ที่หลบภัยลับ

"ทิ้งมันไปเสียเถอะ เรย์! เหรียญนั่น... มันไม่มีค่าอะไรอีกแล้วนอกจากความทรงจำที่คอยกัดกินหัวใจนาย!" เสียงของลูคัสกร้าวขึ้นจนก้องไปทั่วโถงถ้ำมืดมิด เขาหยุดฝีเท้าลงแล้วหันกลับมาคว้าไหล่เด็กหนุ่มที่กำลังเดินละเมออย่างไร้สติ เรย์สะดุ้งสุดตัว ดวงตาสีอ่อนที่มักจะฉายแววอ่อนโยนยามมองมอนสเตอร์ บัดนี้กลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ นิ้วเรียวยังคงกำเหรียญโลหะสีหมองคล้ำนั้นไว้แน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ชื่อที่สลักอยู่บนนั้น—*อาเธอร์*—มันไม่ใช่แค่ชื่อ แต่มันคือคำถามที่เรย์ยังไม่พร้อมจะหาคำตอบ "ลูคัส... ถ้าคนคนนี้ยังอยู่ เขาคงไม่ปล่อยให้มอนสเตอร์ของผมต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเบาหวิว "เขาบอกเสมอว่าความกล้าหาญไม่ได้วัดกันที่ดาบ แต่วัดที่ว่าเราปกป้องสิ่งที่เรารักได้ดีแค่ไหน" ปุยฝ้าย เจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากเจ้านาย มันส่งเสียง 'คี๊!' เบาๆ ก่อนจะเอาแก้มขนปุยถูไถไปที่ใบหน้าของเขาอย่างปลอบโยน ความนุ่มนิ่มของมันไม่ได้ช่วยให้หัวใจของเรย์ที่เต้นรัวเป็นจังหวะผิดปกติสงบลงเลยแม้แต่น้อย "ที่นี่... คือที่ที่ฉันพูดถึง" ลูคัสถอนหายใจยาว ก่อนจะปล่อยมือจากไหล่ของเรย์แล้วก้าวเดินต่อไปยังผนังถ้ำที่ดูว่างเปล่า "ที่หลบภัยลับของกิลด์สำรวจเก่าแก่ที่ถูกลืม มันไม่อยู่ในแผนที่ของระบบ และไม่มีผู้เล่นคนไหนเข้าถึงได้ถ้าไม่มีกุญแจสำคัญ" เขายื่นมือไปสัมผัสผนังหินที่ดูธรรมดาสามัญ ทันใดนั้น รอยแยกประหลาดก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับไอเวทมนตร์สีฟ้าครามที่ไหลวนออกมาเหมือนสายน้ำ ก่อนที่ผนังหินจะค่อยๆ เลือนหายไปเผยให้เห็นสวนหย่อมขนาดมหึมาที่ถูกปกคลุมด้วยโดมแก้วสะท้อนแสงดาวจากโลกภายนอก มันคือ 'โอเอซิสใต้ดิน' ที่สวยงามเกินกว่าจินตนาการ เรย์ก้าวเข้าไปข้างในด้วยความรู้สึกทึ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ดูเบาบางลง เหล่ามอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่ติดตามพวกเขามาตลอดทางเริ่มกระจัดกระจายไปหาที่ทางของตัวเอง ปุยฝ้ายกระโดดลงจากบ่าแล้ววิ่งไปหาพุ่มแครอทวิเศษที่ขึ้นอยู่เป็นกอใหญ่ ส่วนมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ต่างก็ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด "นายไม่ต้องแบกโลกไว้คนเดียวหรอกนะ เรย์" ลูคัสพูดขึ้นขณะนั่งลงบนรากไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดิน "นายเป็นทูตแห่งสายสัมพันธ์ ไม่ใช่ผู้แบกรับความแค้นของอดีต นายมีหน้าที่ดูแลพวกมันให้เติบโต... นั่นคือเหตุผลที่อาเธอร์เลือกนายไม่ใช่เหรอ?" คำพูดนั้นจี้จุดเรย์จนเด็กหนุ่มนิ่งอึ้ง เขาค่อยๆ แบมือออกมองเหรียญในมืออีกครั้ง แสงจากโดมแก้วด้านบนสะท้อนกับรอยสลักนั้นเป็นประกายวูบวาบ ในวินาทีนี้นี่เองที่เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง รอยร้าวเล็กๆ ที่ขอบเหรียญไม่ได้เกิดจากการสึกหรอ แต่มันคือรอยที่ตั้งใจทำขึ้นเป็นกลไก "ลูคัส... มาดูนี่" เรย์เรียกเพื่อนร่วมทางด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป เขาค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งกดลงไปที่รอยร้าวนั้นเบาๆ *คลิก!* เสียงกลไกภายในเหรียญทำงาน เสียงนั้นฟังดูคมชัดและหนักแน่นกังวานไปทั่วโอเอซิส ก่อนที่เหรียญโลหะจะแยกตัวออกจากกันเป็นสองซีก เผยให้เห็นเศษกระดาษม้วนเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน มันเป็นกระดาษหนังเก่าที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกที่เรย์จำได้ดีว่าเป็นของใคร ลูคัสชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ทันทีที่สายตาของเขากระทบกับตัวอักษรบนนั้น แววตาของอัศวินหนุ่มก็เปลี่ยนไป เขารีบคว้าข้อมือเรย์ไว้แน่นจนเด็กหนุ่มนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "ห้ามอ่าน... ห้ามอ่านมันตอนนี้" ลูคัสสั่ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "เรย์ ฟังนะ ถ้าข้อความนั้นถูกเปิดเผยในพื้นที่ปิดตายแบบนี้ เราจะไม่ได้เป็นแค่คนหลบภัยอีกต่อไป แต่เราจะกลายเป็นเป้าหมายที่ใหญ่ที่สุดในเซิร์ฟเวอร์นี้" ในจังหวะนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาเริ่มสั่นสะเทือน เสียงกึกก้องที่ดูเหมือนเสียงฝีเท้าของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาดังก้องมาจากทางเข้าถ้ำที่เพิ่งปิดตายไป เสียงนั้นไม่ใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือเสียงของเครื่องจักรสังหารที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาในสวนหย่อมอันแสนสงบ ขณะที่เรย์ยังคงถือเศษกระดาษที่สั่นไหวในมือ และลูคัสที่ชักดาบออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง ทว่า สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงฝีเท้า คือรอยยิ้มที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรมเล็กๆ ที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศเหนือศีรษะของพวกเขา... มันคือข้อความจาก 'ผู้ดูแลระบบ' ที่ไม่มีใครเคยติดต่อได้มานานนับปี "ยินดีด้วยที่คุณพบ 'จุดเริ่มของจุดจบ' ...รบกวนส่งมอบกุญแจดอกนั้นให้เรา ก่อนที่เพื่อนของคุณจะกลายเป็นเศษซากข้อมูลที่กู้คืนไม่ได้" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของพวกเรย์และเหล่ามอนสเตอร์ป่วนนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!