มิตรภาพข้ามสายพันธุ์

“ถ้านายไม่หยุดสั่น ฉันคงต้องเป็นคนลากนายไปบุกกรงคริสตัลนั่นเองแทนแล้วนะ เรย์” น้ำเสียงทุ้มต่ำของลูคัสแทรกผ่านความเงียบงันที่กดทับอยู่ในถ้ำผลึกแห่งนี้ เรย์สะดุ้งสุดตัว มือที่ถือสมุดบันทึกสั่นเทาจนขอบกระดาษยับย่น ภาพร่างของปุยฝ้ายที่นอนขดตัวอยู่ในกรงมืดมิดในหน้ากระดาษนั้นเหมือนกำลังตะโกนก้องถึงความเจ็บปวดที่เขามองไม่เห็น ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจกลับแช่แข็งทุกย่างก้าวของเขาเอาไว้ “ฉัน... ฉันขอโทษลูคัส แต่ปุยฝ้ายกำลังแย่ ถ้าเราบุกเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า กรงนั่นอาจจะ...” เรย์สูดหายใจลึก พยายามบังคับให้เสียงตัวเองมั่นคง “มันมีกลไกเวทมนตร์ดักอยู่ ถ้าฉันพลาด เธอจะหายไปตลอดกาล” ลูคัสชะงักฝีเท้า เขาหันมามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย มือหนาวางลงบนบ่าของเรย์เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น “เราไม่ได้มาคนเดียว นายลืมแล้วเหรอว่าเราไม่ได้อยู่แค่สองคน” ในมุมมืดของถ้ำ ท่ามกลางหยดน้ำที่หยดลงบนคริสตัลจนเกิดเสียงก้องกังวาน ‘สไลม์ก้อนกลม’ สีใสราวกับแก้วน้ำกำลังขยับตัว มันไม่ใช่สไลม์ธรรมดา ร่างกายของมันมีละอองดาวลอยวนเวียนอยู่ภายในเหมือนดวงตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาที่เรย์อย่างหยั่งเชิง นี่คือสิ่งมีชีวิตที่เฝ้าประตูทางเข้าอาณาเขตมืดที่ปุยฝ้ายถูกขังอยู่ เรย์ก้าวเข้าไปหาเจ้ามอนสเตอร์ร่างใสช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยากเฝ้ากรงนั้น... ฉันรู้สึกได้” สไลม์หยุดนิ่ง มันยืดตัวจนยาวเหยียด ก่อนจะหดกลับมาเป็นก้อนกลมอีกครั้ง ราวกับกำลังใช้ความคิด มันกระโดดมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรย์เพียงคืบเดียว ก่อนจะยื่นหนวดใสๆ แตะลงบนฝ่ามือของเด็กหนุ่ม วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเรย์หมุนคว้าง ภาพความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำ—ภาพป่าต้องมนตร์ที่ถูกทำลาย ความโดดเดี่ยวที่สไลม์ตัวนี้ต้องเผชิญมานานนับทศวรรษ และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบของใครบางคนที่สั่งให้มันขังกระต่ายเมฆาไว้เพื่อให้เป็นเหยื่อล่อ “นายถูกบังคับมาสินะ...” เรย์พึมพำ น้ำตาคลอเบ้า เขาไม่ได้ใช้ทักษะ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ ในฐานะผู้ควบคุม แต่ใช้ในฐานะเพื่อนที่เข้าใจความเจ็บปวด “เธออยากเป็นอิสระใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้น... เรามาทำสัญญากันเถอะ ไม่ใช่เจ้านายกับสัตว์เลี้ยง แต่เป็นเพื่อนที่ช่วยกันพาเพื่อนอีกคนกลับบ้าน” สไลม์สั่นไหวอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ แผ่ออกมาจากร่างของมันจนทั่วถ้ำสว่างวาบ มันค่อยๆ เปลี่ยนสีจากใสจืดชืดกลายเป็นสีน้ำเงินนวลตา ก่อนจะมุดเข้าไปในสมุดบันทึกของเรย์และปรากฏตัวออกมาเป็นภาพวาดที่ขยับได้—มันยอมรับมิตรภาพของเขาแล้ว “สำเร็จ...” ลูคัสถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เรย์หยัดกายขึ้นยืน ความกลัวที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาแตะที่หน้าสมุดบันทึก ภาพปุยฝ้ายในกรงขยับเขยื้อนเล็กน้อยเหมือนเธอรับรู้ถึงการมาเยือนของสหายใหม่ ทว่าในจังหวะที่เรย์กำลังจะเดินหน้าต่อเพื่อทำลายกรงคริสตัล เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังมาจากเงามืดด้านหลัง “ช่างเป็นมิตรภาพที่น่าซึ้งใจเหลือเกิน... แต่น่าเสียดาย ที่พวกแกคงไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาด้วยกันนานขนาดนั้น” ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของผลึกคริสตัล เรย์ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดนั่น... ใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าใคร ใบหน้าที่ควรจะหายไปจากโลก V-World ตั้งแต่การอัปเดตแพตช์ครั้งใหญ่เมื่อปีก่อน “เธอ... เธอคือคนที่ขโมยระบบของเกมไป!” เรย์อุทาน เสียงสั่นด้วยความคาดไม่ถึง หญิงสาวปริศนาแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือเหล็กกล้าค่อยๆ ยกขึ้นชี้มาที่สมุดบันทึกของเรย์ ก่อนจะดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังงานสีดำมืดมิดก็พุ่งเข้าใส่กรงคริสตัลจนมันแตกกระจาย ทว่าสิ่งที่หลุดออกมาจากกรงนั้นไม่ใช่ปุยฝ้าย แต่เป็นเงาสีดำที่รูปร่างหน้าตาเหมือนปุยฝ้ายทุกประการ—แต่อยู่ในสภาพที่ดุร้ายและพร้อมที่จะขย้ำทุกคนที่ขวางหน้า! “เรย์! ระวัง!” ลูคัสตะโกนลั่นพร้อมชักดาบออกมา แต่กระต่ายเมฆาสีดำนั่นกลับพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วเหนือแสง... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมิตรภาพครั้งใหม่ของเรย์และผองเพื่อนนะคะ หวังว่าจะรอติดตามตอนต่อไปค่ะ