บทเรียนการเลี้ยงดู

“ถ้าเจ้ายังไม่หยุดเคี้ยวตำราเวทมนตร์เล่มนั้น ข้าจะเปลี่ยนจากเนื้อย่างชั้นดีเป็นผักกาดหอมเหี่ยวๆ ตลอดทั้งสัปดาห์!” เสียงคำรามเล็กๆ ที่ฟังดูเหมือนเสียงลูกแมวขู่มากกว่ามังกรดังขึ้นจากมุมห้อง เรย์ไม่ได้ตวาดด้วยความโกรธ แต่ความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าทำให้เขากดเสียงต่ำจนสั่นเครือ ในมือของเขาถือไม้กวาดเวทมนตร์ที่ถูก ‘อิกนิส’ มังกรเพลิงจิ๋วที่เพิ่งฟักออกจากไข่เมื่อวานใช้เป็นที่ลับฟันไปเรียบร้อยแล้ว บนพื้นห้องในหอพักของสถาบันจอมเวท เต็มไปด้วยเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย อิกนิสพ่นควันจางๆ ออกจากจมูก ดวงตาสีทองวาวโรจน์ของมันจ้องมองเรย์อย่างท้าทาย ก่อนจะสะบัดหางเผาไหม้ขอบพรมจนเกิดรูโหว่ขนาดเท่าเหรียญทอง “อิกนิส... พอก่อนเถอะนะ” เรย์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้น พยายามลดกำแพงในใจของมังกรตัวน้อยด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุด “ข้ารู้ว่าเจ้าหิว และข้ารู้ว่าพลังในตัวเจ้ามันพลุ่งพล่านจนเก็บไม่อยู่ แต่การกินสมุดบันทึกของผู้อำนวยการไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยนะ” ปุยฝ้ายที่นอนกอดแครอทวิเศษอยู่บนเตียงมองดูเหตุการณ์ด้วยดวงตาแป๋วแหวว มันเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะกระโดดดึ๋งลงมา ยื่นแครอทในมือให้กับอิกนิส แต่เจ้ามังกรจิ๋วกลับสะบัดหน้าหนีอย่างรุนแรง พลางคำรามเสียงต่ำในลำคอ พร้อมกับพ่นเปลวไฟขนาดจิ๋วใส่ปลายเท้าของเรย์ เรย์ไม่หลบ เขาเพียงแค่ขยับนิ้วสร้างม่านพลังเวทบางเบาขึ้นมาป้องกัน “ความสัมพันธ์ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยการทำลายล้างนะอิกนิส เจ้าอยากเป็นคู่หูของข้าไม่ใช่หรือ? ถ้าอย่างนั้น เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันโดยไม่เผาบ้านคนอื่นทิ้ง” ขณะที่บรรยากาศในห้องกำลังตึงเครียด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ ตามด้วยเสียงของลูคัสที่ดังลอดเข้ามา “เรย์! เจ้าอยู่ในนั้นไหม? เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ห้องสมุดกลาง! มีคนเห็นมังกรจิ๋วตัวหนึ่งบินวนอยู่แถวนั้น... เดี๋ยว... นั่นกลิ่นอะไรไหม้ๆ?” ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับแรงลมที่พัดเอาควันจางๆ ออกไป ลูคัสที่ยืนอยู่หน้าประตูเบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพห้องของเรย์ อัศวินหนุ่มในชุดเกราะอ่อนถอนหายใจยาว ก่อนจะชักดาบไม้ประประจำตัวออกมา “ข้าว่าข้าพอจะเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น นี่เจ้ากำลังฝึกมังกรหรือกำลังทำสงครามกันแน่?” “มันไม่ได้ซนหรอกลูคัส” เรย์ลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นออกจากชุด “มันแค่กำลังสื่อสารในแบบที่มันถนัด... เพียงแต่ภาษามันค่อนข้างจะร้อนแรงไปหน่อย” อิกนิสฉวยโอกาสตอนที่เรย์เผลอ กระโจนขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเรย์แล้วพ่นไฟใส่ผมของเขาจนกลายเป็นสีควันจางๆ เรย์หัวเราะออกมาอย่างจนใจขณะที่ลูคัสรีบเดินเข้ามาช่วยดับไฟ “เจ้านี่มันร้ายกาจกว่ามอนสเตอร์ตัวไหนที่ข้าเคยเจอมาจริงๆ เรย์ เจ้าต้องคุมมันให้ได้ ไม่ใช่ตามใจมันแบบนี้” “ข้าไม่ได้ตามใจ แต่ข้ากำลังสร้างสายสัมพันธ์” เรย์กล่าวพลางใช้นิ้วลูบหัวมังกรจิ๋วที่เริ่มสงบลง “เจ้าดูนี่สิ อิกนิสไม่ได้เผาเสื้อข้า แต่มันเลือกที่จะแตะเบาๆ ที่ผมเพื่อเตือนว่ามันต้องการให้ข้าสนใจเรื่อง ‘อะไรบางอย่าง’ ที่สำคัญกว่าการบ่นของเจ้า” ทันใดนั้นเอง มังกรจิ๋วก็กระโดดลงจากไหล่ของเรย์ มันวิ่งไปที่มุมห้องตรงชั้นหนังสือ แล้วใช้กรงเล็บแหลมคมขูดขีดพื้นไม้จนเกิดเป็นสัญลักษณ์ประหลาดที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสัญลักษณ์ของวงแหวนเวทมนตร์ที่ถูกเขียนทับซ้อนกันถึงสามชั้น เรย์ชะงักไป ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นปราดเข้ามาในหัวใจ สัญลักษณ์นั้นไม่ใช่แค่รอยขีดข่วน แต่มันคือ ‘คำสั่ง’ ที่มาจากส่วนลึกของโลก V-World ที่เขาไม่เคยเข้าถึงมาก่อน ลูคัสก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ สีหน้าของอัศวินหนุ่มเปลี่ยนไปในทันที “นั่นมัน...” ลูคัสเสียงสั่น “สัญลักษณ์ของ ‘ผู้พิทักษ์ที่สาบสูญ’ ไม่ใช่หรือ? เรย์... มังกรของเจ้าไม่ได้แค่หิว แต่มันกำลังพยายามจะบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับประตูลับในสถาบันแห่งนี้” ในจังหวะนั้นเอง พื้นห้องใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาจากสัญลักษณ์ที่อิกนิสขูดไว้บนพื้น ผนังห้องที่เคยเป็นเพียงกำแพงหินธรรมดาเริ่มเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดที่ทอดยาวลงไปใต้ดิน ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังรอคอยให้พวกเขาเข้าไปสำรวจ แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องใจหายวาบ คือเสียงกระซิบที่แว่วออกมาจากทางเดินนั้น—มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของคนที่เขานึกว่าจากไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน “ในที่สุด... เจ้าก็หาทางมาจนได้นะ เรนเดล” หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้เรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในศึกครั้งนี้ด้วยนะคะ!