การเผชิญหน้ากับสไลม์ยักษ์

“นั่นไม่ใช่ฉัน... เธอเป็นใครกันแน่!” เรย์ตวาดกลับ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อเห็นเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า มันสะท้อนเงาของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้กระทั่งรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่มุมปากจากการหกล้มเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ยังเลียนแบบได้อย่างแม่นยำ ร่างนั้นไม่ตอบ เพียงแต่ฉีกยิ้มกว้าง... กว้างเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะทำได้ “เรย์! ถอยออกมา!” ลูคัสตะโกนลั่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินฝึกหัดดังกระทบพื้นถ้ำ เขาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเรย์ไว้ มือขวากำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “นั่นไม่ใช่คน มันคือภาพหลอน! อย่าไปมองตามัน!” แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลาย พื้นถ้ำเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน น้ำเมือกสีฟ้าใสเริ่มไหลทะลักออกมาจากรอยแยกของผนังถ้ำ กลิ่นอายความกดอากาศที่หนักอึ้งพุ่งเข้าปะทะจนพวกเขาทั้งสามแทบหายใจไม่ออก จากแอ่งน้ำเมือกนั่นเอง ร่างมหึมาที่โปร่งแสงดั่งคริสตัลค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันคือ ‘สไลม์ยักษ์ระดับบอส’ ที่มีขนาดใหญ่โตพอจะบดขยี้รถม้าได้ทั้งคัน หนวดเมือกยืดหยุ่นสะบัดไปมาคล้ายแส้ ส่วนลึกภายในร่างสีฟ้านั้นมีแกนพลังงานเรืองแสงสีม่วงเต้นตุบๆ ราวกับหัวใจที่กำลังโกรธเกรี้ยว *ปิ๊บ!* ปุยฝ้ายที่หลบอยู่หลังไหล่ของเรย์ร้องเสียงหลง ขนสีชมพูฟูฟ่องพองตัวขึ้นจนกลมดิ๊ก ดวงตากลมโตของมันสั่นระริกด้วยความกลัว มันรับรู้ถึงเจตนาสังหารที่รุนแรงจากมอนสเตอร์ตรงหน้าได้ดีกว่าใคร “ลูคัส... อย่าเพิ่งโจมตี!” เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหล “เธอจะบ้าหรือไง! มันกำลังจะเขมือบเราทั้งคู่นะ!” ลูคัสตะคอกกลับ เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านหมวกเหล็ก เรย์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองศึก ความกลัวในอกถูกแทนที่ด้วยสัมผัสบางอย่างที่คุ้นเคย มันเป็นกระแสคลื่นแห่งความโดดเดี่ยว... และความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากมอนสเตอร์ยักษ์ตนนั้น เขาสูดหายใจลึก หลับตาลง แล้วเปิดใช้งานทักษะ ‘ทูตแห่งสายสัมพันธ์’ ในห้วงความคิด ความมืดมิดถูกแทนที่ด้วยดวงดาวนับล้านที่เชื่อมโยงกันด้วยเส้นใยแห่งพลังเวท เขาไม่ได้มองเห็นแค่สไลม์ แต่มองเห็นความทรงจำที่แตกสลายของมัน *‘...หิว... โดดเดี่ยว... ไม่เหลือใคร...’* เสียงสะท้อนที่เต็มไปด้วยความอ้างว้างแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเรย์ มันคือเสียงเดียวกับที่เขาเพิ่งได้ยินจากเงาร่างปริศนาเมื่อครู่ เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ เขาชูมือขึ้นเหนือหัว ท่ามกลางความตึงเครียดของลูคัสที่เตรียมจะพุ่งเข้าปะทะ “ฉันไม่ได้มาเพื่อทำร้ายแก” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “ฉันรู้ว่าทำไมแกถึงโกรธ... แกถูกทอดทิ้งให้อยู่ในความมืดเพียงลำพังมานานเกินไปใช่ไหม?” สไลม์ยักษ์ชะงักกึก หนวดเมือกที่กำลังจะฟาดลงมาหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ ลูคัสอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน เขาไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ระดับบอสหยุดนิ่งเพียงเพราะคำพูดของมนุษย์มาก่อน เรย์เดินเข้าไปใกล้ขึ้นจนแทบจะสัมผัสกับผิวเมือกที่เย็นเยียบนั้น “แกไม่ได้ต้องการพลัง หรือการต่อสู้... สิ่งที่แกต้องการจริงๆ คือการยอมรับจากตัวตนที่แกสูญเสียไป... ใช่ไหม?” ท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ขยาย ร่างที่เคยยืนอยู่เบื้องหลังเรย์ก็ก้าวออกมา มันไม่ได้มีตัวตนจริงๆ แต่มันเป็นเศษเสี้ยวของจิตใจที่สไลม์ตัวนี้สร้างขึ้นเพื่อล้อเลียนความเจ็บปวดของเรย์เอง สไลม์ยักษ์ค่อยๆ หดตัวลง ความใสของมันเริ่มขุ่นมัว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวนวลราวกับก้อนเมฆ มันส่งเสียงครางแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กๆ “เรย์... ระวัง!” ลูคัสตะโกนขึ้นอีกครั้งเมื่อจู่ๆ พื้นถ้ำก็เริ่มยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แสงสว่างจ้าจากแกนกลางของสไลม์พุ่งเข้าหาหน้าอกของเรย์! เรย์ถูกผลักกระเด็นไปด้านหลังด้วยแรงลมมหาศาล เขาพยายามคว้ามือลูคัสไว้ แต่ความมืดที่ไร้ก้นบึ้งได้กลืนกินพวกเขาลงไปเสียแล้ว ร่างเงาที่เหมือนเรย์หัวเราะเยาะเบาๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ เมื่อเรย์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาไม่ได้อยู่ในถ้ำอีกต่อไป แต่กลับพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศ เหนือมหาสมุทรที่ไม่มีที่สิ้นสุด และเบื้องหน้าของเขามีร่างของชายสวมหน้ากากที่ถือสมุดบันทึกเล่มหนึ่งไว้ในมือ... สมุดบันทึกที่เหมือนกับของเขาไม่มีผิดเพี้ยน “ยินดีต้อนรับสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของ V-World... เรนเดล” ชายคนนั้นกล่าวพลางเปิดสมุดหน้าล่าสุด “นายรู้ไหมว่า ทำไมแก๊งมอนสเตอร์จิ๋วถึงถูกสร้างขึ้นมา?” เรย์กำหมัดแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความสับสนและหวาดหวั่น ขณะที่ในสมุดเล่มนั้น... ปรากฏภาพของปุยฝ้ายที่กำลังถูกขังอยู่ในกรงคริสตัลสีดำมืดมิด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยให้กำลังใจเรย์กับผองเพื่อนมอนสเตอร์มาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!