การประลองในเมืองหลัก

"แกคิดว่าไอ้ก้อนขนสีชมพูไร้ประโยชน์นั่นจะช่วยให้แกชนะฉันได้งั้นเหรอ เรย์?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังก้องขึ้นกลางลานประลองใจกลางเมืองหลัก 'เอเธอร์เทีย' สายตานับร้อยคู่ของผู้เล่นรอบข้างต่างจับจ้องมาที่จุดเดียว เรย์ยืนตัวเกร็ง กำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ ปุยฝ้ายหรือเจ้ากระต่ายเมฆาสีชมพูที่อยู่บนไหล่ของเขาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความกังวล มันเอาหัวนุ่มนิ่มมาถูไถแก้มเขาเบาๆ พร้อมกับส่งเสียงร้อง 'จิ๊บๆ' ปลอบประโลม เรย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นขณะตอบโต้ "มันไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ไร้ประโยชน์นะ 'เคียน่า'... ปุยฝ้ายมีค่ามากกว่าที่คนอย่างคุณจะเข้าใจ" เคียน่า หัวหน้ากิลด์ 'เขี้ยวทมิฬ' ผู้มีชื่อเสียงในทางลบเรื่องการกลั่นแกล้งผู้เล่นหน้าใหม่แสยะยิ้ม เธอวาดดาบยาวในมือเป็นวงกลมสะท้อนแสงไฟจากเสาเวทมนตร์รอบลานประลอง "ความเข้าใจเหรอ? โลกนี้มีแค่ความแข็งแกร่งกับผู้แพ้ที่ต้องคลานกลับไปกินหญ้าเท่านั้นแหละ ถ้าแกแพ้... ก็ถอดไอเทมระดับหายากที่ได้จากดันเจี้ยนเมื่อวานออกมาซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากเมืองนี้" "คุณกำลังทำเกินไปแล้วนะ!" ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวออกมาบังเรย์ไว้ มือขวาของเขาจับที่ด้ามดาบไม้ฝึกหัดแน่น แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าการปะทะกับกิลด์ใหญ่ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องฉลาด "เรามาที่นี่เพื่อลงทะเบียนเข้าสมาคมนักสำรวจ ไม่ใช่มาเป็นคู่มือให้พวกคุณรังแก" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากกลุ่มลูกน้องของเคียน่าที่ยืนล้อมวงอยู่ "ดูอัศวินฝึกหัดกับเด็กเลี้ยงกระต่ายสิ น่าสมเพชจริงๆ" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขลาดกลัวเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เขาค่อยๆ แตะไหล่ลูคัสเบาๆ แล้วก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว "ผมรับคำท้า" คำพูดนั้นทำให้ลูคัสหันมามองด้วยความตกใจ ส่วนเคียน่าถึงกับชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจ "ดี! งั้นก็เริ่มเลย ใครล้มก่อนคนนั้นแพ้ ใครแพ้... ก็จ่ายค่าตอบแทนตามที่ตกลงไว้ อย่าคิดจะล็อกเอาต์หนีล่ะ เพราะพวกฉันใส่ชื่อพวกแกไว้ในบัญชีดำเรียบร้อยแล้ว" ทันทีที่ระบบประกาศเริ่มการประลอง วงเวทสีฟ้าสว่างวาบขึ้นรอบพื้นที่ เคียน่าไม่ได้รอช้า เธอพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงเหมือนพายุหมุน ดาบของเธอมีละอองเวทสีม่วงเคลือบไว้ชัดเจนว่าเป็นสกิลสายพิษที่สร้างความเสียหายต่อเนื่อง เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขากลับหลับตาลงนิ่งสนิท *‘ฟังนะปุยฝ้าย... ลมหายใจของสายลม อยู่รอบตัวเรา’* เรย์กระซิบผ่านจิตเชื่อมโยง ปุยฝ้ายดีดตัวขึ้นจากไหล่ของเขา ร่างสีชมพูพองตัวขึ้นจนมีขนาดใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยละอองสีขาวคล้ายเกล็ดหิมะกระจายตัวไปทั่วลานประลอง ละอองเหล่านั้นไม่ได้โจมตี แต่ทำหน้าที่เป็นเครื่องตรวจจับความเคลื่อนไหว ทันใดนั้น เรย์ก็เอียงตัวหลบดาบของเคียน่าที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรได้อย่างเฉียดฉิว "แก...!" เคียน่ากัดฟันกรอด เปลี่ยนท่าโจมตีเป็นการฟาดฟันแบบต่อเนื่อง รวดเร็วและรุนแรงจนผู้ชมรอบข้างต้องหยุดหายใจ เรย์เริ่มเคลื่อนที่ตามจังหวะที่ปุยฝ้ายกระซิบ เขาไม่ได้ใช้ดาบ แต่เขากำลังใช้การหลบหลีกแบบ 'วิถีทูตแห่งสายสัมพันธ์' ทุกก้าวที่เดิน ทุกจังหวะที่เบี่ยงตัว ดูเหมือนเขากำลังเต้นรำอยู่ท่ามกลางคมดาบที่พร้อมจะกระชากชีวิต การต่อสู้ดำเนินไปอย่างตึงเครียด เคียน่าเริ่มหอบเหนื่อย ผิดกับเรย์ที่เริ่มมองเห็นจังหวะช่องโหว่ของอีกฝ่ายชัดขึ้นเรื่อยๆ "ช่องโหว่ทางซ้ายมือสามองศา... ตอนนี้เลยเรย์!" เรย์พุ่งตัวเข้าไป ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เขาใช้มือคว้าไปที่ข้อมือของเคียน่าแล้วบิดเบาๆ ตามจุดชีพจรเวทที่ปุยฝ้ายชี้เป้า ทำให้ดาบในมือของเธอหลุดกระเด็นไปปักอยู่ที่พื้นหญ้า พร้อมกับที่เขาสามารถหยุดดาบเล่มนั้นไว้ได้ทันก่อนที่มันจะถอยกลับเข้าฝักระบบ "จบแล้วนะครับ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลอง เคียน่าอ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา เธอแพ้... แพ้ให้กับคนที่เธอตราหน้าว่าอ่อนแอที่สุดในเกม ทว่า ก่อนที่เสียงเฮของผู้ชมจะดังขึ้น จู่ๆ อุณหภูมิในลานประลองก็ลดต่ำลงจนหิมะสีขาวที่ปุยฝ้ายสร้างขึ้นกลายเป็นน้ำแข็ง บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเหมือนกระจกที่ร้าวราน เงาสีดำขนาดมหึมาทอดตัวลงมาจากท้องฟ้าเหนือเมืองหลัก ทั้งที่เพิ่งจะเป็นช่วงกลางวันแสกๆ ชายในชุดคลุมสีดำสนิทผู้มีดวงตาสีเลือดก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติที่เปิดออกกลางอากาศ ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขาด้วยความหวาดกลัว สัญลักษณ์บนหน้าอกของชายคนนั้นไม่ใช่สัญลักษณ์ของกิลด์ใดในเกม แต่มันคือตราประทับของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' ที่หายสาบสูญไปนานนับปี "การประลองจบลงแล้ว... แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของความพินาศที่พวกเจ้าไม่ได้เตรียมใจไว้" ชายปริศนากล่าวพร้อมกับโยนผลึกแก้วสีดำลงมาที่เท้าของเรย์ "เรนเดล... ถึงเวลาที่เจ้าต้องทำในสิ่งที่โชคชะตาขีดเขียนไว้เสียที" ผลึกแก้วนั้นสั่นไหวรุนแรงก่อนจะแตกร้าวออก เผยให้เห็นกรงเล็บมอนสเตอร์ที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อนพุ่งทะลุออกมาและคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเรย์จนเลือดซิบ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับเรย์และผองเพื่อนมอนสเตอร์ในตอนนี้นะคะ!