เจอชิ้นส่วนบั๊ก

"นายกำลังพูดเรื่องอะไรกันแน่... ร่างจำลองงั้นเหรอ?" เรย์เค้นเสียงถาม มือที่กำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่หัวใจ นี่ไม่ใช่การทักทายของมิตรสหาย แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ที่ยืนอยู่เหนือสถานการณ์ ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มที่ดูเหมือนจะกลืนไปกับความมืดในห้องลับใต้ดินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ทั่วไป มันว่างเปล่าจนน่าสะพรึงกลัว คล้ายกับข้อมูลที่ถูกจัดเรียงอย่างสมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ "คำถามของนายช่างใสซื่อเหมือนกับทุกอย่างในตัวนายเลยนะ เรย์" ชายคนนั้นก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงฝีเท้าของเขาเงียบสนิทราวกับไม่ได้สัมผัสพื้นผิวจริงๆ "ในโลก V-World แห่งนี้ สิ่งที่นายเรียกว่า 'ความผูกพัน' น่ะ จริงๆ แล้วมันก็แค่ค่าสถานะที่ระบบเขียนกำกับไว้เท่านั้นแหละ" "ไม่จริง!" ลูคัสตะโกนขึ้นพร้อมกระชับดาบในมือแน่น ขยับตัวเข้ามาบังหน้าเรย์ไว้ "พวกเราสัมผัสถึงชีวิตของพวกมอนสเตอร์ได้ สัมผัสถึงจิตวิญญาณที่นายกำลังดูหมิ่นอยู่! นายเป็นใครกันแน่?" "ฉันเป็นผู้ที่มองเห็นรอยแตกในกำแพงมหัศจรรย์นี้อย่างไรล่ะ" ชายคนนั้นไม่ได้สนใจลูคัสเลย เขาส่งสายตามองทะลุร่างอัศวินฝึกหัดไปที่ 'ปุยฝ้าย' กระต่ายเมฆาสีชมพูที่ตอนนี้ตัวสั่นระริกและซุกหน้าอยู่กับไหล่ของเรย์ "เจ้ากระต่ายน้อย... เธอรู้สึกได้ใช่ไหม? ถึงความผิดปกติในรหัสพันธุกรรมที่ไม่ได้มาจากเกมนี้" ปุยฝ้ายส่งเสียงร้องแหลมเล็กๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกจากอ้อมกอดของเรย์ มันกระโดดไปหยุดตรงหน้าแท่นหินใจกลางห้อง แท่นหินนั้นมีรอยแตกที่แผ่ไอสีม่วงจางๆ ออกมา มันไม่ใช่เอฟเฟกต์เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันดูเหมือน 'โค้ด' ที่บิดเบี้ยวและแตกสลายคล้ายกระจกที่ร้าว เรย์ขมวดคิ้วเดินตามเข้าไป ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความกังวล "ปุยฝ้าย... ออกมาตรงนั้นนะ มันอันตราย!" "ดูนั่นสิ เรย์" ชายปริศนาชี้ไปที่รอยแตก "สิ่งที่นายเรียกว่าปาฏิหาริย์ แท้จริงแล้วมันคือ 'ชิ้นส่วนบั๊ก' ที่หลุดรอดออกมาจากฐานข้อมูลหลัก นายไม่ได้กำลังผจญภัยในโลกแฟนตาซีหรอกนะ นายกำลังเดินอยู่บนกองขยะทางดิจิทัลที่กำลังรอวันถล่มลงมาทับหัวพวกนายต่างหาก" เรย์ก้มมองรอยแตกนั้น สายตาของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อมองเห็นอักขระแปลกประหลาดที่ไหลวนอยู่ภายใน มันไม่ใช่ตัวอักษรเวทมนตร์ แต่มันคือเลขฐานสิบหกที่วิ่งเร็วเสียจนน่าปวดหัว ทันใดนั้น ความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตแล่นผ่านสมอง เรย์ทรุดเข่าลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมขมับอย่างรุนแรง *'ทำไม... ทำไมฉันถึงอ่านมันออก?'* เรย์ครุ่นคิดในใจ ความทรงจำที่ขาดหายไปบางส่วนเริ่มสั่นคลอน "เฮ้! เรย์ นายเป็นอะไรไป!" ลูคัสรีบเข้ามาประคอง แต่เรย์กลับมองผ่านเขาไปราวกับเห็นภาพซ้อนทับกัน ภาพของลูคัสที่กำลังจางลงและกลายเป็นรหัสข้อมูลสีฟ้าเข้มสลับกับใบหน้าที่คุ้นเคย "ลูคัส... นาย... นายเองก็ไม่ใช่คนเหรอ?" เรย์พึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปในความเงียบ ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน "ยินดีด้วยที่เริ่มมองเห็นความจริง แต่น่าเสียดายนะ ที่นายรู้ตัวช้าไปหน่อย" เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแตกบนแท่นหินขยายตัวออกกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่งรอบข้าง ปุยฝ้ายหวีดร้องด้วยความตกใจก่อนจะถูกกระแสลมจากความว่างเปล่ากระชากตัวลอยไปกลางอากาศ "ปุยฝ้าย!" เรย์ตะโกนสุดเสียง พุ่งตัวไปคว้าหางของคู่หูไว้ได้ทันก่อนที่มันจะหายเข้าไปในความมืดมิด แต่แรงดึงดูดนั้นมหาศาลเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะต้านทานไหว "ปล่อยสิเรย์ ถ้าขืนยื้อไว้แบบนั้น ข้อมูลของนายจะติดบั๊กไปด้วยนะ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "และเมื่อถึงตอนนั้น นายจะไม่ได้เป็นแค่ 'จอมเวทฝึกหัด' อีกต่อไป แต่จะเป็นแค่ไฟล์ที่รอการถูกลบทิ้ง" เรย์กัดฟันแน่น มองไปที่ลูคัสที่กำลังพยายามใช้ดาบปักพื้นเพื่อพยุงตัวไว้ ท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น มือที่เรย์ใช้คว้าปุยฝ้ายไว้เริ่มเปลี่ยนสภาพ กลายเป็นแสงสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่องสว่างจนแยงตา ทว่าท่ามกลางแสงนั้น กลับมีเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาในหัวของเขา *‘อย่าปล่อย... นี่ไม่ใช่บั๊ก... แต่มันคือ... ทางออก’* เสียงนั้นไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่มันคือเสียงของเรย์... เสียงของเรย์ที่ดูโตขึ้นและเย็นชามากกว่าเดิมหลายเท่า "ใครน่ะ?" เรย์ตะโกนถามท่ามกลางความสับสน แต่คำตอบที่ได้กลับเป็นเพียงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของชายชุดคลุมที่เริ่มเลือนหายไปพร้อมกับผนังห้องที่พังทลายลงเป็นพิกเซล จู่ๆ ร่างของลูคัสที่อยู่ข้างๆ ก็หยุดนิ่งไปทันที ดวงตาของอัศวินหนุ่มกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งประกายชีวิต เขาหันมาหาเรย์ช้าๆ พร้อมกับยกดาบขึ้นในระดับอก ไม่ใช่ท่าเตรียมต่อสู้ แต่เป็นท่าเตรียมสังหาร! "ลูคัส? นายทำอะไรน่ะ!" เรย์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ร่างของลูคัสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ "ตรวจพบหน่วยความจำแปลกปลอมในระบบ... เริ่มดำเนินการ... ลบไฟล์ทิ้ง" ปลายดาบที่อาบไปด้วยละอองข้อมูลสีม่วงถูกเล็งตรงมาที่หัวใจของเรย์ ในขณะที่เบื้องหลังของเขานั้นคือหลุมดำที่กำลังจะกลืนกินทุกอย่างที่เขารักไปตลอดกาล! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเรย์และแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วในโลก V-World นะคะ!