ศึกในเรือนหลังเริ่มโหม

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงระยับลอยวนอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ ประดุจม่านหมอกพิษที่ถูกจุดขึ้นเพื่ออำพรางคมดาบซ่อนเร้นในวังหลัง "เพล้ง!" เสียงถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ลวดลายหงส์คู่โบกบินกระทบพื้นหินอ่อนอย่างแรง เศษกระเบื้องแตกกระจายเคล้ากับน้ำชาสีชาดที่ร้อนระอุ กระเด็นเปรื้อนชายฉลองพระองค์ปักลายวิจิตรของสนมเอกกุ้ยเฟย ผู้กำลังสั่นเทิ้มด้วยความริษยาและโทสะที่ระเบิดออก "ดี... ช่างดีเสียจริง! นังสารเลวมู่เหยา เพียงแค่กลับเข้ามาในวังหลวงไม่นาน ก็กล ายเป็นดาวเด่นที่ฝ่าบาททรงเหลียวแลถึงเพียงนี้เชียวหรือ!" เสียงกรีดร้องแหลมสูงของกุ้ยเฟยบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดของตำหนักผกาประดับ นางกวาดสายตาดุดั่งนางพญางูพิษไปยังเหล่าข้าราชบริพารที่หมอบกราบอยู่แทบเท้า ทุกคนตัวสั่นเทาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ภายในห้องโถงอันโอ่อ่าที่ประดับประดาด้วยไข่มุกราตรีและเครื่องทองอร่าม บรรยากาศกลับหนทึบและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นางกำนัลคนสนิทนามว่า 'อวี้หลาน' ค่อยๆ คลานเข้าไปใกล้ พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า "พระชายา... อย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ การที่หลี่มู่เหยาแสดงความโดดเด่นออกมา ยิ่งเป็นหนทางขุดหลุมฝังตัวนางเองนะเพคะ ในเมื่อนางบังอาจก้าวเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในที่มีกฎระเบียบเคร่งครัดดั่งตาข่ายเหล็ก เราย่อมมีช่องทางร้อยแปดพันประการที่จะทำให้นาง ‘พลาดพลั้ง’ โดยที่พวกเราไม่ต้องลงมือเอง" ดวงตาคู่คมของกุ้ยเฟยหรี่แคบลง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่าสะพรึงกลัว "เจ้ามีแผนการอันใด ว่ามาซิ... ข้าไม่อยากเห็นหน้านางมีชีวิตรอดลอยชายอยู่ในวังนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว" "เพคะ..." อวี้หลานขยับเข้าไปใกล้ ยื่นใบหน้ากระซิบกระซาบแผนการอันชั่วร้ายที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างรอบคอบ "พรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศที่อุทยานหลวง พระสนมเอกทรงแสร้งทำเป็นดี เมตตาประทาน ‘สุราหมักดอกกุ้ยฮวา’ หายากให้นางเพื่อเป็นการเชื่อมไมตรี ทว่าสุราถ้วยนั้น... เราจะใส่ ‘ผงสลายรุ้ง’ ลงไปเล็กน้อย ผงยานี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่น ทว่าหากสตรีมีครรภ์หรือผู้ใดดื่มเข้าไป จะทำให้เลือดลมตีกลับและแท้งสิ้นสติทันที แต่หากนางไม่ใช่ผู้ดื่ม... คนที่รับเคราะห์แทนก็ย่อมต้องเป็นผู้ที่มีฐานะสูงส่งในงาน ซึ่งไม่ว่าใครจะซวย ย่อมเป็นความผิดที่ลากคอมู่เหยาไปประหารได้ทั้งสิ้นเพคะ!" กุ้ยเฟยหัวเราะเสียงแหลมต่ำในลำคอ แววตาฉายชัดถึงความอำมหิต "ดีมาก! ช่างเป็นแผนการที่ยืมดาบฆ่าคนอย่างแนบเนียนยิ่งนัก... มู่เหยา เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักหรือ เจ้าจะไม่มีวันรู้เลยว่าความตายคลานเข้ามาหาเจ้าในรูปแบบใด!" ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักบูรพาที่เงียบสงบและล้อมรอบด้วยต้นไผ่เขียวขจี หลี่มู่เหยากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องประดับหยกขาว นางกำลังใช้หวีงาช้างสางเส้นผมยาวสลวยดั่งแพรไหมสีดำสนิท ใบหน้ารูปไข่ที่งดงามราวกับภาพวาดประดับด้วยความเยือกเย็นและสุขุม ทว่าแววตากลับล้ำลึกประดุจก้นบึงมหาสมุทร สะเก็ดความทรงจำจากชาติภพก่อนยังคงกรีดแทงหัวใจนางราวกับคมมีด ภาพวันที่นางถูกใส่ร้ายป้ายสีจนต้องตายอย่างโดดเดี่ยวและอยุติธรรม เป็นเปลวเพลิงแค้นที่ไม่มีวันดับมอดลงได้ รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบปรากฏขึ้นบนเรียวปากสีชาด นางวางหวีลงในมือช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันไปมองเบื้องหลัง "เจ้าสายลับเงาที่เจ้าส่งไปสืบความเคลื่อนไหวที่ตำหนักผกาประดับ รายงานมาว่าอย่างไรบ้าง อาซิง?" จากเงาดำมืดมุมห้อง ร่างขององครักษ์เงาในชุดดำสนิทปรากฏกายขึ้นคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว "ทูลพระชายา สายลับของเราลอบฟังแผนการทั้งหมดเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ... สนมเอกกุ้ยเฟยเตรียมใช้สุราหมักดอกกุ้ยฮวาผสม ‘ผงสลายรุ้ง’ เพื่อใส่ร้ายพระองค์ในงานเลี้ยงชมดอกเบญจมาศพรุ่งนี้เช้าพ่ะย่ะค่ะ" มู่เหยาไม่แม้แต่จะตกใจ สีหน้าของนางยังคงราบเรียบราวน้ำนิ่งในคืนเดือนมืด นางเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทรงอำนาจ "ช่างใจร้อนเสียจริง... คิดจะใช้แผนการตื้นเขินเช่นนี้เล่นงานข้า งูพิษตัวนี้คงคิดว่าคนอื่นโง่เขลาเบาปัญญาเหมือนตนกระมัง" นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายผ้าไหมปักลายหงส์สีทองโบกสะบัดตามจังหวะการก้าวเดิน สง่างามและทรงพลัง "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นละครฉากใหญ่นี้นัก ข้าผู้เป็น ‘อดีตฮองเฮา’ ก็จะร่วมแสดงให้สมบทบาท จนพวกมันไม่มีแผ่นดินจะกลบหน้าเลยทีเดียว" ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักออกเบื้องนอกอย่างแผ่วเบา กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและทรงอำนาจแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ก้าวเข้ามาด้วยชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรทองทมิฬ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความลุ่มหลงและห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา "เจ้ากำลังวางแผนอันใดอีกแล้ว หืม... มู่เหยา?" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยถาม พลางก้าวเข้ามาสวมกอดร่างระหงจากด้านหลัง วงแขนแข็งแกร่งรวบรัดเอวบางไว้อย่างหวงแหน ปลายคางคมเกยลงบนลาดไหล่บอบบาง สัมผัสถึงไออุ่นจากกายสาวที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายผู้นี้อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด มู่เหยาไม่ดิ้นรน นางเอียงหน้าเล็กน้อย ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นของเขาเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มออกอย่างทะนุถนอม "หม่อมฉันเพียงแต่กำลังเตรียมต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่จะมามอบ ‘ของขวัญ’ ชิ้นใหญ่ให้ในวันพรุ่งนี้ต่างหากเพكة" ฉินมู่เฉินหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างวูบหนึ่งจนอากาศรอบตัวลดฮวบ "หากผู้ใดกล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผมเดียว ข้าจะสั่งกองทัพม้าเหล็กบดขยี้ตำหนักของมันให้ราบเป็นหน้ากลอง ไม่เว้นแม้แต่หัวกบาลของสนมเอกผู้นั้น!" มู่เหยาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา มือเรียวบางยกขึ้นแตะเบาๆ ที่แผงอกกว้างของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างมั่นคง "ท่านอ๋อง... เกมการเมืองในวังหลัง มิใช่เรื่องของการใช้กำลังห้ำหั่นเสมอไปเพคะ" รอยยิ้มของนางลึกล้ำราวกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ "ยิ่งพวกมันมั่นใจในแผนการชั่วร้ายของตนมากเท่าไหร่ เมื่อถึงเวลาที่ความจริงตลบหลัง พวกมันก็จะยิ่งตกลงมาจากที่สูง... และเจ็บปวดทรมานจนไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีกตลอดกาล" ฉินมู่เฉินจ้องมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหลจนยากจะถอนตัว บุรุษผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในใต้หล้า กลับยอมสยบแทบเท้านางสตรีผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว เขาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "เช่นนั้น... ข้าจะคอยเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังให้เจ้า ไม่ว่าเจ้าต้องการทำลายผู้ใด ข้าจะถือดาบประหารให้เจ้าเอง... มู่เหยา" แสงเทียนในห้องไหววับตามสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่าง ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่กำลังจะผ่านพ้นไป หมากกระดานใหญ่แห่งวังหลวงได้ถูกตั้งขึ้นแล้ว และรุ่งอรุณแห่งวันพรุ่งนี้... จะเป็นวันที่เลือดต้องล้างด้วยเลือด! ในขณะที่ทั้งสองกำลังสบตากันด้วยความลึกซึ้งและมั่นคงอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบของขันทีหน้าตำหนักก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและน้ำเสียงตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ทูลท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... มีพระบรมราชโองการให้พระชายามู่เหยาเสด็จไปที่ตำหนักโถงมังกรทองทันที โดยมี... ‘พระสวามีองค์เก่า’ จากแคว้นศัตรูที่เพิ่งมาเยือน เป็นผู้ทูลขอพบพระองค์เป็นการส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้มู่เหยาและท่านอ๋องมา ณ ที่นี้นะคะ