แผนจัดฉากคนทรยศ

คราบน้ำชาสีชาดที่หยดลงบนพื้นหินอ่อนขัดมัน มิใช่สัญลักษณ์ของความสะเพร่า หากแต่เป็นรอยเปื้อนแรกแห่งการล่มสลายที่นางจงใจแต้มลงไป “ใต้เท้าสือ... ท่านคิดว่าจดหมายฉบับนี้ หากตกไปถึงพระเนตรของฝ่าบาทในยามราตรีเช่นนี้ โทษทัณฑ์ของการเป็นหนอนบ่อนไส้ จะยังเหลือพื้นที่ให้ตระกูลสือได้หายใจในเมืองหลวงอีกกี่วันกันคะ” สุ้มเสียงของหลี่มู่เหยาหวานใสราวกับระฆังแก้วกระทบสายลม หากแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ นางนั่งพับเพียบสงบเสงี่ยมอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์หอม อาภรณ์ปักลายหงส์ดั้นเมฆสีม่วงเข้มขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกขาว ทว่ารัศมีกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างอรชรกลับทำให้ขุนนางเฒ่าวัยห้าสิบปีถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น สือเฉิงเหว่ย เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนอาภรณ์ชุ่มโชก ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามมองกระดาษแผ่นบางในมือของสตรีตรงหน้า มันคือบัญชีลับที่เชื่อมโยงเขากับแคว้นทางเหนือ—หลักฐานมัดตัวที่เขาเพิ่งเผาทำลายไปเมื่อวานซืน เหตุใดจึงมาอยู่บนโต๊ะนี้ได้! “ฮอง... พระชายาโปรดเมตตา! กระผมถูกใส่ร้าย! เรื่องนี้..." “สือเฉิงเหว่ย เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กน้อยสามขวบที่เกลี้ยกล่อมง่ายปานนั้นเชียวหรือ” มู่เหยาเอ่ยขัดขึ้นเบาๆ นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินหัวใจของอีกฝ่ายจนแทบแหลกสลาย สายตาคมกริบกวาดมองขุนนางผู้มากเล่ห์ที่บัดนี้สั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ “เจ้าเลือกข้างผิดตั้งแต่ก้าวแรกที่คิดจะเหยียบย่ำตระกูลหลี่ และในวันนี้... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชำระหนี้เลือดแล้ว” ในห้องทรงอักษรลับอีกด้านหนึ่งของตำหนัก เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรทมิฬยืนนิ่งสนิทอยู่หลังม่านโปร่ง เฉินอ๋อง—ฉินมู่เฉิน ทอดพระเนตรการกระทำของสตรีในดวงใจผ่านช่องลับด้วยรอยยริมพระošt แววตาที่ปกติราบเรียบและโหดเหี้ยมต่อผู้คนทั่วหล้า บัดนี้กลับฉายประกายคลั่งรักและชื่นชมอย่างปิดไม่มิด นางของเขางดงามเหลือเกิน งดงามยามที่นางถือหมากเกมการเมืองไว้ในมือและบดขยี้ศัตรูให้จมดินอย่างใจเย็น *‘เก่งกาจถึงเพียงนี้... สมแล้วที่เป็นหงส์เคียงบัลลังก์ของเปิ่นหวัง’* เฉินอ๋องทรงแย้มพระ ošt เล็กน้อย ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้องครักษ์เงาเคลื่อนไหว “หากเจ้าไม่อยากให้ตระกูลสือต้องกลายเป็นผุยผงในชั่วข้ามคืน ทางเลือกเดียวที่เจ้ามี... คือการเดินออกไปกลางท้องพระโรงพรุ่งนี้เช้า แล้วทูลความจริงทั้งหมดซะ” มู่เหยายื่นข้อเสนอ เสียงของนางราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี “ซัดทอดคนเบื้องหลังของเจ้าออกมา... แล้วข้าจะเมตตาไว้ชีวิตบุตรชายทั้งสามของเจ้า” สือเฉิงเหว่ยตัวสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ทว่าเมื่อตระหนักได้ว่าตนเองตกอยู่ในทางตัน ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี ขุนนางเฒ่าจึงได้แต่โขกศีรษะลงกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น “กระผม... น้อมรับพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาประชิดเบื้องหลัง หลี่มู่เหยาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นผู้ใด อ้อมแขนแข็งแกร่งคุ้นเคยตวัดโอบกอดเอวบางของนางเข้ามาแนบชิด ไออุ่นบุรุษแผ่ซ่านเข้ามาท่ามกลางบรรยากาศหนเหน็บ ปลายพระนาสิกโด่งคมคลอเคลียอยู่1บนเรือนผมนุ่มสลวย สุ้มเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูจนนางต้องสะท้านเฮือก “พระชายาของเปิ่นหวังทรงพระปรีชาสามารถยิ่งนัก... จัดการหมากตัวนี้ได้งดงามไร้ที่ติ” พระโอษฐ์หยักแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น “แต่... รางวัลสำหรับแผนการอันยอดเยี่ยมนี้ ทรงคิดไว้แล้วหรือยัง ว่าจะประทานสิ่งใดให้เปิ่นหวังดี?” มู่เหยาซ่อนรอยยิ้มเย้าหยอกไว้ใต้ใบหน้าที่ยังคงความเรียบเฉย นางเอียงคอมองพระสวามีผู้คลั่งรัก “ท่านอ๋องทรงเหนื่อยยากแอบดูอยู่ตั้งนาน ยังจะมาทวงรางวัลอันใดจากหม่อมฉันอีกเพคะ” “เหนื่อยที่ไหนกัน การได้ยืนมองยอดดวงใจตบหน้าขุนนางสารเลว เป็นความบันเทิงล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเปิ่นหวังแล้ว” ตรัสจบ พระโอษฐ์อุ่นจัดก็ประทับลงบนพวงแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางความเขินอายที่มู่เหยาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดฮองเฮาผู้เยือกเย็น ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความหวานล้ำกลับต้องสะดุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดกัน เป็นรหัสลับฉุกเฉินที่องครักษ์ใช้แจ้งเหตุร้าย “ทูลท่านอ๋อง พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” เสียงร้อนรนของไป๋เฉียนดังทะลุกรอบประตูเข้ามา “กองกำลังลับจากตำหนักบูรพาบุกเข้าล้อมรอบจวนอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และ... และพวกมันนำราชโองการลับจากฮ่องเต้มาด้วย!” เฉินอ๋องชะงัก รัศมีเยือกเย็นดุร้ายแผ่ซ่านออกจากพระวรกายในพริบตาเดียว พระเนตรคมกลาตราวาวโรจน์ด้วยความกริ้วโกรธ มู่เหยาหันขวับกลับไปมองหน้าพระสวามี หัวใจกระตุกวูบ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าคนสนิทแห่งตำหนักบูรพา ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและราชโองการสีทองอร่ามในมือ “พระราชโองการ... ฮ่องเต้มีรับสั่งให้จับกุมเฉินอ๋องและพระชายาในข้อหา... กบฏแผ่นดิน!” ขอบพระทัยท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาอันเชี่ยวกรากนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ