อาภรณ์สีแดงที่เปื้อนฝุ่น

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางลอยอวลอยู่บนยอดหอคอยสูงแปดชั้น ลมหนาวระลอกสุดท้ายของฤดูเหมันต์พัดกรรโชกจนชายอาภรณ์ปักดิ้นทองของหลี่มู่เหยาโบกสะบัดราวกับปีกหงส์ที่กำลังจะแตกสลาย นางยืนนิ่งอยู่ริมขอบระเบียงที่ไม่มีสิ่งกีดกั้น เบื้องล่างคือความมืดมิดของวังหลวงที่หลับใหล ทว่าเบื้องหลังคือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ทรงพลัง ไร้ซุ่มเสียง และเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว “เจ้ากล้าดียังไงถึงขึ้นมาที่นี่คนเดียว มู่เหยา” น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลระคนขุ่นเคืองดังขึ้น เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ในชุดเกราะดำสนิทประดับลวดลายพยัคฆ์ทมิฬก้าวเข้ามาประชิด ร่างสูงใหญ่บังรัศมีลมหนาวจนมิด แววตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองร่างระหงในชุดอาภรณ์สีแดงเพลิงที่ตัดกับความมืดมิดอย่างน่ากลัว สีแดงนั้นมิใช่สีแห่งมงคล หากแต่เป็นสีของความแค้นที่นางตั้งใจสวมใส่เพื่อประกาศสงครามกับอดีต หลี่มู่เหยาไม่หันกลับไปมอง นางเพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคู่หงส์ทอดมองไปยังตำหนักหลงเฟิ่งที่อยู่ไกลออกไป “หม่อมฉันเพียงแต่ขึ้นมาชมทิวทัศน์... ท่านอ๋องคิดว่าทิวทัศน์จากมุมนี้ งดงามพอกลบฝังความเน่าเฟะเบื้องล่างได้หรือไม่เพคะ?” ฉินมู่เฉินขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าประชิดจนแผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นอายบุรุษและกลิ่นอายสงครามโชยเข้าจมูก มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวบางไว้โดยไม่ยอมให้ออกห่าง แรงบีบนั้นสะท้อนความกลัวลึกๆ ที่ชายชาติทหารอย่างเขาไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็น ความกลัวที่จะสูญเสียนางไปชั่วนิรันดร์ดังเช่นในอดีตชาติ “เจ้ากำลังเล่นกับไฟ มู่เหยา แผนการที่เจ้าใช้จัดการขันทีหลิวเมื่อคืนวาน เกือบทำให้เจ้าตกเป็นเป้าของฮ่องเต้” เสียงของเขาแหบพร่า ร้อนรุ่ม และสั่นเครือเล็กน้อย “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเรื่องล้างแค้น... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของดาบในมือข้าเถอะ” “ดาบของท่านอ๋องมีไว้ปกป้องแผ่นดินและบัลลังก์... แต่มลทินที่พวกมันสาดใส่หม่อมฉันเมื่อชาติก่อน ต้องชำระด้วยมือของหม่อมฉันเองถึงจะสะใจที่สุดเพคะ” หลี่มู่เหยาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาทั้งสองสบกันในระยะประชิด เคมีที่ดุดันและเร่าร้อนระหว่างคนทั้งสองแผดเผาความหนาวเหน็บจนมลายหายไป นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ยอมสยบให้แค่นางผู้เดียว “ท่านกลัวหรือเพคะ... กลัวว่ามือคู่นี้จะเปื้อนเลือดจนไม่น่ามองอีกต่อไป?” ฉินมู่เฉินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักจนน่ากลัว เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางสายลมเยือกแข็ง “ต่อให้มือคู่นี้จะย้อมไปด้วยเลือดของคนทั้งแผ่นดิน หรือเจ้าจะกลายเป็นปีศาจร้ายที่โลกต้องสาปแช่ง... ข้าก็จะเป็นคนถือดาบเคียงข้างเจ้า และพร้อมจะทำลายบัลลังก์นี้ทิ้ง หากมันบังAอาจขวางทางเดินของเจ้า, มู่เหยา” คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งหินผา ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น ทว่าในจังหวะที่หัวใจของนางไหววูบด้วยความซาบซึ้งอันหนักหน่วง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครอีกคนก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ “ทูลท่านอ๋อง! พระสนมเอก... เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของหอคอย คุกเข่าลงด้วยความรีบร้อนจนตัวสั่นเทา “องค์ฮ่องเต้... องค์ฮ่องเต้เสด็จมาที่ตำหนักบูรพาด้วยพระองค์เอง และทรงมีรับสั่งให้เรียกตัวพระชายาหลี่มู่เหยาเข้าเฝ้าเป็นการด่วนพ่ะย่ะค่ะ!” ฉินมู่เฉินชะงัก รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างทันที ดวงตาดุจพยัคฆ์หันกลับไปมองทางบันไดมืดมิดเบื้องล่าง หลี่มู่เหยาหลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนประกายความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มแห่งชัยชนะไว้ภายใต้ขนตางอนงาม นางรู้ว่าเวลานี้มาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้ หมากตานี้ถูกเดินอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว นางเงยหน้าขึ้นสบตากับฉินมู่เฉินที่กำลังขมวดคิ้วด้วยความกังวล ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคงราวกับประกาศิต “ดูท่า... เกมกระดานรอบนี้ จะเริ่มเร็วกว่าที่คิดเสียแล้วเพคะ ท่านอ๋อง” นางสะบัดชายอาภรณ์สีแดงเพลิงที่พลิ้วไหวราวกับเปลวเพลิงต้องลม เตรียมก้าวเดินผ่านร่างของฉินมู่เฉินลงไปเผชิญหน้ากับพายุเบื้องล่าง ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขากลับคว้าข้อมือนางไว้แน่นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นมองนางด้วยความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะกระซิบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นระริก “หากฮ่องเต้กล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่เส้นผมเดียว... คืนนี้... ราชสำนักจะต้องลุกเป็นไฟ” ขอขอบพระทัยท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาแห่งความระแวงนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน”นะคะ