ออกเดินทางสู่ทวีปที่สอง

“ลูคัส... ถอยออกไปจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” เสียงของเรย์แหบพร่าและสั่นเครือ หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ภาพในเงาสะท้อนของผลึกคริสตัลนั้นไม่ใช่เพียงภาพลวงตาอย่างแน่นอน สิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหลังลูคัสไม่ใช่เงาธรรมดา แต่มันคือร่างโปร่งแสงสีดำสนิทที่มีดวงตาสีแดงฉานดั่งเลือดสด ค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของอัศวินหนุ่มอย่างแผ่วเบา ลูคัสหยุดชะงัก สีหน้าของเขาเรียบเฉย ผิดกับความตื่นตระหนกของเรย์อย่างสิ้นเชิง เขาหันกลับมามองเรย์ด้วยสายตาที่ดูว่างเปล่าราวกับคนละคน “เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน เรย์? ข้าก็ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว... มาเถอะ เรือเหาะจะออกเดินทางแล้ว เราไม่มีเวลามาเล่นเกมไล่จับเงาหรอกนะ” ปุยฝ้ายที่เกาะอยู่บนไหล่ของเรย์ขนฟูพองไปทั้งตัว เจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูเริ่มส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ ซึ่งเป็นท่าทีที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันพยายามซุกหน้าเข้าหาคอของเขาเหมือนต้องการเตือนให้รีบหนีไปจากที่นี่ เรย์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความลังเลตีรวนอยู่ในอก หากเขาพูดออกไปตรงๆ ว่าเห็น ‘อะไรบางอย่าง’ ลูคัสจะหาว่าเขาเสียสติหรือไม่? หรือบางที... ลูคัสเองก็อาจจะไม่รู้ตัวว่าถูกบางอย่างครอบงำอยู่? ทว่าท่ามกลางความสับสน เรือเหาะลำมหึมา ‘สตาร์ไลท์ วอยเอเจอร์’ ก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ร่างของมันค่อยๆ ลอยขึ้นจากท่าเรือหลักของทวีปเริ่มต้น ทิ้งผืนแผ่นดินที่คุ้นเคยไว้เบื้องหลัง นี่คือจุดสิ้นสุดขององค์แรก... การเดินทางสู่ทวีปที่สองที่พวกเขาวาดฝันไว้ กำลังเริ่มต้นขึ้นในบรรยากาศที่แสนอึดอัด “ข้า... ข้าคงตาฝาดไปเอง” เรย์ฝืนยิ้มที่ดูไม่ได้เรื่องนัก เขาพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ “ขอโทษทีนะ ลูคัส ช่วงนี้ข้าคงพักผ่อนน้อยไปหน่อย” ลูคัสคลี่ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรเหมือนเดิมเป๊ะ แต่ในสายตาของเรย์ มันกลับดูเหมือนหน้ากากที่สวมทับใบหน้าที่แท้จริง “ไม่เป็นไรหรอก ที่ทวีปที่สองมีที่พักสบายๆ เยอะแยะ เมื่อถึงที่นั่น เจ้าควรจะได้นอนยาวๆ นะ” เรือเหาะทะยานผ่านชั้นเมฆหนาเตอะ เรย์พาตัวเองมานั่งที่ริมหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์เบื้องล่างที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากทุ่งหญ้าสีเขียวขจีกลายเป็นผืนน้ำทะเลสีครามเข้ม เขาพยายามสื่อสารกับปุยฝ้ายผ่านกระแสจิต ‘เจ้าเห็นใช่ไหม ปุยฝ้าย? สิ่งที่อยู่ข้างหลังเขาน่ะ’ เจ้ากระต่ายน้อยไม่ตอบ แต่มันกลับใช้อุ้งเท้าเล็กๆ เขี่ยกระดาษแผ่นหนึ่งที่เรย์เก็บได้จากที่พักของลูคัสก่อนหน้านี้ออกมา มันคือบันทึกเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกฉีกขาดไปครึ่งหนึ่ง บนนั้นมีลายมือที่ดูเร่งรีบเขียนไว้ว่า *‘อย่าเชื่อใจเงาที่ไร้เสียง หากเจ้าไม่อยากกลายเป็นเพียงเบี้ยหมากในกระดานของมัน’* เรย์ตัวเย็นเฉียบ มือที่ถือกระดาษสั่นเทา นี่ไม่ใช่แค่ความผิดปกติของเกม แต่ดูเหมือนลูคัสจะได้รับ ‘บางอย่าง’ ติดตัวมาจากการต่อสู้กับบอสใหญ่ในดันเจี้ยนชั้นที่ 20 ที่ผ่านมา “เรย์ มองนี่สิ” ลูคัสเดินเข้ามาใกล้ วางมือหนักๆ ลงบนไหล่ของเรย์ “แผนที่ของทวีปที่สองน่ะ ข้าศึกษามาหมดแล้ว เราจะไปที่เมืองหลวง ‘อีเธอร์เรีย’ เป็นที่แรก ที่นั่นมีสมาคมจอมเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก V-World” ความอบอุ่นจากมือของลูคัสแผ่ซ่านเข้ามา แต่เรย์กลับรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นเข้าสู่กระดูกสันหลัง เขาเหลือบไปมองเงาของลูคัสบนพื้นไม้ของเรือเหาะ... แทนที่จะเป็นเงาของมนุษย์ เงามันกลับมีปีกขนาดใหญ่และมีเขาแหลมคมงอกออกมาอย่างชัดเจน “อีเธอร์เรีย... งั้นเหรอ” เรย์ทวนคำเบาๆ “ดีจังเลยนะ เราจะได้เริ่มอะไรใหม่ๆ กันสักที” “ใช่... เริ่มต้นใหม่” ลูคัสกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “เจ้าและข้า... เราจะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่รออยู่ข้างหน้า” ทันใดนั้น เรือเหาะก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระงมไปทั่วลำเรือ มอนสเตอร์นกยักษ์แห่งท้องฟ้ากำลังรุมล้อมโจมตีเรือเหาะ เรย์รีบคว้าไม้เท้าคู่กายเตรียมพร้อมต่อสู้ แต่เมื่อเขาหันไปหาสหายร่วมทาง ลูคัสกลับไม่ได้หยิบดาบออกมา เขากลับยืนนิ่ง สายตาจ้องมองไปยังท้องฟ้าที่มืดมิดด้วยรอยยิ้มที่แสยะออกจนน่าขนลุก “ดูสิ เรย์... พวกมันมาต้อนรับเราแล้ว” ลูคัสพึมพำ ก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย “เจ้าพร้อมที่จะเห็นว่าทวีปที่สอง ‘โหดร้าย’ แค่ไหนหรือยัง?” ลูคัสก้าวไปที่กราบเรือ เปิดประตูทางออกสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่างที่ความสูงนับหมื่นฟุต ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่น “ไปกันเถอะ... สู่จุดจบของทวีปเริ่มต้น และจุดเริ่มต้นของความตายที่แท้จริง!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางผจญภัยไปกับเรย์และผองเพื่อนในบทนี้นะคะ!