หัวใจที่เริ่มหวั่นไหว

กลิ่นอายจางๆ ของกำยานกฤษณาหมื่นลี้ยังคงลอยวนอยู่บนปลายจมูก ทว่าสิ่งที่ตรึงหัวใจของหลี่มู่เหยาไว้ ณ วินาทีนี้ กลับมิใช่ความหอมล้ำลึกของเครื่องหอม หากแต่เป็นอุณหภูมิจากปลายนิ้วหนาของบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ—ฉินมู่เฉิน ปลายนิ้วแข็งกระด้างที่ผ่านการจับดาบคร่าชีวิตคนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กำลังบรรจงทาโอสถสมุนไพรสีมรกตลงบนรอยแผลแดงเรื่อที่ข้อพับแขนของนางอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้าจะแหลกสลายคามือ ความเงียบงันภายในตำหนักบูรพาช่างหนักอึ้ง ทว่ามิได้อึมครึมด้วยพิษสงเช่นเคย มันคือความเงียบที่เปิดเปลือยจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในอก "รอยฟกช้ำเพียงน้อยนิด เหตุใดท่านอ๋องจึงต้องทรงใส่พระทัยถึงเพียงนี้เล่าเพคะ" มู่เหยาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น และเจือแววประชดประชันเล็กน้อย ดวงตาคู่หงส์ช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาดุจเหยี่ยวพญาที่ทอดมองนางด้วยความล้ำลึก ฉินมู่เฉินมิได้ตอบทันที เขายังคงไล้ปลายนิ้วผ่านผิวเนียนนุ่มอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบกวาดมองรอยแผลนั้นด้วยประกายไฟที่ยากจะคาดเดา ความเย็นชาที่เคยเคลือบคลุมพระพักตร์งดงามราวกับเทพเซียนผู้ไร้จิต บัดนี้กลับถูกหลอมละลายลงทีละน้อย เหลือเพียงความระอุระทวยที่แผดเผาความเยือกเย็นจนหมดสิ้น "เจ้าเป็นคนของเปิ่นหวาง... บาดแผลบนเรือนร่างเจ้านี้ หากไม่ใช่เปิ่นหวางเป็นผู้ทำลายมันด้วยมือตนเอง ก็ไม่มีสิทธิ์ให้ผู้ใดมาแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นขน" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยลอดไรพระโอษฐ์ ช่างเย่อหยิ่งและดุดันสมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมชะตากรรมแผ่นดิน ทว่าความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในกลับเปี่ยมไปด้วยความหวงแหนที่รุนแรงจนน่ากลัว มู่เหยาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางเบือนหน้าหนีสายตาร้อนผ่าวคู่นั้น พลางดึงแขนกลับมาสวมอาภรณ์ทับอย่างสง่างาม "คนของท่านอ๋องเช่นนั้นหรือ? หม่อมฉันเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานแค้นของท่าน มิใช่สตรีในดวงใจผู้ใด... ท่านอ๋องทรงจำกัดความสถานะของหม่อมฉันผิดไปกระมังเพคะ" คำพูดที่เฉียบคมราวกริชเล่มงามกรีดแทงบรรยากาศให้ตึงเครียดขึ้นอีกครา ทว่าฉินมู่เฉินมิได้กริ้วโกรธดังเช่นเคย ความอดทนของเขาต่อสตรีผู้นี้ดูเหมือนจะไร้ขีดจำกัดไปเสียแล้ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังโอบล้อมร่างระหงไว้จนแทบ หายใจไม่ทั่วท้อง มู่เหยาผงะถอยหลังเล็กน้อยจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาไม้แกะสลักลายหงส์ ทว่าวงแขนแกร่งกลับยกขึ้นกักขังนางไว้ระหว่างอกกับเสาต้นนั้นโดยปริยาย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นอายความดุดันที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกที่ชวนให้ สั่นสะท้าน "มู่เหยา... เจ้าฉลาดเป็นกรด รู้จักใช้ทุกหมากเพื่อบีบคั้นศัตรูให้จนมุม แต่เหตุใดเจ้าจึงโง่เขลาต่อความรู้สึกของตนเองนักเล่า" สุรเสียงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "แววตาที่เจ้าใช้มองเปิ่นหวางยามอยู่ในยามวิกฤต มันมิใช่แววตาของเบี้ยบนกระดาน... เจ้ากำลังหวั่นไหว เหตุใดจึงไม่ยอมรับความจริงข้อนี้?" หัวใจของหลี่มู่เหยา กระตุกวูบอย่างแรง รสชาติขมปร่าของอดีตชาติแล่นพล่านขึ้นมาในลำคอ นางผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง หัวใจดวงนี้ถูกแช่แข็งด้วยความแค้นและความเจ็บปวดจนด้านชา นางตั้งปฏิญาณไว้แล้วว่าจะยอมเป็นปีศาจร้ายเพื่อทวงคืนความยุติธรรม แต่วันนี้... บุรุษผู้เย็นชาที่สุดในแผ่นดินกลับเป็นผู้ทะลายกำแพงน้ำแข็งนั้นลงด้วยความอ่อนโยนที่แสนอันตราย "หม่อมฉันไม่มีหัวใจให้หวั่นไหวหรอกเพคะ..." มู่เหยาเค้นเสียงตอบ ดวงตาคู่สวยสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยม่านหมอกแห่งความเยือกเย็น "หัวใจของหลี่มู่เหยาผู้นี้ ถูกฝังไว้ในกองเพลิงแห่งตำหนักเย็นตั้งแต่วันนั้นแล้ว ท่านอ๋อง... ท่านทรงเสียเวลาเปล่าที่จะค้นหาความอบอุ่นจากซากศพที่ยังมีลมหายใจเช่นหม่อมฉัน" ฉินมู่เฉินทอดมองดวงตาที่พยายามซ่อนความร้าวรานนั้นอย่างเจ็บปวดลึกซึ้ง หัวใจของแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อกองทัพนับแสน บัดนี้กลับปวดร้าวราถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงยามเห็นความดื้อรั้นของนาง มือหนายื่นไปประคองใบหน้างามให้แหงนขึ้นบังคับสบตา บังเกิดความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสอารมณ์อันซับซ้อน ทั้งรัก ทั้งแค้น ทั้งโหยหา และหวาดระแวง "ถ้าหัวใจของเจ้ามันตายไปแล้ว..." ฉินมู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่สั่นเครือเล็กน้อย ปลายพระโอษฐ์ยกยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่ง "เปิ่นหวางก็จะใช้เลือดเนื้อและวิญญาณของตนเอง... หล่อหลอมมันขึ้นมาใหม่ให้จงได้!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของนางอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้อตั้งตัว ความนุ่มนวลในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดุดันราวกับพายุฝนกลางฤดูร้อน มู่เหยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไร้ซึ่งกระบวนท่าในการโต้ตอบ รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความอัดอั้นและหวงแหน ทำเอาสติปัญญาอันเป็นเลิศของนางพังทลายลงในพริบตา ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัมผัสอันร้อนรุ่มที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกเร้าความรู้สึกที่นางพยายามกดทับไว้ให้ตื่นขึ้นมาอย่างดื้อดึง ทว่า ในวินาทีที่มู่เหยาเริ่มเผลอไผลและตอบสนองสัมผัสนั้นด้วยความลืมตัว เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังรัวอย่างไม่เป็นระเบียบก็ทำลายห้วงเวลาอันเคลิบเคลิ้มลงอย่างไร้ความปรานี "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงร้อนรนขององครักษ์เอกดังทะลุกำแพงตำหนักเข้ามา "สายรายงานด่วนจากชายแดนทักษิณ... พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ถูกส่งถึงมือแม่ทัพใหญ่แห่งตระกูลหลี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ฉินมู่เฉินผละริมฝีปากออกจากนางอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งในทันทีที่ได้ยินชื่อตระกูลหลี่ มู่เหยาหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยฤทธิ์แห่งอารมณ์ นางรีบยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่บวมเจ่อพลางตั้งสติอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่หงส์หรี่ลงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักได้ถึงเนื้อหาของข่าว พระราชโองการลับจากฮ่องเต้ถึงตระกูลหลี่ในยามนี้... มิใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่มันคือหมากตานรกที่จะพลิกสถานการณ์ทั้งหมดให้กลับตาลปัตร! ฉินมู่เฉินสะบัดชายเสื้อเตรียมก้าวออกไป ทว่าก่อนที่เขาจะพ้นจากประตูตำหนัก ร่างสูงก็หยุดชะงัก หันกลับมามองสตรีที่ยืนนิ่งค้างอยู่เบื้องหลังด้วยสายตาที่ลุ่มลึกจนน่ากลัว "จำไว้... ไม่ว่าฮ่องเต้จะเล่นเกมอันใด แผ่นดินนี้... ไม่มีผู้ใดพรากเจ้าไปจากเปิ่นหวางได้ทั้งสิ้น!" กล่าวจบ ฉินมู่เฉินก็ก้าวพรวดพราดหายออกไปในความมืดมิดยามวิกฤต ทิ้งให้มู่เหยา đứngอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน หัวใจนางเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความหวาดหวั่นผสมความแค้นที่กำลังปะทุขึ้นอีกครา ทว่า... ในจังหวะที่นางกำลังจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอน สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำลึกลับสายหนึ่งพาดผ่านหน้าต่างกระดาษสาด้านนอก พร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดที่ไม่คุ้นเคยลอยเข้ามาแตะจมูก กลิ่นหอมของดอกอวี้หลัน... ดอกไม้ชนิดเดียวกันกับที่เคยใช้ในการลอบปลิดชีพมารดาของนางเมื่อชาติก่อน! ขอขอบพระทัยท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาอันเชี่ยวกรากนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ