งานเทศกาลมอนสเตอร์

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กุญแจดอกนั้นกลายเป็นฝุ่นผงไปต่อหน้าต่อตา" น้ำเสียงเย็นเยียบที่ดังก้องผ่านระบบสื่อสารส่วนตัวในโลก V-World ไม่ได้ทำให้เรย์สั่นไหวเท่ากับภาพที่เห็นตรงหน้า ลูคัสหยุดกึกอยู่กลางลานกิจกรรมในชุดเกราะที่บิดเบี้ยวเล็กน้อยจากแรงกระแทกของเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ข้อมูลตัวเลขสีแดงฉานเริ่มไหลวนอยู่รอบปลายนิ้วของเขา สัญญาณเตือนจากระบบที่ว่า 'สถานะไม่เสถียร' กำลังกระพริบเป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่เต้นผิดปกติ เรย์กำ 'กุญแจแห่งพันธสัญญา' ไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหันไปสบตากับปุยฝ้ายที่นอนซบอยู่บนไหล่ เจ้ากระต่ายน้อยไม่ได้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วเหมือนทุกวัน แต่มันกลับขดตัวแน่น ขนสีชมพูฟูฟ่องสั่นระริกราวกับสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากความมืดมิดในส่วนลึกของไฟล์เกม "งานเทศกาลมิตรภาพ... มันคือคำลวงโลกสินะคะ" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้อาย "เทศกาลมอนสเตอร์น่ะของจริง แต่คนจัดงานคือ 'ความว่างเปล่า' ต่างหากล่ะ" ลูคัสเค้นเสียงตอบ มือของเขาพยายามกดปุ่มเมนูเพื่อแก้ไขสถานะตัวเอง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงรอยแยกของพิกเซลที่แตกร้าวออกเป็นทางยาวบนอากาศธาตุ บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าผู้เล่นและมอนสเตอร์ที่มาร่วมงานฉลองมิตรภาพกลับเงียบเชียบจนน่าขนลุก โคมไฟเวทมนตร์ที่เคยให้แสงสีทองอบอุ่นบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ราวกับโลกเสมือนจริงกำลังถูกกัดกินจากภายใน เรย์กวาดสายตามองไปรอบๆ สวนดอกไม้ลอยฟ้าที่ตอนนี้กลายเป็นฉากหลังของละครโศกนาฏกรรม มอนสเตอร์หลายร้อยตัวที่เคยกระโดดโลดเต้นหยอกล้อกัน กลับยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาของพวกมันที่เคยเป็นประกายสดใส บัดนี้กลายเป็นเพียงวงแหวนข้อมูลสีขาวว่างเปล่า นี่ไม่ใช่แค่บัคของเกม แต่มันคือการ 'ลบทิ้ง' อย่างเป็นระบบ "เรย์... ฟังฉันนะ" ลูคัสหันมาหาเขา สายตาของอัศวินหนุ่มดูอ่อนล้าแต่แน่วแน่ "ถ้ากุญแจดอกนั้นคือเป้าหมายของพวกมัน ต่อให้เธอส่งให้ หรือไม่ส่งให้ พวกมันก็ไม่ปล่อยพวกเราไปหรอก สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือทำลายการเชื่อมต่อที่นี่... ก่อนที่ข้อมูลของฉันจะหายไปทั้งหมด" "จะให้ทิ้งคุณไปแบบนี้เหรอคะ? ไม่มีทาง!" เรย์เถียงกลับทันควัน สองมือของเขาเริ่มเรืองแสงสีฟ้าอ่อน—พลังแห่งทูตแห่งสายสัมพันธ์เริ่มตอบสนองต่ออารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาไม่ได้ต้องการแค่ปกป้องลูคัส แต่เขากำลังเรียกหา 'สายใย' ทั้งหมดที่เขาสร้างมากับมอนสเตอร์ในโลกนี้ ปุยฝ้ายกระโดดลงจากไหล่ของเรย์ มันยืนสองขาบนพื้นหญ้าที่กำลังจางหายไป เจ้ากระต่ายน้อยหลับตาลงแน่น ก่อนที่แสงสีชมพูสว่างวาบจะพุ่งออกจากร่างของมัน กลายเป็นละอองดาวที่โปรยปรายไปทั่วลานกิจกรรม ทุกจุดที่ละอองดาวสัมผัส มอนสเตอร์ตัวอื่นๆ ก็เริ่มขยับเขยื้อน ราวกับถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์ "พวกมันกำลัง... กลับมา?" เรย์พึมพังด้วยความหวัง แต่แล้ว รอยยิ้มของเขาก็ต้องหุบลง เมื่อเงาดำมืดเริ่มก่อตัวขึ้นเหนือท้องฟ้าของงานเทศกาล ลมพายุข้อมูลที่รุนแรงพัดกระหน่ำจนมอนสเตอร์ที่เพิ่งได้สติปลิวว่อน ลูคัสล้มลงคุกเข่า แถบพลังชีวิตของเขาลดลงอย่างรวดเร็วถึงขีดอันตราย "อย่า... อย่ามองที่นั่น" ลูคัสกระซิบ พลางชี้นิ้วไปยังเงามืดที่ค่อยๆ ร่างรูปร่างเป็นชายหนุ่มชุดดำสนิทในมาดนักวิจัยที่ดูคุ้นตา เรย์ใจหายวาบเมื่อจำใบหน้านั้นได้ เขาคือคนที่เคยเตือนเรย์ในตอนแรก... คนที่บอกว่า 'ยินดีด้วยที่คุณพบจุดเริ่มของจุดจบ' ชายคนนั้นก้าวออกมาจากเงามืด รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูไม่เป็นมิตรแม้แต่น้อย เขากางมือออก และในมือของเขาก็ถือ 'กุญแจ' อีกดอกที่เหมือนกับของเรย์ราวกับแกะ แต่มันกลับเป็นสีดำทมิฬที่คอยดูดกลืนแสงสว่างรอบข้าง "มิตรภาพงั้นเหรอ?" ชายชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ ท่ามกลางเสียงพายุข้อมูลที่บ้าคลั่ง "น่าขำนะที่เด็กอย่างเธอเชื่อว่าความผูกพันในโปรแกรมข้อมูลไร้ชีวิตแบบนี้จะมีค่าพอให้รักษามันเอาไว้... เรนเดล กุญแจดอกนั้นไม่ใช่ทางรอดของเพื่อนเธอ แต่มันคือ 'กุญแจเปิดประตูคุก' ที่จะขังทุกคนไว้ที่นี่ตลอดกาล... และตอนนี้ ประตูบานนั้นได้ถูกไขออกแล้ว" วินาทีนั้น ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีม่วงก็แยกออกเป็นสองส่วน เผยให้เห็นรอยรั่วของเซิร์ฟเวอร์ที่มองเห็นโค้ดดิ้งสีเขียววิ่งผ่านราวกับสายน้ำตกที่ไร้ระเบียบ ร่างของลูคัสเริ่มโปร่งใสและแตกสลายออกเป็นพิกเซลจางๆ ต่อหน้าต่อตาเรย์ "ลูคัส!" เรย์โผเข้าหา แต่เขากลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ กุญแจในมือของเรย์เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง มันเปลี่ยนสีจากสีทองเป็นสีเงินยวง และที่ขอบกุญแจปรากฏชื่อของใครบางคนขึ้นมา—ชื่อที่ไม่ควรจะปรากฏอยู่บนไอเทมของเกมนี้ ชื่อที่ทำให้เรย์หยุดหายใจไปชั่วขณะ นั่นคือชื่อบัญชีของผู้เล่นที่สาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน... บัญชีที่เป็นของ 'พี่ชาย' ของเขาเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เด็กน้อยเรย์และแก๊งมอนสเตอร์ในภารกิจกู้โลก V-World กันมาตลอดนะคะ!