เมืองหลวงแห่งท้องฟ้า

"ถ้าก้าวออกไปจากขอบหน้าผานี้แล้วชีวิตต้องจบลงจริงๆ ลูคัส... นายคิดว่าวิญญาณของเราจะสลายไปพร้อมกับข้อมูล หรือจะถูกขังไว้ในกรงของระบบตลอดกาลคะ?" เรย์กระซิบถามขณะที่ปลายนิ้วเท้าของเขาแตะอยู่บนขอบหินที่ดูเหมือนจะลอยละล่องอยู่เหนือความว่างเปล่าเบื้องล่าง ความกดดันจากประโยคทิ้งท้ายของบทก่อนหน้ายังคงสั่นคลอนหัวใจของเด็กหนุ่ม เขาไม่ใช่นักรบผู้กล้าหาญ แต่เป็นเพียงผู้ที่ถูกเลือกโดย 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ที่กำลังเผชิญหน้ากับความไม่แน่นอน ลูคัสไม่ตอบในทันที อัศวินฝึกหัดในชุดเกราะที่เริ่มมีรอยบิ่นจากการเดินทางอันยาวนานหันมามองเพื่อนร่วมทาง สายตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาขยับดาบที่เหน็บอยู่ข้างกายให้เข้าที่ ก่อนจะแค่นยิ้มบางๆ "ความตายในโลกนี้อาจจะเป็นแค่จุดพักของใครบางคน แต่สำหรับเรา... มันคือราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความจริงค่ะ เรย์ ถ้าคุณกลัว ปุยฝ้ายก็คงรับรู้ได้นะ ดูสิ เจ้าตัวเล็กเริ่มขดตัวแน่นแล้ว" ปุยฝ้าย หรือกระต่ายเมฆาสีชมพูที่เกาะอยู่บนบ่าของเรย์ส่งเสียง 'จิ๊ด' เบาๆ ขนฟูฟ่องของมันสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะไอเวทมนตร์มหาศาลที่แผ่ออกมาจากเบื้องหน้า ราวกับว่ากำแพงแห่งความเป็นจริงกำลังจะถูกกระชากออก ทั้งสามคนตัดสินใจกระโดด... ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่เป็นการก้าวข้าม 'รอยแยกแห่งมิติ' ที่ซ่อนอยู่หลังหมอกทวีปเริ่มต้น เมื่อร่างของพวกเขาร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า แทนที่จะปะทะกับพื้นดิน กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลลากดึงวิญญาณและข้อมูลให้หมุนเคว้ง ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะสว่างวาบจนแสบตา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจของเรย์ก็แทบหยุดเต้น สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ผืนดิน แต่เป็นทวีปที่ลอยอยู่กลางน่านฟ้าสีครามเข้ม เมืองหลวงแห่งท้องฟ้า 'เซเลสเทียล ไพรม์' ตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะลอยฟ้าขนาดยักษ์ น้ำตกสายธารเวทมนตร์ไหลรินจากขอบเมืองร่วงหล่นลงสู่หมู่เมฆเบื้องล่างราวกับผืนผ้าแพรสีเงิน ตึกรามบ้านช่องสร้างจากคริสตัลโปร่งแสงที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนเกิดเป็นสายรุ้งระยิบระยับไปทั่วทุกทิศทาง "สวย... จนน่ากลัวเลยนะคะ" เรย์รำพึงพลางก้าวเดินไปบนสะพานหินที่เชื่อมต่อกับประตูเมือง "อย่าประมาท" ลูคัสเตือนพลางดึงดาบออกจากฝักเพียงเล็กน้อย "ที่นี่ไม่มีทางเป็นเมืองสำหรับผู้เล่นทั่วไปแน่ๆ สังเกตดูสิ... ทำไมมันถึงเงียบสงัดขนาดนี้?" เขากล่าวถูก เมืองที่ดูเหมือนสรวงสวรรค์กลับปราศจากเสียงผู้คน ไม่มีเสียงพ่อค้าแม่ค้า ไม่มีเสียงฝีเท้าของผู้เล่นคนอื่น มีเพียงเสียงกังวานของระฆังลมที่ดังมาจากที่ไกลๆ ล้อไปกับทิศทางลม เรย์ปล่อยให้ปุยฝ้ายกระโดดลงจากบ่า เจ้ากระต่ายสีชมพูจมูกฟุดฟิด ดมกลิ่นอากาศที่เจือด้วยกลิ่นอายของ 'เดตาคอร์' (Data Core) ที่เข้มข้นจนสัมผัสได้ถึงรสปร่าบนลิ้น "เรย์... ทางนั้น" ลูคัสชี้ไปยังใจกลางเมือง ที่ซึ่งหอคอยนาฬิกาดาราศาสตร์ขนาดมหึมาตั้งอยู่ บนยอดของมันมีแสงสีแดงกระพริบถี่ๆ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ ทั้งสองตัดสินใจเดินผ่านถนนที่ปูด้วยหินอ่อนสีขาวนวล ทุกย่างก้าวสะท้อนเสียงก้องราวกับพวกเขากำลังบุกรุกเข้าไปในวิหารที่ถูกทิ้งร้าง จนกระทั่งพวกเขาก้าวเข้ามาถึงจัตุรัสกลางเมือง เรย์ก็ต้องหยุดชะงัก ร่างกายของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ร่างของผู้เล่นนับร้อยยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ดวงตาของพวกเขามีรอยแตกราวกับกระจกที่กำลังจะแตกสลาย ทุกคนถืออาวุธในท่าทางที่กำลังจะต่อสู้ แต่ไม่มีใครขยับเขยื้อน "พวกเขา... กลายเป็นข้อมูลที่ตายแล้วเหรอ?" เสียงของลูคัสสั่นเครือ เรย์ขยับเข้าไปใกล้ผู้เล่นคนหนึ่ง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะไหล่ของชายคนนั้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขา [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ไวรัสผู้พิทักษ์' พื้นที่นี้ถูกปิดผนึกห้ามเข้าหากไม่มี 'รหัสแห่งการเริ่มต้น'] "รหัสแห่งการเริ่มต้น..." เรย์พึมพำขณะหันไปมองปุยฝ้ายที่จู่ๆ ก็กระโดดขึ้นไปบนแท่นหินใจกลางจัตุรัส ปุยฝ้ายไม่ได้ขี้อ้อนเหมือนปกติ แต่แววตาของมันกลับฉายแววสีทองเจิดจ้า และส่งเสียงร้องที่ก้องกังวานไปทั่วเกาะลอยฟ้า ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองขนาดใหญ่ใต้เมืองเริ่มทำงาน ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังเปลี่ยนโหมดการทำงานจากเมืองสวยงามให้กลายเป็นเครื่องจักรสงคราม ลูคัสคว้าแขนเรย์ไว้แน่น "ถอยออกมาเรย์! มีบางอย่างกำลังตื่นขึ้นมาจากใต้ผืนดินนี้!" ทว่า มันสายเกินไป เมื่อพื้นดินตรงที่ปุยฝ้ายยืนอยู่แยกออก เผยให้เห็นร่างของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ไม่เคยมีบันทึกอยู่ในฐานข้อมูลของเกม V-World มาก่อน มันคืออสูรเหล็กไหลที่หุ้มด้วยคริสตัลสีดำสนิท และที่กลางอกของมัน... มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เรย์คุ้นตาเป็นอย่างดีถูกฝังรวมอยู่กับเครื่องจักรนั้น เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ "แม่... ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไม... ท่านถึงเป็นคนควบคุมมัน!" ท่ามกลางเสียงคำรามของจักรกลยักษ์ หญิงสาวในเครื่องจักรค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำ ขณะที่นิ้วเรียวยาวชี้มาที่เรย์พร้อมกับประโยคที่ทำลายหัวใจของเขาให้แหลกสลาย "ผู้บุกรุกที่ไร้รหัส... จงถูกลบเลือนเสีย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วมาจนถึงตอนนี้นะคะ!