คืนอันเงียบสงบ

"อย่าหันไป... ห้ามหันไปเด็ดขาด ลูคัส!" เรย์กระซิบผ่านไรฟัน เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกร่าง มือที่กำชายเสื้อของอัศวินหนุ่มข้างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เขาทำได้เพียงจ้องมองภาพสะท้อนในกระจกเงาบานเก่าที่วางพิงผนังร้านน้ำชา ภาพที่สะท้อนให้เห็นแผ่นหลังของชายแปลกหน้าคนนั้น... ชายผู้มี 'ปุยฝ้าย' ในเวอร์ชันที่บิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวเกาะอยู่บนไหล่ ลูคัสที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาหยุดชะงัก สายตาของเขาเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความระแวดระวังทันที เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากน้ำเสียงของเพื่อนร่วมทาง "เกิดอะไรขึ้น เรย์? นายเห็นอะไร?" ลูคัสถามเสียงต่ำ มือขวาขยับไปแตะด้ามดาบที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "รอยแยก... เขาไม่ได้แค่เดินผ่านอากาศ แต่มันเหมือนเขากำลัง 'ฉีก' พื้นที่นั้นอยู่" เรย์ตอบพลางเบนสายตาหนีจากกระจก เขาพยายามดึงสติให้กลับมายังพื้นที่ที่ควรจะปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ ทั้งคู่เลือกที่จะถอยห่างออกมาจากร้านน้ำชาอย่างเงียบเชียบที่สุด เมื่อก้าวพ้นขอบประตูไม้โอ๊คออกมา สภาพแวดล้อมรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับคนละโลก แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันในหมู่บ้านพักผ่อนทำให้นิ้วมือของเรย์เริ่มหยุดสั่น เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนเสื้อของลูคัส ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงบนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ที่กำลังหลับใหล ปุยฝ้าย — พิงค์กี้ตัวจริง — ที่กำลังเคี้ยวแครอทวิเศษอยู่ในกระเป๋าคาดเอวของเขาค่อยๆ โผล่หัวออกมา มันส่งเสียงร้อง "จิ๊บๆ" เบาๆ เหมือนจะปลอบโยน เรย์ลูบขนนุ่มนิ่มของมันด้วยปลายนิ้ว ความอบอุ่นจากร่างเล็กๆ ช่วยดึงเขากลับมาจากห้วงความคิดอันมืดมิด "นายคิดว่ามันคืออะไร?" ลูคัสนั่งลงข้างๆ วางดาบไว้ข้างกาย เขาไม่ได้มองไปยังเส้นทางที่เพิ่งผ่านมา แต่มองดูมอนสเตอร์ตัวจิ๋วที่กำลังหลับตาพริ้มรอบตัวพวกเขา "ถ้ามอนสเตอร์ชนิดเดียวกันมีตัวตนที่ต่างกัน... นั่นหมายความว่าบั๊กของเกม หรือว่ามันมีพลังงานบางอย่างที่สูงกว่านั้น?" เรย์เงียบไปนาน สายตามองไปยังยอดหญ้าที่พลิ้วไหว "ฉันไม่รู้ ลูคัส แต่นัยน์ตาสีแดงคู่นั้น... มันไม่ได้มองแค่พื้นที่ในเกม แต่มันเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างที่อยู่ใน 'ตัวเรา' ตั้งแต่ตอนที่ปุยฝ้ายตัวนั้นจ้องมาที่ฉัน ฉันรู้สึกเหมือนระบบในหัวสมองของฉันมันกระตุก เหมือนมีไฟล์บางอย่างกำลังถูกดึงออกไป" คืนนี้เป็นคืนที่เงียบสงบใน V-World ท้องฟ้าเบื้องบนประดับด้วยดวงดาวนับล้านที่จำลองมาจากจักรวาลจริง บรรยากาศแสนผ่อนคลายเช่นนี้มักจะทำให้ผู้เล่นทุกคนเคลิบเคลิ้ม แต่สำหรับเรย์ มันกลับดูเหมือนหน้ากากที่ปกปิดความร้าวฉานของระบบเอาไว้ เขาสังเกตเห็นกลุ่ม 'กระรอกแสงจันทร์' สามสี่ตัวกำลังขดตัวนอนเป็นก้อนกลมๆ อยู่บนตักของลูคัส อัศวินหนุ่มผู้ดูแข็งกร้าวกลับมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าขณะเกาหัวพวกมันเบาๆ ภาพความฟีลกู๊ดตรงหน้าช่างขัดแย้งกับความรู้สึกเย็นเยียบในใจของเรย์เหลือเกิน "พักผ่อนเถอะ เรย์" ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "ไม่ว่าชายคนนั้นจะเป็นใคร หรือรอยแยกนั่นจะเป็นแค่บั๊กหรือจุดเริ่มต้นของหายนะ พรุ่งนี้เราจะไปหาคำตอบที่หอสมุดเวทมนตร์หลวงกัน ตอนนี้... ปล่อยให้มอนสเตอร์พวกนี้ทำหน้าที่ของมันไปก่อน" เรย์พยักหน้าเบาๆ เขาเอนหลังพิงต้นไม้ ความเงียบงันเริ่มปกคลุม มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้และเสียงหายใจสม่ำเสมอของเหล่ามอนสเตอร์จิ๋วรอบตัว สติของเขาเริ่มล่องลอยไปกับความเหนื่อยล้า วันนี้เป็นวันที่ยาวนานและเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไร้คำตอบ ทันใดนั้น พิงค์กี้ที่เคยนอนหลับอยู่ในกระเป๋าก็สะดุ้งสุดตัว มันกระโดดออกมาจากกระเป๋าแล้วยืนสองขา จ้องเขม็งไปที่ความมืดหลังพุ่มไม้ พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรย์และลูคัสดีดตัวขึ้นยืนในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณนักรบของลูคัสสั่งให้เขาดึงดาบออกมาครึ่งฝัก ทว่าสิ่งที่ปรากฏออกมาจากความมืดไม่ใช่ชายคนนั้น หรือมอนสเตอร์ที่ดุร้าย มันคือร่างของเด็กหญิงตัวน้อยในชุดเดรสขาดรุ่งริ่ง มือของเธอถือตุ๊กตาปุยฝ้ายสีขาวสะอาดตา แต่ที่น่าสยดสยองคือดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นของตุ๊กตาตัวนั้น... มันกำลังจ้องตรงมาที่เรย์อย่างมีเลศนัย ก่อนที่เด็กหญิงจะขยับริมฝีปากที่แห้งผากแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของเรย์โดยตรง "เจเจอาร์... ท่านแม่บอกว่าท่านกำลังทำบันทึกหายไป... คืนนี้คืนสุดท้ายแล้วนะ ที่รอยแยกจะปิดลง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!