เมนูพิเศษจากปุยฝ้าย

"ชื่อนั้น... นายแน่ใจนะว่าไม่ได้อ่านผิดไป" ลูคัสนิ่งอึ้ง มือที่กำลังจับด้ามดาบสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาของอัศวินหนุ่มจ้องมองหน้าต่างไอคอนสีฟ้าเบื้องหน้าเรย์ ราวกับมันคือรอยแยกของมิติที่พร้อมจะดูดกลืนความทรงจำของพวกเขาให้หายไปในความมืดมิด เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกหน่วงในอกยังคงเต้นตุบๆ ราวกับจังหวะของหัวใจที่ถูกบีบคั้นด้วยความลับที่เพิ่งถูกกระชากออกมาจากหลุมศพของเวลา "บัญชีที่ถูกลบไปแล้ว... ทำไมถึงกลับมาปรากฏในบันทึกการทำธุรกรรมของร้านอาหารที่นี่ล่ะคะ" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าเกินกว่าจะบังคับให้มั่นคง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวปรุงอาหารในฐานลับมิติกระจก มีเพียงเสียงฟองอากาศจากหม้อต้มสมุนไพรที่เดือดพล่าน ปุยฝ้าย—กระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อย—กระโดดขึ้นมาบนโต๊ะไม้โอ๊ค ขนนุ่มฟูของมันพองขึ้นเล็กน้อยเหมือนสัมผัสได้ถึงกระแสความกดดันที่ไหลวนในอากาศ มันใช้จมูกสีชมพูจิ้มลิ้มดมกลิ่นเครื่องเทศหายาก ก่อนจะเอียงคอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา แต่วันนี้ 'ปุยฝ้าย' ไม่ได้มาเพื่อเล่นสนุก มันคาบรากแครอทสีทองอร่ามที่เพิ่งเก็บเกี่ยวได้จากสวนมิติมาวางลงบนเขียง เสียง 'ตึก' เบาๆ ของรากพืชกระทบเนื้อไม้เรียกสติของเรย์ให้กลับมา "เรย์... อย่าเพิ่งคิดเรื่องนั้นเลยนะ" ลูคัสขยับเข้ามาใกล้ มือหนาวางลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเด็กหนุ่ม "ถ้าเรามัวแต่จมอยู่กับอดีตของพี่ชาย นายจะไม่มีสมาธิทำภารกิจเพิ่มพลังให้ปุยฝ้าย และถ้ามอนสเตอร์ของนายอ่อนแอ ในโลก V-World แห่งนี้... ความลับที่นายตามหา อาจจะกลายเป็นสิ่งที่ฆ่านายก่อนจะได้รู้ความจริงก็ได้" เรย์หลับตาลงแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจลึก กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์ช่วยปัดเป่าความวุ่นวายในใจออกไปได้ชั่วขณะ เขาต้องทำเพื่อปุยฝ้าย... เพื่อคู่หูตัวน้อยที่อยู่เคียงข้างเขาในวันที่โลกทั้งใบดูเหมือนจะทอดทิ้งเขาไป "เข้าใจแล้วค่ะ ลูคัส" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป กลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ "งั้นเรามาเริ่ม 'เมนูพิเศษ' กันเถอะ" ปุยฝ้ายส่งเสียงร้อง "มิว!" อย่างร่าเริง มันเริ่มใช้เท้าหน้าเล็กๆ ปัดกวาดวัตถุดิบเข้าหากัน ราวกับเชฟมือโปรที่กำลังเตรียมการใหญ่ แครอทสีทองถูกหั่นเป็นแว่นบางๆ ตามด้วยหยดน้ำค้างมูนไลท์ที่เก็บได้จากยอดเขาสูง ความมหัศจรรย์ของมันไม่ได้อยู่ที่วิธีทำ แต่อยู่ที่ 'ความสัมพันธ์' ระหว่างนายกับมอนสเตอร์ การปรุงอาหารในเกมนี้ต้องใช้การประสานจิตใจ หากเรย์และปุยฝ้ายไม่เข้าใจกัน พลังของอาหารก็จะล้มเหลวและกลายเป็นแค่ของว่างธรรมดา เรย์เริ่มร่ายมนตร์บทพื้นฐาน จิตสัมผัสของเขาเชื่อมโยงกับปุยฝ้าย เขาเห็นภาพในหัวของมัน... มันไม่ได้ต้องการแค่ความอิ่ม แต่มันต้องการ 'ความมั่นใจ' ที่จะปกป้องเรย์จากการโจมตีของผู้เล่นคนอื่นที่อาจตามล่าพวกเขาเพราะความลับของชื่อบัญชีนั้น "เรย์... ระวัง!" ลูคัสตะโกนขึ้นเมื่อจู่ๆ อุณหภูมิในห้องก็ลดต่ำลงผิดปกติ เงาสีดำสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องครัว แสงจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบถี่ๆ ราวกับถูกรบกวนด้วยคลื่นพลังงานแปลกปลอม ปุยฝ้ายหยุดชะงัก ขนสีชมพูของมันเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้าที่ถูกล็อกไว้แน่นหนา "มีคนบุกเข้ามา?" เรย์รีบคว้าจานซุปสมุนไพรที่เพิ่งปรุงเสร็จขึ้นมา แต่มันยังไม่สมบูรณ์ พลังเวทที่ควรจะถูกผนึกไว้ในอาหารกลับแตกกระจาย "ไม่ใช่คนค่ะ... มันคือระบบแจ้งเตือน!" ลูคัสชี้ไปที่กำแพงห้องที่เริ่มมีอักษรสีแดงสดปรากฏขึ้น ราวกับรอยเลือดที่เขียนขึ้นจากใครบางคนในโลกภายนอก *[ประกาศ: ผู้ใช้รหัสลับ X-99 กำลังพยายามเข้าสู่ช่องทางติดต่อสื่อสารของท่าน]* นั่นคือรหัสลับที่พี่ชายของเรย์เคยใช้ทิ้งไว้ในไดอารี่! เรย์กอดปุยฝ้ายไว้แน่น ปุยฝ้ายพยายามปลดปล่อยไอหมอกสีชมพูออกมาเพื่อสร้างกำแพงป้องกัน แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังจากทางเดินด้านนอกกลับดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงเคาะประตูสามครั้งที่จังหวะคุ้นเคยจนน่าขนลุกดังขึ้น 'ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...' ก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับ ประตูไม้ที่ควรจะหนาแน่นกลับสลายกลายเป็นละอองสีเทา เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้หันมามองเรย์ แต่สายตาของเขากลับจ้องมองตรงมาที่ 'จานซุป' ในมือของเรย์ด้วยความโหยหา "ปรุงได้ไม่เลว... แต่ลืมใส่ใบไทม์แห่งความทรงจำไปหรือเปล่า น้องชาย?" เสียงนั้น... เสียงที่เรย์ไม่ได้ยินมาสามปีเต็ม และเป็นเสียงเดียวกันกับคนที่ควรจะหายสาบสูญไปในรอยแยกของเซิร์ฟเวอร์! ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนหวังว่าตอนที่ 34 นี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนอยากกดอ่านตอนต่อไปทันทีนะคะ!