ค้นหาเบาะแสที่ห้องสมุด

“อย่าเพิ่งขยับ!” เสียงกระซิบแหบพร่าของลูคัสแทรกผ่านความเงียบงันในหอสมุดหลวงใจกลางนครลอยฟ้า ปลายดาบไม้ของเขาปักลงบนพื้นหินอ่อนใกล้ปลายเท้าของเรย์เพียงไม่กี่นิ้ว ราวกับต้องการสะกดให้ความฟุ้งซ่านในใจของเด็กหนุ่มหยุดนิ่งลง เรย์สะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างสั่นระริก มือที่ถือตำราเก่าแก่ปกหนังมังกรสั่นเทาจนหน้ากระดาษส่งเสียงกรอบแกรบ ประโยคปริศนาจากความฝันเมื่อครู่—*“ก่อนที่ตัวจริงจะหาพวกเราพบ”*—ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทไม่ต่างจากเสียงระฆังมรณะ ปุยฝ้ายที่ซุกตัวอยู่ในกระเป๋าสะพายข้างของเขาขยับตัวยุกยิก ขนปุยสีชมพูฟูฟ่องของมันสัมผัสถึงความตื่นตระหนกของเจ้านาย มันจึงพยายามเอาแก้มถูไถมือของเรย์เบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ลูคัส... ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่... รู้สึกเหมือนมีคนจ้องมอง” เรย์พึมพำ สายตาเหลือบไปทางชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ดูราวกับกรงขังมหาศาล “จ้องมอง? ในพื้นที่ส่วนตัวแบบนี้เนี่ยนะ?” ลูคัสลดดาบลง แต่ดวงตาคมกริบยังคงกวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งกลางอากาศ “อย่าลืมสิว่าเราอยู่ที่ไหน นี่คือหอสมุดแห่ง V-World ที่ที่ประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ถูกเก็บงำไว้ ถ้ามีใครอยากจะปิดปากเรา ก็คงไม่มาแอบจ้องมองหรอก เขาคง ‘ลบ’ เราทิ้งจากระบบไปนานแล้ว” เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่มองลึกลงไปในเนื้อหาของตำราที่เปิดค้างไว้ ในบรรทัดที่หมึกเลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก แต่มันกลับเขียนไว้ว่า *‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์ คือรอยร้าวที่ไม่ได้ถูกตั้งใจสร้างขึ้น แต่เป็นความผิดพลาดที่ระบบพยายามแก้ไขมาตลอดกาล’* มือของเด็กหนุ่มค่อยๆ พลิกหน้ากระดาษอย่างทะนุถนอม ความเงียบในหอสมุดไม่ได้ชวนให้รู้สึกสงบ แต่มันกลับบีบคั้นเหมือนบรรยากาศก่อนพายุใหญ่จะเข้าปะทะ เขาเริ่มอ่านบันทึกประวัติศาสตร์การสร้างโลก V-World ตั้งแต่ยุคปฐมกาล เมื่อครั้งที่มนุษย์ต้องการพื้นที่หลบภัยจากโลกที่พังทลาย แต่ดูเหมือนยิ่งอ่าน เรย์ยิ่งพบว่า ‘ความจริง’ ที่ผู้เล่นทั่วไปรับรู้ เป็นเพียงฉากหน้าของละครที่ถูกเขียนบทไว้ล่วงหน้า “ดูนี่สิ ลูคัส...” เรย์ชี้ให้เพื่อนดูภาพวาดลายเส้นโบราณในหน้าถัดไป มันเป็นภาพของมอนสเตอร์สายพันธุ์ต่างๆ ที่กำลังถูกโซ่ตรวนสีดำพันธนาการไว้ แต่ที่น่าตกใจคือ ร่างของมอนสเตอร์เหล่านั้นมีรูปร่างทับซ้อนกับร่างของเหล่าผู้เล่น “พวกมันไม่ใช่แค่ข้อมูล... พวกมันคือเศษเสี้ยวของจิตสำนึกที่ถูกพรากมา” ลูคัสขมวดคิ้วแน่น เขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชิดกัน ความร้อนจากร่างกายของเพื่อนสนิทช่วยให้เรย์คลายความหนาวสั่นลงได้บ้าง “ถ้าอย่างนั้น เหตุการณ์ที่มอนสเตอร์คลุ้มคลั่งในเขตเริ่มต้นเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็ไม่ใช่บั๊กของระบบน่ะสิ?” “มันคือการพยายามส่งสัญญาณ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ปุยฝ้ายบอกฉัน... ทุกตัวพยายามตะโกนเรียกใครบางคน และคนคนนั้น... อาจจะเป็น ‘ตัวจริง’ ที่ความฝันของฉันพูดถึง” ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับมีคนหมุนปุ่มปรับความเข้มข้นของบรรยากาศ แสงตะเกียงเวทมนตร์เหนือศีรษะกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิท ทิ้งให้ทั้งคู่จมอยู่ในความมืดสลัวที่ปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังขึ้นจากมุมมืดของแถวชั้นหนังสือ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงของรองเท้าบูทเหล็กที่ย่ำลงบนพื้นหินอย่างใจเย็น ลูคัสชักดาบออกมาในท่าเตรียมพร้อม ร่างสูงกำบังตัวเรย์ไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ “ใครน่ะ? ออกมาเดี๋ยวนี้!” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเงาร่างหนึ่งที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด เป็นชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินยาวกรอมเท้า ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาถูกซ่อนอยู่ใต้หน้ากากไร้ใบหน้าที่มีเพียงช่องว่างสำหรับดวงตาที่เปล่งประกายสีครามดุจท้องฟ้ายามวิกาล เขาส่งยิ้มที่เรย์รู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูกสันหลัง “ค้นหาเบาะแสกันอยู่หรือครับ เด็กน้อย? น่าเสียดายนะ... ที่บันทึกเล่มนั้นหน้าสุดท้ายมันขาดไป” ชายคนนั้นยื่นมือออกมา ในมือถือเศษกระดาษที่ดูเหมือนจะถูกฉีกออกมาจากตำราที่เรย์ถืออยู่พอดี “เพราะในหน้าสุดท้ายของเล่มนี้... ไม่ได้เขียนประวัติศาสตร์ของโลก แต่เขียน ‘ชื่อ’ ของคนที่จะกลายเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่จะทำลายโลกใบนี้ทิ้ง” ชายคนนั้นขยับมือเบาๆ เศษกระดาษในมือเขาก็ลุกไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนที่เขาจะหันสายตามาจ้องมองที่ปุยฝ้ายในกระเป๋าของเรย์ สายตานั้นไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือสายตาของ ‘เจ้าของ’ ที่มองดูของเล่นที่หายไปนาน “เรนเดล... ถึงเวลาเลิกเล่นเกมซ่อนหาได้แล้วนะครับ เพราะตอนนี้ ‘ตัวจริง’ อย่างผม... ได้สิทธิ์ในการควบคุมหอสมุดแห่งนี้โดยสมบูรณ์แล้ว” พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่เริ่มร้าวและยุบตัวลง เรย์รู้สึกถึงแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามฉุดกระชากตัวเขาลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง ขณะที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของชายหน้ากากดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล “ยินดีที่ได้พบกันนะ... ‘ร่างจำลอง’ ของผม” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนวุ่นวายของเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!