู่นี่แล้ว'* ความรู้สึกอุ่นวาบที่เขาสัมผัสได้จากเจ้าตัวน้อยคือความหวาดกลัวที่รุนแรงจนน่าใจหาย มันถูกต้อนมาจนมุม และกำลังจะถูกจับไปเป็นไอเทมเพิ่มสถานะของพวกคนเห็นแก่ตัว ปุยฝ้ายที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ขนฟูชัน ดวงตาสีชมพูกลมโตหรี่ลงด้วยความโกรธ มันส่งเสียงขู่ 'ฟี้...' เบาๆ ในลำคอ ปุยสีนุ่มนิ่มของมันเริ่มมีประกายไฟฟ้าสถิตแล่นปราดไปมา "เรย์ ถอยไปข้างหลังซะ" ลูคัสสั่งเสียงต่ำ "ฉันจะเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันเอง นายพาเจ้าตัวน้อยนี่หนีไปทางช่องแคบด้านซ้ายนะ" "ไม่ค่ะลูคัส ฉันไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง" เรย์ปฏิเสธคำขาด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดลงที่ปลายนิ้ว เวทมนตร์ธาตุแสงเริ่มก่อตัวเป็นละอองดาวจางๆ รอบตัวเขา นี่ไม่ใช่เวทโจมตี แต่มันคือเวท 'อาคมผูกพัน' ที่เขาเพิ่งฝึกฝนได้ไม่นาน "เหอะ! จะโชว์พลังงั้นเหรอ?" ชายร่างยักษ์ไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าหาด้วยทักษะ 'พุ่งชนทลายโล่' แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นดินรอบข้างสั่นสะเทือน เรย์กัดฟันกรอด เขาสะบัดไม้เท้า วงเวทสีฟ้าครามปรากฏขึ้นกลางอากาศ ไม่ใช่เพื่อรับการโจมตี แต่เพื่อสร้าง 'กำแพงมายา' บิดเบือนภาพการมองเห็นชั่วขณะ ชายร่างยักษ์พุ่งชนเข้ากับโขดหินว่างเปล่าแทนที่จะเป็นเรย์ "แกทำอะไรลงไป!" เสียงตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น เมื่อกิลด์กรงเล็บทมิฬเริ่มรู้ตัวว่ากำลังถูกปั่นหัว เรย์คว้าตัวมินิมังกรเพลิงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสถึงความร้อนระอุจากผิวหนังของมันที่กำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง มังกรน้อยไม่ได้สั่นเพราะความกลัวอีกต่อไป แต่มันกำลังมองไปยังเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังกลุ่มคนเหล่านั้น... สิ่งที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวกว่ามนุษย์กลุ่มนี้หลายเท่า "ลูคัส... เราต้องไป เดี๋ยวนี้!" เรย์ร้องเตือนพร้อมกับถอยหลังกรูดไปตามทางลาดชัน ลูคัสที่กำลังรับมือกับลูกสมุนอีกสองคนเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม เขาปัดดาบของศัตรูออกก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยแววตาประหลาดใจ "ทำไม? หรือว่ามีอะไรตามมา..." ยังไม่ทันขาดคำ พื้นดินใต้เท้าของกิลด์กรงเล็บทมิฬก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ไม่ใช่แรงสั่นจากทักษะเวทมนตร์ แต่เป็นแรงสั่นจากสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่กำลังโผล่พ้นขึ้นมาจากรอยแยกของผืนดิน กรงเล็บขนาดมหึมาที่ทำจากหินสีนิลตวัดขึ้นมาเหนือหัวของชายร่างยักษ์ที่เพิ่งจะโอหังใส่เรย์เมื่อครู่ กรงเล็บนั้นบดขยี้เกราะของเขาจนบุบเบี้ยวไปราวกับทำจากกระดาษ กองทัพกิลด์กรงเล็บทมิฬที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้กลับกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เรย์ยืนตัวแข็งทื่อ เขาไม่ได้มองเห็นแค่กิลด์เลวร้ายที่กำลังถูกลงโทษ แต่เขามองเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดหลังกรงเล็บนั้น... ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่จ้องเขม็งมาที่เขาโดยตรง ดวงตาที่คุ้นเคยราวกับเคยพบกันในความฝันที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง "ไม่ใช่แค่การขัดขวางการล่าแล้ว... ลูคัส" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบแห้ง "มันคือการปลุกสิ่งที่ควรหลับใหล" ร่างสูงใหญ่ในผ้าคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของอสูรกายหิน ดวงตาสีแดงคู่นั้นกวาดมองไปที่เรย์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรย์หยุดเต้น มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้เล่นทั่วไป แต่มันคือรอยยิ้มของ 'NPC ระดับบอส' ที่ไม่ควรปรากฏตัวในอีเวนต์นี้ "ตามหามานานเหลือเกิน... ทูตแห่งสายสัมพันธ์คนใหม่" เสียงนั้นดังก้องอยู่ในหัวของเรย์เพียงผู้เดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองการเติบโตของเหล่ามอนสเตอร์จิ๋วในโลกกว้างใบนี้ไปกับผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนนะคะ!