ความตายที่เฉียดใกล้

กลิ่นอายจางๆ ของใบชาผู่洱เกรดพรีเมียมคละคลุ้งเคลบเคล้ากับกลิ่นหมึกจีนชั้นดีภายในห้องทรงอักษร หลี่มู่เหวากำลังใช้ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าแตะแต้มหมึกสีดำสนิทลงบนกระดาษสาเนื้อบางเบา ลายเส้นตวัดพลิ้วไหวอย่างมั่นคง สะท้อนจิตใจที่สงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก ทว่าเบื้องหลังความเงียบงันนี้ หมากทุกตัวบนกระดานอำนาจล้วนถูกขยับเข้าใกล้จุดปะทะเข้าไปทุกที "องค์หญิง... ฝ่าบาททรงส่งคนมาสืบข่าวเรื่องคลังเสบียงที่ชายแดนอีกแล้วเพคะ" เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับย่างกรายเข้ามาด้วยกิริยารักษาสำรวม มู่เหวาชะอักพู่กันในมือเล็กน้อย ดวงตาหงส์หางเรียวยาวตวัดขึ้นเพียงนิด รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยືือกเย็น "ปล่อยให้พวกเขาพยายามงมเข็มในมหาสมุทรต่อไปเถอะค่ะ... คนพวกนั้นคิดว่าการตัดเส้นทางลำเลียงจะทำให้เราจนมุม แต่พวกเขากลับลืมไปว่า สายน้ำย่อมมีทางออกของมันเสมอ" ท่ามกลางความตึงเครียดของวังหลวงที่รายล้อมไปด้วยคมดาบซ่อนเร้น มู่เหวาตัดสินใจปลอมตัวเป็นสตรีสามัญชนเพื่อออกมาสืบหาเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับเครือข่ายลับของฝ่ายตรงข้าม ณ ตลาดค้าผ้าไหมและสมุนไพรใจกลางเมืองหลวง ตลาดแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความจอแจ ผู้คนพลุกพล่าน และเป็นจุดอับสายตาของราชbüro สอดแนมได้เป็นอย่างดี นางสวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่นคลุมทับด้วยผ้าคลุมหน้าบางเบਾเพื่ออำพรางใบหน้า ทว่ากิริยาท่าทางที่สง่างามเกินกว่าคนทั่วไปยังคงสะดุดตาผู้คนรอบข้าง เดินลัดเลาะผ่านแผงขายสมุนไพรกลิ่นฉุน กลิ่นอายของความผิดปกติก็ลอยเข้ากระทบประสาทสัมผัสของอดีตฮองเฮาผู้ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ฉับพลัน... บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงบลงอย่างผิดคาด เสียงจอแจของผู้คนในตลาดคล้ายถูกกลืนหายไปชั่วขณะ ฝูงชนที่เคยเบียดเสียดเริ่มแตกตื่นและวิ่งหนีอลหม่าน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในอกของมู่เหวา นางกวาดสายตาคมกริบมองไปเบื้องหน้า เงาร่างนับสิบในชุดดำสนิทโผล่พรวดออกมาจากมุมตึกและหลังคาร้านค้า ประกายแวววาวของคมดาบสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนแสบตา เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือชีวิตของนาง! "ระวังตัวเพคะองค์หญิง!" เสียงอุทานด้วยความตกใจขององครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ดังขึ้นพร้อมกับการชักกระบี่เข้าขวางกั้น คมดาบเล่มแรกพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงราวสายฟ้าแลบ มู่เหวาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางเบี่ยงตัวหลบวิถีคมดาบได้อย่างเฉียดฉิว ปลายผ้าคลุมหน้าขาดวิ่นปลิวตามแรงลม ความเย็นเยียบของคมดาบเฉียดผ่านผิวแก้มเนียนนุ่มไปเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อองครักษ์เงาเข้าปะทะกับมือสังหาร การต่อสู้กลางตลาดดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว ข้าวของกระจัดกระจายระเกะระกะ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว แต่มือสังหารกลุ่มนี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม เป้าหมายของพวกมันชัดเจนและไร้ความปรานี คือการปลิดชีพเป้าหมายให้สิ้นซากในคราเดียว มู่เหวากัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางวิกฤตเป็นตาย นางถอยร่นเข้าไปชิดกำแพงร้านค้าเก่าแก่ มือเรียวบางควานหาเข็มพิษซ่อนรูปที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลา ทว่าในจังหวะที่มือสังหารร่างใหญ่คนหนึ่งฝ่าวงล้อมองครักษ์เข้ามาได้ พร้อมกับเงาดาบมหึมาที่เงื้อขึ้นสูงหมายจะฟันลงมาปลิดชีวีของนาง— ฉับ! ประกายกระบี่สีเงินยวดยิ่งกว่าแสงอาทิตย์พุ่งแหวกอากาศเข้ามาตัดผ่านลำคอของมือสังหารคนนั้นในเสี้ยววินาที เลหิตสีชาดสาดกระเซ็นย้อมพื้นถนนจนแดงฉาน ร่างของมือสังหารล้มฟาดลงแทบเท้าของมู่เหวา นางเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่เข้ามาช่วยชีวิตไว้ ท่ามกลางฝุ่นควันและกลิ่นคาวเลือด ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรเงินดิ้นทองด้วยฝีมือประณีตปรากฏขึ้น ดวงตาคมปลาบดุดันคู่นั้นเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนรอบบริเวณลดอุณหภูมิลงทันที เฉินอ๋อง (ฉินมู่เฉิน) ก้าวเข้ามาประชิดตัวนาง ร่างกายของเขายังคงคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายสงครามและโทสะ มือหนาคว้าจับต้นแขนของมู่เหวาไว้แน่น ราวกับต้องการยืนยันว่านางยังมีลมหายใจอยู่จริงๆ "เจ้ากล้าดียังไง... ถึงได้เอาชีวิตมาแขวนไว้บนเส้นด้ายเช่นนี้ หลี่มู่เหวา" น้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้นชิดริมหีบหู แฝงไปด้วยความกังวลระคนความคลั่งแค้นที่แทบจะเผาผลาญทุกสิ่ง มู่เหวาสบตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น นางแย้มยิ้มบางเบาท่ามกลางซากปรักหักพังรอบกาย "หม่อมฉันเพียงแค่... อยากพิสูจน์บางอย่างเพคะท่านอ๋อง" ทว่า ก่อนที่เฉินอ๋องจะได้เอ่ยคำใดต่อ ลูกธนูอาบยาพิษสีดำสนิทนับสิบดอกก็พุ่งแหวกอากาศแหวกตรงเข้ามาจากมุมมืดบนหลังคาอีกด้านหนึ่งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ปลายลูกธนูดอกหนึ่งกำลังพุ่งตรงมายังจุดบอดที่เฉินอ๋องมองไม่เห็น—พุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ! ขอขอบพระทัยท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาอันเชี่ยวกรากนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ