ก้าวสู่ตำแหน่งสำคัญ

เสียงกระเบื้องเคลือบกระทบโต๊ะไม้จันทน์หอมดัง *กริ๊ก* เบาๆ ทว่ากลับบาดลึกเข้าประสาทสัมผัสของเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ในตำหนักชิงหลันจนแทบไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หลี่มู่เหยาในอาภรณ์ปักลายหงส์ทองด้ายสุวรรณแท้ ทรงแย้มพระ oสรวลน้อยๆ ที่มุมพระโอษฐ์ รอยยิ้มที่งดงามราวนางพญาจำศีล ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดอาบยาพิษนับพันเล่มที่พร้อมจะเชือดเฉือนลำคอของทุกคนที่บัง-อาจขวางทาง ตราประทับหยกขาวบริสุทธิ์แห่งกรมการวังใน ถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าพระพักตร์ของนางอย่างจำยอม "พระชายา... ดูท่าอำนาจการจัดการวังหลังทั้งหมด บัดนี้คงต้องฝากไว้ที่พระองค์แล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ" เสียงของเสนาบดีหลิวสั่นระริกเล็กน้อยยามเอ่ยคารวะ สตรีตรงหน้าในยามนี้มิใช่สนับมือที่ใครจะหยิบฉวยมาเป็นเครื่องมือได้อีกต่อไป นางคือพายุหมุนที่พร้อมจะพัดพาความโสมmทุกหย่อมหญ้าในวังหลวงให้ราบเป็นหน้ากลอง มู่เหยาปรายพระเนตรมองตราหยกชิ้นนั้นด้วยความรู้สึกราบเรียบ ดั่งผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้ระลอกคลื่น อดีตชาติ นางเคยโง่งอมอบหัวใจและความไว้ใจให้กงจักรแห่งความโลภจนต้องสังเวยชีวิตและทายาทในครรภ์ แต่วันนี้... ตราหยกชิ้นเดียวกันนี้ กลับสั่นสะท้านอยู่ใต้ปลายนิ้วเรียวงามที่สวมปลอกเล็บทองคำประดับไข่มุกราตรี "ใต้เท้าหลิวกล่าวหนักไปแล้ว เปิ่นกงเพียงแค่ช่วยแบ่งเบาพระราชภาระแทนฝ่าบาทเท่านั้น... หาได้กล้าอาจเอื้อมครอบครองอำนาจอันใดไม่" น้ำเสียงกังวานใสดั่งระฆังแก้ว ทว่าราบเรียบเย็นเยียบจนผู้ฟังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบสงัดลงถนัดตา ไร้ซึ่งเสียงคัดค้านจากกลุ่มขุนนางฝ่ายตรงข้ามที่เคยผยองพองขน เพราะพวกเขารู้ดีว่า ด้านหลังม่านไหมโปร่งสีมรกตนั้น มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังประทับยืนอยู่อย่างเงียบเชียบ—เฉินอ๋อง ฉินมู่เฉิน! บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬครึ่งค่อนแผ่นดิน ผู้ที่มิเคยไว้หน้าผู้ใด และพร้อมจะกุดหัวใครก็ตามที่กล้าทำให้สตรีของเขาต้องระคายเคืองผิว ฉินมู่เฉินก้าวออกมาจากเงื้อมเงาของเสาไม้แกะสลักมังกร ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินเย็นชาเยือกเย็นดั่งภูเขาน้ำแข็งพันปี สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเหล่าขุนนางที่หมอบกราบราวกับฝูงมดปลวก ก่อนจะหยุดสนิทอยู่ที่ร่างระหงของหลี่มู่เหยา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและไร้ความรู้สึกยามเผชิญหน้ากับโลกภายนอก กลับฉายประกายอ่อนแสงลงวูบหนึ่งอย่างจงรักและคลั่งไคล้... คลั่งไคล้จนแทบจะเผาทำลายแผ่นดินนี้ให้ราบคาบหากนางต้องการ "ชายาข้า... เหนื่อยแล้วหรือไม่" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอמהขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทำเอาเหล่าขุนนางพากันก้มหน้าชิดพื้นลึกยิ่งกว่าเดิม ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านอ๋องผู้เย็นชาไร้หัวใจ จะเอ่ยวาจาอ่อนโยนถึงเพียงนี้กับสตรีผู้หนึ่ง มู่เหยาเงยพระพักตร์ขึ้นสบตากับดวงเนตรคมปลาบของพระองค์ หัวใจที่เคยด้านชาต่อความรักกลับไหววูบด้วยความรู้สึกซับซ้อน นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้พร้อมทำลายทุกสิ่งเพื่อตน แต่นางเลือกที่จะเดินหมากด้วยมือของตนเอง มากกว่าจะให้เขาเปื้อนเลือดแทนทั้งหมด นางจึงเพียงแย้มพระสรวลบางเบา ยื่นมือเรียวไปแตะปลายแขนเสื้อของเขาแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณเตือนกลายๆ ว่านางยังควบคุมสถานการณ์ได้ "หม่อมฉันยังไหวเพ่ะค่ะ... ท่านอ๋องโปรดรอสักครู่ หมากตานี้... ยังเดินไม่ถึงตาจน" การก้าวขึ้นสู่อำนาจครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หนี้เลือดที่ฮองเฮาองค์ก่อนและตระกูลสวีเคยฝากไว้ นางจะทยอยทวงคืนมันทีละต้น ทียอดดอก ใบ และราก! ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปตามแผนการที่มู่เหยาร้อยเรียงไว้ ขันทีเฒ่าผู้ดูแลพระตำหนักในก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ล้มฟุบลงกราบแทบเท้าของนางโดยไม่สนกฎระเบียบ "พระ... พระชายาแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระพันปีหลวง... ทรง... ทรงเสด็จมาที่ตำหนักชิงหลันแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นเสียงรายงานนั้น รอยยิ้มบนพระพักตร์ของหลี่มู่เหยาก็แข็งค้างลงในทันที ดวงเนตรหงส์หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ขณะที่ฉินมู่เฉินหรี่ตาลงอันตราย รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนอากาศรอบกายแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง พระพันปีหลวงผู้เก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนักส่วนในมานานนับปี เหตุใดจึงเสด็จมาในยามที่อำนาจกำลังจะตกอยู่ในมือของนาง หรือว่า... หมากตานี้จะมีผู้เล่นลับซ่อนอยู่อีกคน? มู่เหยายังไม่ทันได้เอวาจาใด ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของสตรีสูงวัยในชุดคลุมสีเลือดหมูโบกสะบัด กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่วสารทิศ และรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของพระพันปีหลวง ก็ทำให้มู่เหยารู้ทันทีว่า... ศึกครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นอย่างแท้จริงเท่านั้น! ขอบพระคุณมิตรรักแฟนนิยายทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งความแค้นไปกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ