สายลับในเงามืด

"ตราหยกประจำกองทัพพิทักษ์อุดร... เหตุใดจึงไปอยู่ในมือของแคว้นเป่ยหลิวได้เล่า ใต้เท้าซ่ง?" น้ำเสียงของหลี่มู่เหยาเรียบเรื่อย ราวกับกำลังเอ่ยถามถึงดินฟ้าอากาศ ทว่าแววตาคู่พินิจกลับคมกริบประดุจใบมีดน้ำแข็งที่เคลือบยาพิษ นางนั่งพับเพียบสง่างามอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง ลวดลายหงส์สยายปีกบนอาภรณ์สีหมอกขลิบด้ายทองไหววูบตามจังหวะการหายใจ กลิ่นกำยานบุษบกอบอวลเคล้าความตึงเครียดในค่ายทหารหลวงที่เงียบงัดจนได้ยินเสียงน้ำค้างหยด ใต้เท้าซ่ง เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนอาภรณ์ชุ่มโชก ชายวัยกลางคนผู้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ศีรษะแทบจะแนบติดพื้นศิลาเย็นเยียบ เขารู้ซึ้งดีว่าสตรีเบื้องหน้ามิใช่เพียงพระชายาในเฉินอ๋อง หากแต่คือนางพญาผู้ซ่อนคมเขี้ยวไว้ใต้รอยยิ้ม "พระ... พระชายาโปรดทรงเมตตา! กระหม่อมถูกใส่ร้าย! ป้ายคำสั่งนั้น... กระหม่อมทำหายไปเมื่อสามวันก่อนระหว่างตรวจพล..." "ทำหาย?" หลี่มู่เหยาแค่นหัวเราะแผ่วเบา เสียงหัวเราะที่ทำให้อุณหภูมิในกระโจมลดฮวบลงทันตา นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายกระโปรงยาวลากผ่านพื้น ส่งเสียงเสียดสีเบาหว่าหวิวก่อนจะหยุดยืนเบื้องหน้าบุรุษผู้ทรยศ นางโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นหอมเย็นของดอกเหมยขาวโชยแตะนาสิกของซ่งจง "ของสำคัญระดับชีวิตและเลือดเนื้อของทหารแคว้นต้าฉีแปดหมื่นนาย... ใต้เท้าซ่งผู้รอบคอบ ไฉนจึงสะเพร่าทำหล่นหายในสนามรบได้เล่า หรือว่า... ท่านทำมันตกไว้บนตักขององค์ชายรัชทายาทแห่งเป่ยหลิวกันแน่?" ซ่งจงหน้าซีดเผือก ลมหายใจติดขัด ดวงตาเบิกโพงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขารู้ทันทีว่าความลับที่ปิดตายถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนหมดสิ้นแล้ว แผนการส่งเสบียงทิพย์และขายข่าวลับให้ศัตรูถูกเปิดโปงโดยสตรีผู้ไม่ควรต่อกรด้วยที่สุดในแผ่นดินนี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูค่ายทหารก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ลมหนาวพัดกรูเกลียวเข้ามาพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดเกราะทมิฬประดับลวดลายพยัคฆ์ เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง รัศมีสังหารรอบตัวแผ่ซ่านจนสรรพสิ่งดูราวกับไร้ชีวิต ใบหน้าคมคายหล่อเหลาดุจเทพสลักไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าดวงเนตรคมกริบกลับทอประกายวับวาวเมื่อมองไปยังร่างระหงของสตรีที่ยืนอยู่กลางกระโจม "จัดการเรียบร้อยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ชายาของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ขณะที่สายตาดุจพญาอินทรีเหลือบมองซ่งจงที่หมอบกราบราวกับสุนัขจนตรอก "หม่อมฉันเพียงแต่... กำลังฟังเรื่องเล่านิทานสนุกๆ เกี่ยวกับสุนัขรับใช้ที่คิดกัดเจ้าของอยู่พอดีเพคะ" หลี่มู่เหยาหันไปแย้มสรวลให้พระmองชายหนุ่ม รอยยิ้มของนางงดงามหยาดเยิ้มแต่ทว่ากลับเยียบเย็นจนเฉินอ๋องต้องลอบถอนหายใจด้วยความเอ็นดูระคนหลงใหล "นิทานเรื่องนี้จบลงแค่นี้เถิด" เฉินอ๋องก้าวเข้าไปใกล้ สองมือหนายื่นออกไปโอบประคองเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองร่างที่สั่นเทาของซ่งจง "คนทรยศต่อแผ่นดิน สมควรได้รับโทษทัณฑ์เดียว... ตัดหัวเสียบประจานหน้าค่ายทหารให้อาหารอีกา!" "พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง!" ทหารองครักษ์เงาพุ่งพรวดเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ลากตัวซ่งจงที่ส่งเสียงร้องขอชีวิตระงมออกไปจากกระโจมอย่างไม่ไยดี เสียงโหยหวนค่อยๆ เงียบหายไปในสายลมราตรี เหลือไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาตามลม บรรยากาศในกระโจมกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าหัวใจของคนทั้งสองกลับเต้นระส่ำด้วยแรงปรารถนาและเกมอำนาจที่ยังไม่จบสิ้น เฉินอ๋องก้มลงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องของสตรีในอ้อมแขน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง "เจ้าเก่งกาจขึ้นทุกวันแล้วมู่เหยา... จนเปิ่นหวางเริ่มคิดอยากจะซ่อนเจ้าไว้ในตำหนัก ไม่ยอมให้ผู้ใดได้ยลโฉมอีกต่อไป" "หม่อมฉันไม่ใช่สิ่งของของท่านนะเพคะ... อีกอย่าง หมากกระดานนี้เพิ่งจะเดินมาได้เพียงครึ่งทางเท่านั้น" หลี่มู่เหยาเอียงคอหลบเล็กน้อย นัยน์ตาสุกสกาวทอประกายเจ้าเล่ห์ "เบื้องหลังซ่งจง ยังมีปลาตัวใหญ่อีกตัวที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมุ้งในวังหลวง... ท่านคิดว่าเราควรจะเริ่ม 'ตกปลา' เมื่อใดดีเล่าเพคะ ท่านอ๋อง" เฉินอ๋องหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากของบุรุษผู้เย็นชาผู้นี้มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ครอบครอง เขากำลังจะเอ่ยปากตอบคำถามของนาง ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบของม้าเร็วก็ดังแหวกอากาศเข้ามาหยุดกงหน้ากระโจม ตามด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์หน้าประตู "ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีราชโองการลับจากฮ่องเต้... ส่งตรงมาจากเมืองหลวงด้วยม้าเร่งแปดร้อยลี้ แจ้งว่า... แจ้งว่าองค์รัชทายาทถูกลอบปลิดชีพในตำหนักบูรพาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินอ๋องชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อในพริบตา ขณะที่หลี่มู่เหยาเบิกเนตรกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนางทันทีเมื่อตระหนักว่า เกมการเมืองนองเลือดได้เปิดฉากขึ้นเร็วกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก! ขอขอบพระทัยท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาแห่งความระแวงนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน”นะคะ