ภารกิจตามหาป่าลึกลับ

“หยุดเท้าเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากให้ปุยฝ้ายต้องโดนหางเลขไปด้วย ก็ถอยออกไปจากเขตแดนเวทมนตร์นี้ซะ ลูคัส!” เรย์ตะโกนเสียงหลง มือที่สั่นเทาของเขากำไม้เท้าคทาไม้โอ๊กแน่นจนขึ้นข้อขาว ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างจ้องมองไปยังพื้นดินเบื้องหน้าที่กำลังยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยไอหมอกสีม่วงเข้ม ลูคัสที่กำลังก้าวพลาดเข้าไปในเขตวงเวทกับดักชะงักกึก ร่างอัศวินฝึกหัดในชุดเกราะหนังหนาหยุดนิ่งสนิท ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาจากธรรมชาติ “เรย์! นายเห็นอะไรน่ะ? ตรงนี้มันไม่มีอะไรเลยนอกจากทางเดินปกติ!” ลูคัสถามกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาพยายามก้าวถอยหลังตามคำสั่ง แต่มันกลับสายเกินไป พื้นดินใต้เท้าของเขากลายสภาพเป็นของเหลวหนืดคล้ายโคลนดูด ปุยฝ้าย กระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อยในอ้อมแขนของเรย์ ขนสีนุ่มฟูของมันพองฟูขึ้นจนดูเหมือนก้อนสำลีที่กำลังเดือดพล่าน ดวงตากลมโตสีทับทิมหรี่ลง มันส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอที่แหบพร่าผิดกับความน่ารักของมัน นี่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงจอมซนตัวเดิมที่เคี้ยวแครอทวิเศษอย่างมีความสุข แต่มันกำลังสัมผัสได้ถึง 'บางอย่าง' ที่ชั่วร้ายและเก่าแก่เกินกว่าที่ระบบของเกม V-World จะสร้างขึ้นมาได้ “มันไม่ใช่ทางเดินปกติ... ลูคัส นายมองไม่เห็นลายเส้นเรขาคณิตที่กำลังหมุนวนอยู่รอบตัวนายหรือไง!” เรย์กัดริมฝีปากแน่น พรสวรรค์ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ของเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตราย เรย์ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาโยนสัมภาระหนักอึ้งทิ้งไว้ข้างหลัง แล้ววิ่งพุ่งเข้าไปในรัศมีของเวทมนตร์ มือซ้ายเอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมของลูคัส ในขณะที่มือขวาถ่ายทอดพลังเวทมนตร์สีขาวนวลจากคทาลงไปที่พื้นดิน เพื่อสร้าง 'เกราะคุ้มกันชั่วคราว' ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ทิวทัศน์รอบข้างจากทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่ควรจะเป็นจุดพักแรม กลายเป็นป่าทึบที่ต้นไม้ทุกต้นบิดเบี้ยวราวกับกรงเล็บของยักษ์ที่ถูกสาป ท้องฟ้าเหนือหัวเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นไร้แสงตะวัน “เราหลุดเข้ามาในเขตแดนปิดตายแล้ว...” ลูคัสพึมพำเมื่อตั้งหลักได้ เขาชักดาบสั้นออกมาเตรียมพร้อม ใบหน้าอัศวินที่เคยดูมั่นใจกลับซีดเผือด “ที่นี่คือ ‘ป่าอาถรรพ์แห่งเงาลวง’ พื้นที่ในตำนานที่ไม่มีใครเคยสำรวจสำเร็จงั้นเหรอ?” “ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าหรอกนะลูคัส...” เรย์วางปุยฝ้ายลงบนพื้น ดูกระต่ายตัวน้อยไม่ได้กลัวเกรงแม้แต่น้อย แต่มันกลับก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ผิดกับพฤติกรรมขี้อ้อนปกติ มันเริ่มขุดดินอย่างรวดเร็วเป็นจังหวะ ราวกับกำลังตามหาสิ่งของที่ถูกฝังไว้ใต้ผืนดินที่ตายซากแห่งนี้ “ปุยฝ้าย? อย่าห่างจากฉันนะ!” เรย์ร้องเตือน แต่ปุยฝ้ายไม่สนใจ มันหยุดขุดเมื่อเล็บเล็กๆ กระทบเข้ากับวัตถุแข็ง วัตถุนั้นเปล่งแสงสีทองสลัวออกมาท่ามกลางหมอกหนา เรย์และลูคัสรีบพุ่งตัวเข้าไปดู เมื่อเศษดินถูกปัดออก ทั้งคู่ต้องผงะถอยหลังด้วยความตกใจ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สมบัติหรืออัญมณี แต่มันคือนาฬิกาทรายขนาดจิ๋วที่ฝังอยู่ในกะโหลกสัตว์ประหลาดรูปร่างประหลาด เข็มทรายด้านในกำลังเดินย้อนกลับ... “เสียงนั่น...” ลูคัสชะงัก หันไปมองทางทิศตะวันออก เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังก้องขึ้น มันไม่ใช่เสียงสัตว์ป่า แต่มันคือเสียงเกราะโลหะกระทบกันของกองทัพที่ควรจะหายสาบสูญไปนานแล้ว เรย์ใจหายวาบเมื่อเห็นเงาร่างของนักรบในชุดเกราะสีดำทมิฬนับสิบชีวิตเดินเรียงแถวออกมาจากความมืดมิด พวกเขาไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีฟ้าครามที่ว่างเปล่าจ้องมองมายังเรย์และลูคัสด้วยความกระหาย “นี่ไม่ใช่การผจญภัยทั่วไปแล้วเรย์... พวกมันไม่ใช่ NPC ของเกมนี้!” ลูคัสตะโกนพลางยกโล่ขึ้นรับการโจมตีจากดาบยักษ์ที่ฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว เรย์มองไปยังนาฬิกาทรายที่ยังคงเดินย้อนกลับ ก่อนจะสังเกตเห็นตัวอักษรจารึกไว้ที่ฐานกะโหลก ซึ่งเขาจำลายมือนี้ได้อย่างแม่นยำ มันคือลายมือเดียวกับ 'บันทึกของจอมเวทผู้ล่วงลับ' ที่เขาได้รับมาจากปู่ก่อนเริ่มเกมนี้! ในจังหวะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา ปุยฝ้ายก็กระโดดขึ้นไปบนกะโหลกนั้นแล้วกระแทกเท้าลงเต็มแรง นาฬิกาทรายแตกละเอียดส่งประกายไฟสีขาวสว่างจ้าไปทั่วป่า เสียงกรีดร้องของเหล่านักรบทมิฬดังระงมก่อนจะสลายกลายเป็นละอองทรายไปต่อหน้าต่อตา ทว่า... เมื่อแสงจางลง เบื้องหน้าของทั้งสองคนกลับไม่ใช่ป่าลึกลับอีกต่อไป แต่เป็นห้องโถงกว้างของพระราชวังเก่าแก่ที่ดูเหมือนจะลอยอยู่ในมิติที่ว่างเปล่า และบนบัลลังก์ที่ว่างเปล่านั้นเอง ร่างของเด็กชายที่ดูเหมือนเรย์ราวกับส่องกระจกเงากำลังนั่งอยู่บนนั้น เขากำลังถือคทาแบบเดียวกับที่เรย์ถือ และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็เย็นเยียบจนเรย์ต้องหยุดหายใจ “รอคอยมานานเหลือเกินนะ... ตัวฉันจากโลกภายนอก” ร่างนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับเรย์ไม่มีผิดเพี้ยน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในครั้งนี้นะคะ!