ชัยชนะด้วยมิตรภาพ

“ลดดาบลงเถอะค่ะลูคัส... เราไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้” เรย์กระซิบผ่านริมฝีปากที่สั่นเทาเล็กน้อย ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกึกก้องของผู้ชมในสนามประลอง ‘คริสตัลอารีน่า’ ฝุ่นคละคลุ้งจากการปะทะครั้งล่าสุดยังคงเตะจมูก ทั้งเขาและลูคัสต่างหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมผ่านเกราะและชุดจอมเวทฝึกหัดจนชุ่มโชก ฝั่งตรงข้ามคือ 'กิลด์เขี้ยวโลหิต' ที่กำลังกระหายชัยชนะ พวกเขาสั่งให้มอนสเตอร์สายพันธุ์หมาป่าเพลิงพุ่งเข้าใส่หมายจะบดขยี้ให้สิ้นซาก ลูคัสปาดเหงื่อที่ข้างขมับ ดาบในมือสั่นสะท้านเล็กน้อยจากการรับแรงกระแทก “แต่เรย์ ถ้าเราไม่สู้กลับ พวกเราจะแพ้ฟาวล์นะ! นายก็เห็นว่าพวกมันไม่ได้ปรานีเราเลยสักนิด!” เรย์ส่ายหน้า แววตาของเด็กหนุ่มมุ่งมั่นแน่วแน่ เขาสัมผัสได้ถึง 'หัวใจ' ของฝูงหมาป่าเพลิงผ่านพรสวรรค์ทูตแห่งสายสัมพันธ์ มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่มันคือความหวาดกลัวที่ถูกกระตุ้นด้วยเวทมนตร์ควบคุมจิตใจจากเจ้านายที่ยืนสั่งการอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก “พวกมันถูกบังคับ ลูคัส... ดูที่ดวงตาของพวกมันสิคะ มันกำลังร้องขอความช่วยเหลือ” เรย์ชี้ให้เพื่อนดู แสงสีฟ้าจางๆ เปล่งประกายออกมาจากมือที่เรย์ยื่นไปเบื้องหน้า 'ปุยฝ้าย' กระต่ายเมฆาสีชมพูตัวน้อยกระโดดขึ้นมาบนไหล่ของเรย์ มันพองตัวจนกลายเป็นก้อนเมฆนุ่มนิ่ม ปกป้องเรย์จากเปลวไฟที่พุ่งเข้ามาด้วยสัมผัสอันอ่อนโยน แทนที่จะโจมตีกลับ ปุยฝ้ายกลับปล่อยละอองเกสรแห่งความสงบกระจายไปทั่วสนาม บรรยากาศที่ตึงเครียดพลันเงียบสงัด เสียงครางหงิงของหมาป่าเพลิงเริ่มเปลี่ยนไป เปลวไฟที่ลุกโชนบนขนของพวกมันค่อยๆ มอดดับลง เหลือเพียงความนุ่มนิ่มของขนสีส้มอ่อนที่เปียกชื้น “ทำอะไรของแกน่ะ! ฆ่ามันสิ! สั่งให้มันฉีกกระชากพวกมันเดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกจากหัวหน้ากิลด์เขี้ยวโลหิตดังลั่นไปทั่วอารีน่า เรย์ไม่สนใจเสียงนั้น เขาหลับตาลง สื่อสารจิตใจไปยังหมาป่าที่กำลังยืนสับสน “ไม่ต้องกลัวนะคะ... พวกเราอยู่ตรงนี้แล้ว” เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์โจมตี แต่ใช้ความเห็นอกเห็นใจทำลายโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น หมาป่าจ่าฝูงที่ดูดุร้ายที่สุดเดินเข้ามาใกล้เรย์ มันดมกลิ่นที่ฝ่ามือของเขาเบาๆ ก่อนจะหมอบลงแทบเท้าแทนการขย้ำ ลูคัสที่เตรียมจะพุ่งเข้าปะทะถึงกับชะงัก ดาบเหล็กในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง “เป็นไปไม่ได้...” ลูคัสพึมพำด้วยความตกตะลึง “นายชนะพวกมันได้... โดยไม่ต้องมีหยดเลือดสักหยด” กรรมการผู้คุมกฎก้าวเข้ามาในสนาม สายตาของเขาจ้องมองเรย์อย่างพินิจพิเคราะห์ “ผู้เข้าแข่งขันเรนเดล... เจ้าได้มอบชัยชนะให้แก่ความเมตตาที่เหนือกว่ากำลัง นี่คือสิ่งที่บททดสอบนี้ต้องการสื่อสารมาโดยตลอด” เสียงเชียร์ที่เคยเกลียดชังค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ เรย์ยิ้มบางๆ ให้กับลูคัสที่ค่อยๆ เดินเข้ามาตบบ่าเขาเบาๆ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันมลายหายไปสิ้น แต่ในขณะที่เรย์กำลังจะเดินออกจากสนาม สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬที่ยืนแฝงตัวอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ บุคคลนั้นสวมผ้าคลุมสีเทาปกปิดใบหน้ามิดชิด แต่เขากลับจ้องมองมาที่ 'ปุยฝ้าย' บนไหล่ของเรย์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเป็นเชิงห้าม และสิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับหยุดชะงักจนแทบไม่กล้าหายใจ คือเสียงกระซิบที่ดังเข้ามาในโสตประสาทของเขาโดยตรง 'ชัยชนะในวันนี้เป็นเพียงบทเรียนเล็กๆ ของเด็กน้อย... แต่จงจำไว้ว่า มิตรภาพที่นายสร้างขึ้นมานั้น จะกลายเป็นกรงขังที่รัดคอนายในวันที่โลกนี้ล่มสลายลงจริงๆ' เงาร่างนั้นหันหลังและหายวับไปในอากาศทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบที่ขัดกับบรรยากาศเฉลิมฉลองรอบข้าง เรย์รู้สึกเหมือนหัวใจร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ปุยฝ้ายที่ร่าเริงอยู่เมื่อครู่กลับซุกหน้าเข้ากับคอของเรย์อย่างหวาดกลัว ขนของมันสั่นระริกราวกับสัมผัสได้ถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ เรย์กระชับกอดปุยฝ้ายไว้แน่น เขามองกลับไปยังจุดที่คนผู้นั้นเคยยืนอยู่ ความรู้สึกสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุดกำลังก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่ได้ชนะเพราะความแข็งแกร่ง แต่ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะ 'ดึงดูด' สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเข้าสู่เส้นทางเดินของเขาเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!