มอนสเตอร์ตัวที่สอง

กลิ่นอายความชื้นของดินหลังฝนตกในเขตป่าโบราณเซนทาเนีย คละเคล้ากับไอเย็นที่ลอยละล่องมาจากหุบเหวเบื้องหน้า เรย์ก้มตัวลงต่ำ มือสวมถุงมือกำมะหยี่สีเข้มค่อยๆ แหวกพงหญ้าคาที่สูงท่วมหัวออกอย่างระมัดระวัง หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับเสียงกระพือปีกของแมลงเวทมนตร์รอบกาย "ระวังหน่อยนะเรย์ ทางข้างหน้านั่นมันเขตแดนรอยต่อระหว่างเซิร์ฟเวอร์หลักกับดันเจี้ยนลับ ลมมันแรง เดี๋ยวเจ้าปุยฝ้ายจะปลิวเอาหรอคัฟ เอ๊ย... จะปลิวเอานะคะ!" ลูคัสที่ก้าวตามมาติดๆ รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นหางตาของเรย์ชำเลืองมองมาด้วยความดุแบบน่ารัก อัศวินหนุ่มกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อนความเขินอาย ก่อนจะใช้ด้ามดาบช่วยค้ำยันกิ่งไม้หนาให้เพื่อนสนิททำงานได้สะดวกขึ้น บนไหล่ซ้ายของเรย์ ปุยฝ้าย หรือพิงค์กี้ กระต่ายเมฆาสีชมพูฟูฟ่องกำลังทำจมูกฟุดฟิด ดวงตากลมโตสีฟ้าใสแจ๋วฉายแววตื่นตัว มันส่งเสียง "ฟู่... ฟู่..." เบาๆ ในลำคอ พร้อมกับใช้เท้าหน้าสะกิดแก้มของเรย์ยิกๆ ราวกับพยายามบอกใบ้ว่าเป้าหมายที่ตามหาอยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้ว "ฉันรู้แล้วจ่ะ ปุยฝ้าย ไม่ต้องดึงหูก็ได้ เจ็บนะเนี่ย..." เรย์ยิ้มแห้งๆ พรางเอื้อมมือไปลูบหัวนุ่มนิ่มของเจ้ากระต่ายน้อยเพื่อปลอบประโลม บรรยากาศรอบตัวในยามวิกาลของโลก V-World แห่งนี้เงียบสงบจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกัน แต่สัญชาตญาณของ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' กลับบอกเขาว่ามีความผิดปกติบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของโขดหินยักษ์ กึก... เสียงประหลาดดังขึ้นแผ่วเบา คล้ายกับเปลือกไข่แตกร้าว เรย์ชะงักมือค้างกลางอากาศ ดวงตาคู่คมกวาดมองหาที่มาของเสียงทันที เบื้องหน้าของพวกเขาคือโพรงไม้โบราณที่ถูกปกคลุมด้วยรากไม้เรืองแสงสีฟ้าอ่อน และตรงกลางโพรงนั้นเอง—คือวัตถุปริศนาที่กำลังเปล่งแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวในกาแล็กซี่ "นั่นมัน... อะไรกันน่ะ?" ลูคัสอุทานเบาๆ เผลอเอามือจับด้ามดาบโดยอัตโนมัติ เรย์ไม่ได้ตอบคำเขากลับไป ทว่าเขากำลังใช้ความสามารถพิเศษเพ่งสมาธิไปที่คลื่นพลังงานตรงหน้า ภาพในหัวของเด็กหนุ่มค่อยๆ ปรากฏเป็นออร่าสีทองเจือสีม่วงเข้ม มันเป็นสัญญาณชีพที่อ่อนแรงมาก ราวกับเปลวเทียนที่ใกล้จะดับมอดลงเต็มที ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนเวทนา เรย์จึงก้าวเท้าเข้าไปใกล้โพรงไม้นั้นช้าๆ กลิ่นอายของความโดดเดี่ยวและหวาดกลัวลอยแตะจมูก มันไม่ใช่ความรู้สึกที่มอนสเตอร์ป่าทั่วไปจะมี แต่เป็นความรู้สึกของสิ่งมีชีวิตที่ถูก 'ทอดทิ้ง' ให้เผชิญชะตากรรมลำพังในโลกกว้างอันโหดร้าย เมื่อก้มลงมองชัดๆ เรย์ก็ต้องกลั้นหายใจ วัตถุที่นอนนิ่งอยู่บนกองใบไม้แห้งคือไข่ขนาดใหญ่เท่าแตงโม เปลือกสีมุกของมันมีรอยร้าวลึกพาดผ่านหลายจุด และทุกครั้งที่รอยร้าวนั้นขยับ อุณหภูมิรอบตัวก็ลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามใบไม้ "ไข่... มังกรเหรอ?" ลูคัสก้าวเข้ามาสมทบ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ในเขตป่าเริ่มต้นแบบนี้เนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไงกัน ปกติไข่มังกรระดับสูงจะต้องอยู่ในรังที่มีการป้องกันแน่นหนาบนยอดเขาสูงสิ ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะเรย์?" เรย์ไม่ตอบคำถามของลูคัส เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้นชื้นแฉะ สายตาจับจ้องไปยังรอยร้าวบนเปลือกไข่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาเริ่มแผ่ซ่านออกไปโดยไม่รู้ตัว มันคือทักษะ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ที่ทำงานตอบสนองต่อจิตวิญญาณที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ปุยฝ้ายกระโดดลงจากไหล่ของเรย์ มันเดินเข้าไปใกล้ไข่มังกรใบนั้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะใช้จมูกดมเบาๆ แล้วหันมามองหน้าเรย์ด้วยแววตาเศร้าสร้อย มันส่งเสียงร้อง "จิ๊..." สั้นๆ คล้ายจะบอกว่า *'เจ้านี่หนาวจังเลย... และมันไม่มีใครดูแลแล้ว'* "ใช่... เปลือกไข่นี่กำลังจะแตก แต่พลังงานชีวิตของมันไม่พอที่จะฟักตัวออกมาด้วยซ้ำ ถ้าเราปล่อยมันไว้ตรงนี้ อีกไม่เกินสิบนาที ระบบเกมจะถือว่ามันเป็นไอเทมขยะแล้วสลายหายไปแน่ๆ" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความลังเลฉายชัดบนใบหน้า ความจริงแล้วการเก็บมอนสเตอร์ตัวที่สองเข้ามาในความดูแล ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันหมายถึงภาระค่าใช้จ่าย อาหาร เวลา และความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในโลก V-World "แต่เรย์ นายก็รู้ว่าระบบการเลี้ยงมอนสเตอร์สายพันธุ์โบราณมันยากแค่ไหน ไหนจะค่าอาหารที่ต้องใช้ไอเทมระดับหายากอีก นายแน่ใจแล้วเหรอที่จะแบกรับภาระนี้?" ลูคัสเตือนด้วยความหวังดี มือหนาวางลงบนบ่าของเพื่อนเบาๆ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับลูคัส แววตาของเด็กหนุ่มไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายความมุ่งมั่นที่ฉายชัด "ฉันไม่อาจเมินเฉยต่อชีวิตที่กำลังจะดับลงได้หรอกนะลูคัส... ไม่ว่ามันจะเป็นมอนสเตอร์ประเภทไหน หรือจะสร้างปัญหาให้ฉันมากแค่ไหนก็ตามทีเถอะ" พูดจบ เรย์ก็ค่อยๆ ประคองไข่มังกรใบนั้นขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม ความเย็นยะเยือกแผ่ผ่านเสื้อผ้าจนเขาสั่นสะท้าน แต่เขาก็ยังคงกอดมันไว้แน่น ทันทีที่สัมผัสกับไออุ่นจากร่างกายของเรย์ รอยร้าวบนเปลือกไข่ก็เปล่งแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาครั้งหนึ่ง เสียงหัวใจดวงเล็กๆ ดัง "ตึก... ตึก..." สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเด็กหนุ่ม ติ๊ง! [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่น 'เรนเดล' ได้รับไอเทมพิเศษ 'ไข่มังกรวารีทมิฬ (สถานะ: ใกล้สูญพันธุ์ / ถูกทอดทิ้ง)'] [เงื่อนไขพิเศษทำงาน: ทักษะ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ทำงานร่วมกับไข่มังกร เริ่มกระบวนการ 'ผูกพันธะโลหิต' โดยอัตโนมัติ] เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อหน้าต่างระบบสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า เขากำลังจะกดยกเลิกเพราะเกรงว่าจะเกิดผลข้างเคียง แต่ทว่า... พลังงานสายหนึ่งกลับพุ่งทะลักเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรุนแรงจนเซถอยหลัง ลูคัสต้องรีบเข้าไปช่วยพยุงเอาไว้ "เรย์! เกิดอะไรขึ้นวะนั่น หน้าซีดหมดแล้ว!" ลูคัสร้องถามอย่างตกใจ เรย์อ้าปากจะตอบ แต่ทว่าเสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังมาจากด้านหลังของพุ่มไม้ทึบ—เสียงคำรามที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา เงาดำมหึมาเคลื่อนตัวออกจากความมืด โครงสร้างร่างกายคล้ายเสือดาวแต่มีเกล็ดสีดำสนิทปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เรย์และไข่มังกรในอ้อมแขนเขม็ง ราวกับมันกำลังมองเหยื่ออันโอชะที่บังอาจมาแย่งชิงสมบัติของมันไป และที่น่ากลัวที่สุด... บนหน้าผากของเจ้าสัตว์อสูรตัวนั้น มีสัญลักษณ์รูปวงแหวนสีแดงฉานที่บ่งบอกว่ามันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ป่าธรรมดา แต่เป็น 'บอสลับ' ประจำเขตที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!