ความหวั่นวิตก

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้รอยแยกนั่นกลืนกินแขนของนายไปจนถึงไหล่!" เสียงของลูคัสตวาดลั่นแทรกผ่านความเงียบงันที่บิดเบี้ยว อัศวินฝึกหัดหนุ่มคว้าข้อมือของเรย์ไว้แน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ แรงฉุดกระชากนั้นรุนแรงพอจะทำให้เรย์เสียหลักถลาถอยหลังออกมาจากขอบเหวแห่งความว่างเปล่าที่เพิ่งเปิดกว้างขึ้นเมื่อครู่ เรย์หอบหายใจถี่รัว หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย เขาจ้องมองไปยังจุดที่เงาร่างประหลาดนั้นเพิ่งยืนอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า... เหลือเพียงละอองแสงสีหม่นที่สั่นไหวราวกับสัญญาณทีวีขาดหาย 'ปุยฝ้าย' กระต่ายเมฆาสีชมพูซุกตัวสั่นงันงกอยู่ในอ้อมแขนของเขา หูกระต่ายยาวๆ ของมันพับลู่ลงจนแทบชิดแก้ม มันไม่ได้ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วเหมือนทุกครั้ง แต่กลับซุกหน้าเข้ากับอกของเรย์แน่นราวกับจะหลบหนีความกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้ "เมื่อกี้... นายเห็นใช่ไหมลูคัส?" เรย์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเทา ลูคัสไม่ได้ตอบในทันที เขาปล่อยมือจากเรย์แล้วค่อยๆ ชักดาบเล่มโปรดออกมา ประกายเหล็กกล้าสะท้อนกับแสงสลัวจากท้องฟ้าจำลองของ V-World ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะรวนจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ "ฉันเห็นคน... ไม่สิ สิ่งที่มีรูปร่างคล้ายคน แต่ไม่มีใบหน้า และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มี 'ค่าสถานะ' ปรากฏขึ้นเลยตอนที่ฉันใช้เนตรนักรบตรวจสอบ" เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คำพูดของลูคัสตอกย้ำความหวั่นวิตกที่ก่อตัวอยู่ในใจ หากในเกมนี้มีสิ่งที่ระบบตรวจจับไม่ได้ นั่นหมายความว่าบั๊กของเกมอาจไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของโค้ด แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่มาจาก 'ภายนอก' "ปุยฝ้ายบอกฉันว่า... มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมองจากที่ที่ห่างไกลออกไป" เรย์กระซิบพลางลูบขนนุ่มนิ่มของมอนสเตอร์คู่ใจที่กำลังสั่นน้อยๆ "ไม่ใช่จากในเกมนี้ แต่มันมาจาก 'หลังกระจก' ของโลกนี้อีกทีหนึ่ง" "อย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านไปไกล เรย์" ลูคัสพยายามคุมโทนเสียงให้มั่นคง แม้เหงื่อกาฬจะผุดขึ้นเต็มขมับ "เราต้องกลับไปที่หอสมุดเวทมนตร์เดี๋ยวนี้ บันทึกของจอมเวทโบราณที่นายเคยเล่าให้ฟัง... มันอาจมีคำตอบเกี่ยวกับรอยแยกแบบนี้อยู่" การเดินทางกลับเมืองหลวงเต็มไปด้วยความอึดอัด ปกติแล้วปุยฝ้ายจะคอยกระโดดโลดเต้นไปตามเส้นทางเพื่อไล่จับผีเสื้อแสง แต่ในวันนี้มันกลับเอาแต่นิ่งเงียบ สายตาของมันคอยเหลียวหลังมองกลับไปทางเหวแห่งนั้นเป็นระยะ ราวกับเกรงว่าเงาร่างนั้นจะติดตามพวกเขามา เมื่อถึงหอสมุดเวทมนตร์ เรย์รีบตรงดิ่งไปยังชั้นหนังสือเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณ เขาหยิบตำราปกหนังสีซีดเล่มหนึ่งออกมา มือของเขาที่สั่นเทาทำให้หน้ากระดาษพลิกไวกว่าที่ควรจะเป็น นิ้วเรียวเลื่อนผ่านตัวอักษรขอมโบราณที่บันทึกเรื่องราวของ 'ช่องว่างระหว่างมิติ' "เจอแล้ว..." เรย์พึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่ออ่านเนื้อหาในหน้าที่สิบเก้าของบันทึกเล่มนี้ 'เมื่อผู้พิทักษ์แห่งสายสัมพันธ์อ่อนแอลง รอยแยกจะเปิดออกเพื่อคืนสมดุล... แต่หากความอ่อนแอนั้นไม่ได้มาจากความกลัว หากแต่มันมาจากการถูกแทรกแซงจากผู้ที่ไม่ควรมีตัวตน ความเป็นจริงจะถูกกัดกิน' "ลูคัส! นายดูนี่" เรย์เรียกเพื่อนสนิทให้เข้ามาใกล้ "ตำนานนี้ไม่ได้บอกว่ามอนสเตอร์จะทำลายโลก แต่มันบอกว่าจะมี 'ผู้เล่นที่ไม่มีตัวตน' พยายามจะเข้ามาแย่งชิงสิทธิ์ในการควบคุมโปรแกรม V-World" ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาอ่านข้อความนั้น "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง... เหตุการณ์ที่เราเจอเมื่อกี้ก็คือการทดลองเปิดประตู? พวกมันพยายามหาทางแทรกซึมเข้ามางั้นสินะ" บรรยากาศในหอสมุดเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความหวั่นวิตกที่เรย์พยายามกดเอาไว้เริ่มระเบิดออก เขาไม่ใช่แค่จอมเวทฝึกหัดที่อยากเลเวลอัพอีกต่อไป แต่เขากำลังเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่ใหญ่เกินกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปจะรับมือได้ ทว่า ทันใดนั้นเอง... ประตูหอสมุดที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรงจนบานพับแทบหักกระเด็น แสงสีม่วงประหลาดไหลทะลักเข้ามาในห้องสมุดราวกับกระแสน้ำวน ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางโถงทางเดิน เขาสวมหน้ากากกะโหลกสัตว์ที่ดูบิดเบี้ยวและสวมทับด้วยเกราะที่สร้างจากเศษซากของโค้ดโปรแกรมที่แตกสลาย "เรนเดล..." ชายคนนั้นเอ่ยชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนการซ้อนทับกันของเสียงนับร้อย "ในฐานะทูตแห่งสายสัมพันธ์ที่ทรงพลังที่สุดในตอนนี้ ข้าขอถาม... เจ้าพร้อมหรือยังที่จะมอบ 'สิทธิ์การเข้าถึง' นั้นให้แก่ข้า ก่อนที่โลกที่เจ้าหลงรัก จะแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในมือของเจ้าเอง?" เรย์ชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นมือของชายคนนั้นที่กำลังสั่นคลอนอากาศข้างๆ จนเกิดรอยแยกเหมือนที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่ และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ... บนไหล่ของชายคนนั้น มีปุยฝ้ายอีกตัวหนึ่งเกาะอยู่ แต่มันกลับมีดวงตาสีแดงฉานและไม่มีออร่าแห่งความสดใสหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว! ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และผองเพื่อนฝ่าฟันความมืดมิดในครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นต่อในตอนหน้าว่าเรย์จะตัดสินใจอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะคะ!