ข่าวลือเรื่องบั๊กในเกม

“นายแน่ใจนะว่าตราประทับนั่นไม่ได้สาปแช่งอะไรเราอยู่?” ลูคัสเอ่ยขึ้นพลางขยับชุดเกราะที่ดูอึดอัดกว่าปกติ ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปยังทิวทัศน์อันงดงามของเมืองลอยฟ้าอาเคเดีย แต่กลับจับจ้องไปที่ตราประทับสีนิลในมือของเรย์ราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด รอยเลือดจากบาดแผลที่เขากำตราประทับไว้เมื่อครู่ยังคงซึมออกมาเปรอะเปื้อนถุงมือผ้าลินินสีขาว ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากวัตถุชิ้นนี้ไม่ได้ส่งผลแค่ทางกายภาพ แต่มันเหมือนกำลังดูดกลืนความรู้สึกอบอุ่นในใจของเขาไปทีละน้อย “มันสั่น...” เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “ไม่ใช่มือของผมที่สั่น แต่มัน... ตัวตราประทับนี้ต่างหาก มันเหมือนมีหัวใจเต้นอยู่ข้างใน” ปุยฝ้ายที่ปกติจะชอบกระโดดโลดเต้นไปมาบนไหล่ของเขา บัดนี้กลับซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของเรย์อย่างเงียบเชียบ ขนฟูฟ่องสีชมพูของเจ้ากระต่ายเมฆาสั่นระริก มันไม่ได้ทำเสียงร้องร่าเริงอย่างเคย แต่กลับส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอเหมือนกำลังหวาดกลัวบางสิ่งที่มองไม่เห็น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปจากความสดใสของเกมที่ควรจะเป็น เสียงพูดคุยของเหล่าผู้เล่นในตลาดแลกเปลี่ยนที่เคยเจื้อยแจ้วกลับแผ่วลง ผิดสังเกต ผู้คนเริ่มจับกลุ่มกันเป็นวงเล็กๆ สีหน้าของแต่ละคนดูตื่นตระหนกและหวาดระแวง “แกได้ยินข่าวลือที่แผงขายยาไหม?” ผู้เล่นชายคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนใกล้ๆ โดยไม่ทันสังเกตเห็นเรย์กับลูคัสที่เดินผ่าน “คนที่หายไปน่ะ... ไม่ใช่แค่คนเดียวแล้วนะ ล่าสุดคือกลุ่มกิลด์นักล่าเลเวล 60 ทั้งปาร์ตี้ พวกเขาไม่ได้ล็อกเอาท์ แต่ตัวละครค้างอยู่ในโซนป่าต้องห้าม... แล้วจู่ๆ ข้อมูลก็หายไปจากระบบเฉยๆ” เรย์หยุดเดินกะทันหัน หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ไม่ได้หายไปตามปกติเหรอ?” ลูคัสหันไปคว้าคอเสื้อผู้เล่นคนนั้นอย่างลืมตัว “พวกนายพูดเรื่องอะไรกัน! ใครหายไป? ระบบเกมแจ้งว่าอย่างไรบ้าง!” ผู้เล่นคนนั้นสะดุ้งสุดตัวก่อนจะปัดมือลูคัสออก “เฮ้ย! อย่ามาขึ้นเสียงใส่กันสิ! พวกจีเอ็ม (GM) เงียบสนิท ไม่มีการประกาศ ไม่มีการปิดปรับปรุง แต่มีคนเห็น... เห็นเงาดำๆ รูปร่างประหลาดลากคนเข้าสู่รอยแยกของบั๊กในพื้นที่ลึกลับ ถ้าไม่อยากหายสาบสูญไปเหมือนพวกเขาก็อยู่ให้ห่างจากเขตตะวันตกไว้เถอะ!” เมื่อผู้เล่นคนนั้นเดินจากไป เรย์ก็รู้สึกได้ว่าความหวังที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในโลก V-World แห่งนี้กำลังแตกสลาย เขาหยิบตราประทับออกมาดูอีกครั้ง คราวนี้ตัวอักษรโบราณที่จารึกอยู่บนนั้นเริ่มเรืองแสงสีม่วงคล้ำ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ภารกิจหาอาหารให้มอนสเตอร์อย่างที่ระบบหลอกล่อมาตั้งแต่ต้น แต่มันคือนัยสำคัญของความผิดปกติที่กัดกินโลกใบนี้อยู่ “เราต้องไปที่นั่น” เรย์ตัดสินใจ เสียงของเขามั่นคงขึ้นผิดจากบุคลิกขี้อาย “เรย์ นายบ้าไปแล้วหรือเปล่า?” ลูคัสค้านทันควัน มือแตะที่ด้ามดาบ “นั่นมันโซนอันตรายที่มีบั๊กกินผู้เล่นนะ! เราเป็นแค่นักเวทฝึกหัดกับอัศวินกระจอกๆ จะเอาชีวิตไปทิ้งหรือไง” “แล้วคนอื่นล่ะ ลูคัส?” เรย์หันกลับมา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้ลูคัสชะงัก “ถ้ามันเป็นบั๊กที่กินข้อมูลผู้เล่นจริง นั่นแปลว่าผู้คนในนั้นกำลังติดอยู่ในความว่างเปล่าที่ไม่มีทางออก ปุยฝ้ายสัมผัสได้... ไม่ใช่แค่ความกลัว แต่มันคือเสียงร้องขอความช่วยเหลือ” ปุยฝ้ายเงยหน้าขึ้นจากไหล่ ตากลมโตของมันหม่นแสงลงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ให้กับลูคัส ราวกับจะบอกว่าเรย์พูดความจริง ทั้งสองเดินทางเข้าสู่ป่าตะวันตกในเวลาต่อมา ท้องฟ้าในเกมที่ควรจะเป็นสีครามสดใสกลับหม่นลงเป็นสีเทาอมม่วง ราวกับมีฟิลเตอร์ที่บิดเบือนความเป็นจริงปกคลุมอยู่ ต้นไม้สูงเสียดฟ้าในป่าแห่งนี้บิดเบี้ยวผิดรูป รูปร่างของกิ่งก้านคล้ายกับนิ้วมือของมนุษย์ที่พยายามเอื้อมออกมาจากความมืด “เงียบเกินไป” ลูคัสกระซิบ ดาบในมือถูกชักออกมาครึ่งฝัก บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ทันใดนั้น ตราประทับในมือของเรย์ก็สั่นสะท้อนอย่างรุนแรงจนผิวหนังของเขาร้อนฉ่า มันดึงดูดพลังเวทจากรอบข้างจนเกิดกระแสลมหมุนวน รอบตัวของพวกเขาเริ่มเกิดรอยแตกสีขาวเหมือนกระจกที่ร้าว ก่อนที่พื้นที่ตรงหน้าจะเริ่ม ‘หลุดลอก’ ออกเป็นชิ้นๆ เหมือนภาพที่ถูกลบไฟล์ “เรย์! ถอยไป!” ลูคัสตะโกนพลางผลักเรย์ออกไปด้านหลัง แต่ทว่า รอยแยกนั้นกลับมีแรงดึงดูดมหาศาล มือสีดำขลับที่ไร้เล็บและเนื้อหนังโผล่ออกมาจากช่องว่างของมิติ มันไม่ได้โจมตีพวกเขา แต่กลับคว้าเข้าที่ตราประทับในมือของเรย์อย่างรวดเร็วเกินกว่าที่อัศวินฝึกหัดจะขัดขวางทัน เรย์ตกตะลึงเมื่อเห็นเจ้าของมือปริศนาค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่เขาเคยรู้จักในคู่มือการเล่น แต่มันคือ ‘ผู้เล่น’ คนหนึ่งที่มีใบหน้าเรียบเฉย ไร้ดวงตา และมีรหัสโค้ดสีแดงฉานไหลวนอยู่รอบตัวเหมือนสายเลือด “ขอบคุณ... สำหรับกุญแจ” เสียงที่ออกมาไม่ใช่เสียงของคนปกติ แต่เป็นเสียงสังเคราะห์หลายระดับซ้อนทับกันจนฟังดูสยดสยอง เงาร่างนั้นหันมาจ้องมองเรย์ ก่อนที่รอยแยกจะกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นปากเหวแห่งความว่างเปล่าที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่อยู่ใกล้ไปสู่โลกที่ไม่มีใครรู้จัก... หรืออาจจะไม่มีตัวตนอยู่ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและคอยลุ้นไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์จิ๋วในตอนนี้นะคะ!