ทักษะใหม่ อัปเกรดพลัง

“ถ้าเจ้าไม่ข่มใจให้สงบ กระแสจิตที่พยายามจะสื่อสารก็จะเป็นเพียงเสียงตะโกนในห้องที่ว่างเปล่า เรย์... เจ้ากำลังไล่ตามเงาของตัวเองนะ” เสียงทุ้มต่ำของลูคัสกรีดผ่านความเงียบงันภายในถ้ำผลึกคริสตัล เรย์สะดุ้งสุดตัว มือที่พยายามจะรวบรวมไอพลังสีฟ้าจางๆ รอบฝ่ามือสั่นเทาจนแสงนั้นดับวูบลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุพัดผ่าน เขาหอบหายใจถี่ สายตาเหลือบมองรอยแยกมิติด้านหลังที่กำลังส่งเสียงครางครืดคราดเหมือนเหล็กเสียดสีกัน ราวกับกำลังเตือนว่าเวลาที่เหลืออยู่ไม่ถึงชั่วโมงนั้นสั้นเพียงใด “ผม... ผมทำไม่ได้ ลูคัส” เรย์กล่าวเสียงแผ่ว ปฏิเสธจะสบตากับอัศวินหนุ่ม “ท่านแม่บอกว่าบันทึกนั่นสำคัญ แต่มันก็อยู่ในอีกฝั่งของรอยแยกที่กำลังจะปิดลง แล้วพลังนี่... พลังที่ควรจะสื่อสารกับมอนสเตอร์ได้ มันกลับนิ่งเฉยเหมือนกำลังหัวเราะเยาะความพยายามของผม” ปุยฝ้ายที่นอนขดตัวอยู่บนตักของเรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีชมพูประดุจทับทิมของเจ้ากระต่ายเมฆาสั่นไหว มันขยับเข้ามาใกล้ แล้วใช้จมูกนุ่มนิ่มดุนไปที่ฝ่ามือของเรย์อย่างแผ่วเบา เสียงครางหงิงๆ ในลำคอของมันไม่ได้มีไว้เพื่อเรียกร้องอาหาร แต่มันคือการปลอบประโลมที่ทำให้หัวใจของเรย์ที่เต้นรัวเริ่มผ่อนจังหวะลง “อย่าโทษพลังของเจ้า เรย์” ลูคัสทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ดาบในฝักข้างกายกระแทกกับพื้นหินเบาๆ “ทักษะ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ ไม่ใช่เครื่องมือสำหรับใช้สั่งการ แต่มันคือสะพาน... สะพานที่สร้างจากความไว้ใจ เจ้าพยายามจะยัดเยียดเจตจำนงของตัวเองให้มอนสเตอร์ แต่เจ้าลืมไปหรือเปล่าว่าหัวใจของพวกเขาก็ต้องการที่จะสื่อสารกับเจ้าเช่นกัน” เรย์หลับตาลง พยายามลบภาพความตื่นตระหนกออกไปจากใจ ในหัวของเขานึกถึงวันแรกที่พบกับปุยฝ้าย นึกถึงความอบอุ่นในวันที่เขาหลงทางอยู่ในป่าหมอก ความเงียบที่แผ่ขยายไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป แต่มันกลับเต็มไปด้วย ‘กระแสความรู้สึก’ ที่หลั่งไหลมาจากสิ่งมีชีวิตตัวน้อยข้างกาย ทันใดนั้น โลกของเรย์ก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่การมองเห็นด้วยดวงตา แต่เป็นการสัมผัสด้วยจิตวิญญาณ รอบตัวเขาไม่ได้มีแค่ความมืดและก้อนหิน แต่กลับมีเส้นใยแสงนับพันที่เชื่อมโยงระหว่างเขากับปุยฝ้าย และเชื่อมโยงไปถึง... พลังงานที่เต้นตุบๆ อยู่หลังรอยแยกมิตินั้น *‘เหนื่อย... กลัว... อย่าเพิ่งจากไป’* ข้อความที่ไร้ถ้อยคำแต่ชัดเจนในความรู้สึกพุ่งเข้ามาปะทะอกของเรย์ มันไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์ใช้ แต่มันคือความรู้สึกโหยหาจากสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปในรอยแยกนั้น เรย์ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยหวั่นไหวกลับกลายเป็นเด็ดเดี่ยว แสงสีฟ้าจางๆ ที่เคยดับวูบไปกลับมาลุกโชนอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้เป็นเพียงแสงสลัว แต่มันสว่างจ้าจนส่องสะท้อนผนังถ้ำให้เห็นอักขระโบราณที่สลักไว้โดยรอบ “ผมสัมผัสได้แล้ว...” เรย์พึมพำ มือของเขายกขึ้นแตะที่พื้นดิน พลังงานสีฟ้าพุ่งผ่านฝ่ามือลงสู่รากฐานของถ้ำ ก่อตัวเป็นวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างของรอยแยก “อย่าฝืนเกินไป!” ลูคัสร้องเตือน พลางลุกขึ้นยืนเตรียมพร้อมรับมือกับแรงดีดกลับของเวทมนตร์ แต่เรย์ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว ในหัวของเขามีเพียงภาพของ ‘บันทึก’ ที่ถูกผูกไว้กับโซ่ตรวนแห่งพลังงานที่กำลังจะเลือนหายไป เขาตัดสินใจรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี ถ่ายทอดความปรารถนาผ่านทักษะ ‘สายสัมพันธ์’ ให้กลายเป็นสะพานเชื่อมมิติทันที! *ครืนนนนน!* รอยแยกมิติกรีดร้อง เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก ผนังถ้ำร้าวราน เศษหินร่วงกราวลงมา แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง วัตถุสิ่งหนึ่งก็พุ่งทะลุรอยแยกออกมาพร้อมกับประกายแสงสีทองแสบตา มันกระแทกเข้าที่อกของเรย์จนเขาล้มหงายหลังลงไป ปุยฝ้ายรีบกระโดดไปหลบหลังลูคัสด้วยความตกใจ ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง... รอยแยกที่เคยส่งเสียงครางปิดสนิทลงทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและเศษฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย เรย์นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น ในมือของเขากอดสมุดปกหนังเก่าแก่เล่มหนึ่งไว้อย่างแน่นหนา ทว่า ทันใดนั้นเอง สมุดในมือของเขากลับเริ่มร้อนระอุขึ้นอย่างประหลาด อักขระบนปกสมุดสีทองสว่างวาบขึ้นมาเป็นตัวเลขที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆ จากสิบ... เก้า... แปด... และเมื่อเรย์มองไปที่ลูคัส เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตระหนก เพราะในเงาสะท้อนจากผลึกคริสตัลข้างตัวลูคัส เขากลับเห็น... ร่างของบางอย่างที่ไม่ได้มีแค่ลูคัสเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!