พบปุยฝ้ายครั้งแรก

เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็ก เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ "ระวังตัวด้วยนะเรย์! กับดักหนามเวทมนตร์ระดับต่ำของพวกพรานเถื่อนแถบนี้ขึ้นชื่อเรื่องความไวต่อการสัมผัส ถ้าขยับสุ่มส่าหร่ะก็... ได้แผลกลับไปจนล็อกอินออกแน่ๆ ค่ะ" เสียงกระซิบเตือนของลูคัสลอดผ่านพุ่มไม้หนาทึบ อัศวินฝึกหัดในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้มกำลังใช้ด้ามดาบไม้เขี่ยกิ่งไม้ออกจากเส้นทางอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณปูนพาสเทลของโลก V-World ที่ในยามนี้กลับดูอันตรายขึ้นมาถนัดตา เรย์พยักหน้ารับช้าๆ สัมผัสได้ถึงความชื้นของไอหมอกที่เกาะอยู่ตามขนตา ฝ่ามือชุ่มเหงื่อกระชับคฑาไม้โอ๊กในมือแน่น ความขี้อายและประหม่ามักจะกัดกินหัวใจของเขาทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งแปลกใหม่ แต่วันนี้... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าความกลัวกำลังนำทางเขาอยู่ มันคือเสียงสะท้อนแผ่วเบาที่ดังอยู่ในห้วงความคิด—เสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัวของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ "ลูคัส... ฉันได้ยินเสียงมันค่ะ" เรย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้ลูคัสหยุดฝีเท้า เด็กหนุ่มค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ แหวกพุ่มเฟิร์นขนาดใหญ่ที่ปกคลุมพื้นดินออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด ณ เบื้องล่าง ในหลุมพรางที่บุด้วยกิ่งไม้มีหนามแหลมคม ล้อมรอบด้วยอักขระเวทมนตร์สีแดงเรืองรอง ร่างเล็กจ้อยของมอนสเตอร์กระต่ายตัวหนึ่งกำลังดิ้นรน ขนสีชมพูพาสเทลที่ควรจะนุ่มฟูบัดนี้มอมแมมไปด้วยคราบดินและหยาดเลือดสีฟ้าเรืองแสง—เลือดของสิ่งมีชีวิตในโลกเสมือนจริง ขาทั้งสองข้างถูกหนามเวทตรึงติดไว้กับพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ดวงตากลมโตสีม่วงใสแจ๋วคู่นั้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา มันหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา เมื่อเห็นเรย์ขยับตัว เจ้ากระต่ายน้อยก็ส่งเสียงร้อง "พิ้ง... พิ้ง..." แผ่วเบา พร้อมกับหูยาวลู่ลู่ลงแนบกับลำตัวราวกับกำลังยอมจำนนต่อโชคชะตา "โถ... เจ็บมากสินะคะ" เรย์พึมพำด้วยความเวทนา หัวใจของเด็กหนุ่มบีบตัวเข้าหากันอย่างรุนแรง พรสวรรค์ 'ทูตแห่งสายสัมพันธ์' ทำงานทันทีโดยไม่ต้องสั่งการ คลื่นพลังงานสีทองจางๆ แผ่ออกจากปลายนิ้วของเขา ส่งผ่านความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยไปยังก้นหลุม "อย่าเพิ่งขยับนะเด็กน้อย..." เรย์ค่อยๆ ยื่นมือเข้าไปใกล้กับปากหลุม ลูคัสที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังขยับเข้ามาใกล้ พร้อมที่จะใช้เวทมนตร์ป้องกันหากกับดักเกิดทำงานผิดพลาด "มันอันตรายนะเรย์ เวทมนตร์ของกับดักยังไม่สลาย นายจะเอามือเปล่าเข้าไปไม่ได้—" "ไม่เป็นไรค่ะลูคัส... ฉันรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเรา" เรย์หลับตาลงตั้งสติ ปล่อยให้จิตใจสงบนิ่ง ส่งกระแสจิตสื่อสารออกไป *'ฉันมาช่วยแล้วนะ ไม่ต้องกลัวค่ะ...'* ปาฏิหาริย์แห่งสายสัมพันธ์ปรากฏขึ้น ทันทีที่ปลายนิ้วของเรย์สัมผัสเข้ากับหูยาวนุ่มนิ่มที่สั่นระริก เสียงร้องหวาดกลัวก็เปลี่ยนเป็นเสียงครางหงิงๆ อย่างน่าเอ็นดู ดวงตาสีม่วงใสจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเรย์ มันหยุดดิ้นรน ราวกับเข้าใจในทันทีว่ามนุษย์ตรงหน้าคือที่พึ่งพิงเดียวที่มันมี เรย์กัดริมฝีปาก ใช้มืออีกข้างค่อยๆ กดกลไกของกับดักเวทมนตร์ตามจุดอับสายตาที่เขาสัมผัสได้จากกระแสจิตของกระต่ายน้อย *คลิก!* เสียงกลไกดีดตัวออกอย่างเฉียดฉิว หนามแหลมสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้า เรย์ไม่รอช้า ช้อนร่างนุ่มนิ่มนั้นขึ้นมาแนบอกทันที เจ้ากระต่ายน้อยฝังหัวมุดเข้ากับเสื้อคลุมของเรย์อย่างรวดเร็ว ตัวสั่นระริกด้วยความตกใจปนความโล่งอก มันส่งเสียงคราง "ฟี้... ฟี้..." คล้ายแมวเหมียว ทั้งยังใช้จมูกสีชมพูจิ๋วๆ ดมกลัวที่ลำตัวของเรย์เบาๆ เป็นการทักทาย "สำเร็จแล้ว..." ลูคัสถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก พลางส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสนิท "นายเนี่ยนะ มีวิธีประหลาดๆ ที่ได้ผลเสมอเลยแฮะ ว่าแต่วันนี้เราคงต้องพาเจ้าเด็กนี่กลับไปที่พักก่อน อาการบาดเจ็บที่ขาต้องใช้ยาฟื้นฟูระดับกลาง ไม่อย่างนั้นมันจะเดินไม่ได้ไปอีกหลายวัน" เรย์ก้มลงมองก้อนนุ่มฟูในอ้อมแขน เจ้ากระต่ายน้อยเงยหน้าขึ้นมาสบตา ปัดป้ายแก้มอ้วนๆ เข้ากับฝ่ามือของเขาอย่างออดอ้อน ราวกับจะบอกว่ามันขอบคุณเหลือเกิน "งั้นเรากลับบ้านกันนะ... ปุยฝ้าย" เรย์ตั้งชื่อให้มันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสุขที่ได้เพื่อนใหม่ร่วมทาง ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับเพื่อมุ่งหน้าออกจากเขตป่าทึบ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา... เสียงลมหายใจคำรามต่ำๆ ดังสะท้านมาจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ และกลิ่นอายเวทมนตร์อันน่าสะพรึงกลัวก็กดทับจนเรย์หายใจไม่ออก ปุยฝ้ายที่นอนซบอยู่บนอกของเรย์สะดุ้งสุดตัว มันดีดตัวขึ้นยืนด้วยความตื่นกลัว ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงร้องแหลมสูงเตือนภัยที่ทำเอาเรย์หน้าถอดสี ในความมืดมิดของแนวป่า ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งเพิ่งลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากสัตว์ป่าทั่วไป—แต่เป็นเสียงของมนุษย์ที่จ้องมองมายังพวกเขาด้วยความกระหายใคร่รู้ ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนหวังว่าทุกท่านจะหลงรักการเริ่มต้นของการผจญภัยครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ