เตรียมรับมือพายุใหญ่

ความเงียบงันภายในตำหนักบูรพาในยามราตรี มิใช่ความสงบสุข หากแต่เป็นความเยียบเย็นก่อนที่พายุใหญ่จะโหมกระหน่ำจนแผ่นดินสะเทือน เสียงฝนสาดกระทบหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดดังระรัว ราวกับเสียงกลองศึกที่รัวเร่งเร้าจังหวะหัวใจของคนผู้หนึ่งให้เต้นระส่ำ บนโต๊ะไม้จันทน์หอมสลักลายหงส์เคียงมังกร แสงจากเปลวเทียนสีชาดไหววูบตามสายลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลัก หลี่มู่เหยาในอาภรณ์สีดำสนิทปักดิ้นเงินลายเมฆาล้อมจันทร์ ทอดสายตาลงมองแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นหนังวัวตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก แววตาของนางลุ่มลึกดั่งห้วงมหาสTมุทรที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำอันบ้าคลั่งเอาไว้ ความลับที่ถูกฝังกลบด้วยเลือดและคราบน้ำตาเมื่อชาติก่อน บัดนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทีละน้อย แลกมาด้วยลมหายใจของศัตรูที่ค่อย ๆ ดับสูญไปทีละคน "รายงานจากหน่วยข่าวกรองลับ..." เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เงาร่างสูงสง่าในชุดเกราะทมิฬก้าวออกมาจากความมืด ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของแผ่นดิน เฉินอ๋องฉินมู่เฉิน หยุดยืนเบื้องหลังนาง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่มีเหลือ มือหนาเอื้อมออกไปรวบเส้นผมสีดำสนิทของนางขึ้นเบื้องหลังอย่างเบามือ สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมตัดกับบรรยากาศอันหนทนันดรโดยรอบอย่างสิ้นเชิง "กองกำลังทหารม้าเกราะเหล็กจากหัวเมืองเหนือเคลื่อนพลเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามวัน... พวกมันคิดจะใช้เส้นทางลัดผ่านหุบเขาอู๋หลิงเพื่อเข้าประชิดเมืองหลวงในคืนพระจันทร์ดับ" มู่เหยาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ภายนอกเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปีที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนที่กล้าขวางทาง แต่ยามที่อยู่เบื้องหน้านาง แววตาคู่นั้นกลับหลอมละลาย เหลือเพียงความคลั่งไคล้และพร้อมจะทำลายล้างโลกทั้งใบเพื่อให้รอยยิ้มของนางประดับอยู่บนบัลลังก์ "เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เล็กน้อย แต่ก็ยังอยู่ในหมากที่หม่อมฉันวางไว้เพคะ" มู่เหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเด็ดเดี่ยว นางหยิบหมากสีดำขึ้นมาวางลงบนกระดานไม้กระดานใหญ่ เสียงกระทบดัง "กริ๊ก" สะท้อนก้องความเงียบ "องค์รัชทายาทและพวกขุนนางกังฉินคงคิดว่า การปล่อยข่าวเรื่องเสบียงรบขาดแคลนจะทำให้ฝ่ายเราปั่นป่วน จนต้องถอยร่นกำลังพลกลับมาตั้งรับในเมืองหลวง... ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินเสียจริง" ฉินมู่เฉินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ใกล้ซอกคอขาวผ่อง ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่บอบบาง ทำให้กลิ่นกายหอมละมุนของดอกเหมยฤดูหนาวผสมผสานกับกลิ่นอายสงครามบนตัวเขาอย่างลงตัว เขาไม่ได้สนใจแผนการบ้านเมืองตรงหน้าแม้แต่น้อย สายตาของเขามีเพียงนาง "เจ้าวางหมากให้พวกมันเดินตกลงไปในหลุมพรางทีละก้าว... แต่มู่เหยาของข้า เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว" "สงครามยังไม่จบ เพลิงแค้นยังไม่มอดดับ หม่อมฉันจะพักได้อย่างไรเพคะ" มู่เหยาหันกลับมาสบตาเขา แววตาทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ลึกซึ้ง มั่นคง ดั่งหินผาที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางคลื่นลมการแย่งชิงอำนาจ "ท่านอ๋อง... ท่านพร้อมที่จะประกาศศึกกับราชสำนักอย่างเป็นทางการแล้วใช่หรือไม่" ฉินมู่เฉินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินต้องสั่นสะท้าน มือหนาจับมือเรียวบางของนางมากุมไว้แนบอก อุณหภูมิจากฝ่ามือของเขาถ่าย ิเททความอบอุ่นเข้ามาในใจนาง "เพื่อเจ้าแล้ว ต่อให้ต้องลากฟ้าดินลงมาสลายเป็นจุล ข้าก็ยินดี... กองกำลังสามแสนนายที่ชายแดนพร้อมเคลื่อนพลตามพระราชโองการลับที่เจ้าเขียนแล้ว เหลือเพียงแค่สัญญาณจากเจ้าเท่านั้น" ในขณะที่บรรยากาศภายในตำหนักกำลังอบอวลไปด้วยเคมีอันเร่าร้อนและความเด็ดเดี่ยวของสองผู้ยิ่งใหญ่ ภายนอกตำหนักกลับมีเสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง ขันทีคนสนิทหน้าตาซีดเผือดคุกเข่าลงกับพื้นจนตัวสั่นเทา "ท... ทูลท่านอ๋อง พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขันทีละล่ำละลักละลอกละลานรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรของฮ่องเต้... บุกเข้ามาปิดล้อมตำหนักบูรพาไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! และคนที่นำราชโองการมาด้วย... คือคนที่ควรจะนอนป่วยอยู่บนเตียงในจวนอัครเสนาบดี!" มู่เหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที นางรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง เร็วกว่าที่คิดเล็กน้อยแต่ก็ไม่เกินการคาดการณ์ นางและฉินมู่เฉินหันมามองหน้ากันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ฉินมู่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนขันทีหมอบราบไปกับพื้น ดาบโบราณข้างกายถูกชักออกมาครึ่งเล่ม สะท้อนแสงไฟวับวับน่ากลัว ในวินาทีที่ประตูตำหนักถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น มู่เหยากลับค่อย ๆ ยกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบอย่างใจเย็น ท่ามกลางลมหายใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของทุกคนในห้อง... มิตรรักแฟนนิยายทุกท่านคะ ความลับที่ถูกฝังกลบกำลังจะถูกขุดขึ้นมาแลกด้วยลมหายใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ