ความลับใต้เงาจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของไม้กฤษณาและคราบเลือดเก่าๆ ในห้องเก็บตำราหลวงไม่เคยหลอกลวงผู้ใด… เช่นเดียวกับรอยยิ้มจอมปลอมของ *‘เหนียนกุ้ยเฟย’* ที่กำลังแย้มรับแสงจันทร์สีนวลผ่านหน้าต่างบานแกะสลักสไตล์เหลียนฮวา หลี่มู่เหยายืนนิ่งสนิทอยู่หลังม่านโปร่งสีหมอก มือเรียวภายتใต้แขนเสื้อกว้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดจากชาติภพก่อนที่เคยถูกบังคับให้ดื่มสุราพิษพระราชทานยังคงกรีดลึกอยู่ในความทรงจำ แต่วันนี้… นางไม่ใช่ฮองเฮาผู้โง่เขลาที่รอคอยความเมตตาจากบุรุษผู้ไร้ใจอีกต่อไปแล้ว "สนมเอกเหนียนดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมิยอมบรรทมอีกหรือเพคะ?" น้ำเสียงหวานใสทว่าราบเรียบราวน้ำแข็งเปี่ยมด้วยอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องโถงมืดสลัว ร่างระหงในชุดอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงก้าวออกมาจากเงาดำ ชายกระโปรงยาวลากพื้นส่งเสียงเสียดสีกับพื้นหินอ่อนแผ่วเบา ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เหนียนกุ้ยเฟยสะดุ้งเล็กน้อย นางหันขวับกลับมา ปิ่นทองคำประดับไข่มุกราตรีสั่นไหวตามแรงอารมณ์ ใบหน้าขาวผ่องบิดเบี้ยวด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะหยันตามสัญชาตญาณของผู้มีอำนาจเหนือกว่าในวังหลัง "ที่แท้ก็คือเจ้า... หญิงแซ่หลี่ผู้ตกอับ" เหนียนกุ้ยเฟยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่เรียวหรี่ลงพินิจพิเคราะห์สตรีตรงหน้า "บังaนนักนะ กล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในเขตตำราหลวงยามวิกาล? เจ้าคิดว่าตัวเองยังมีฐานะเป็นฮองเฮาผู้สูงส่งอยู่หรือไง?" มู่เหยาไม่สะทกสะท้านต่องวาจาเสียดสี นางสาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นทีละก้าว จังหวะการก้าวเดินสง่างามราวนางพญาหงส์ผู้ตรวจตราอาณาจักร กลิ่นอายความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนเหนียนกุ้ยเฟยต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ฐานะหรือเพคะ?" มู่เหายิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความแค้นไว้อย่างแนบเนียน "หม่อมฉันมิเคยยึดติดกับตำแหน่งลวงตาเหล่านั้นหรอkom... แต่สิ่งที่หม่อมฉันสนใจ คือ ‘ความลับ’ ที่ใต้เท้าเหนียน บิดาบังเกิดเกล้าของพระสนม กำลังร่วมมือกับแคว้นเป่ยหลิวลักลอบค้าอาวุธเถื่อนต่างหากเล่าเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น สีหน้าของเหนียนกุ้ยเฟยก็ถอดสีทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด "เจ้า... เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! มีหลักฐานที่ไหนกัน!" เหนียนกุ้ยเฟยแผดเสียงกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก มือสั่นเทาเอื้อมไปควอดยาพิษเม็ดกลมในถาดเครื่องหอม "หลักฐานหรือเพคะ?" มู่เหายิ่วเยาะในลำคอ นางโบกมือขึ้นเพียงครั้งเดียว ประตูห้องเก็บตำราก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของใครบางคน เงาร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิทก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าคมคายดั่งเทพสลัก เยชาและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายความดุดันราวนักล่า แต่มันกลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองมายังสตรีร่างบางที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... *เฉินอ๋อง ฉินมู่เฉิน* "สนมเอกเหนียน... ทรงสงสัยในหลักฐานของพระชายาข้าอย่างนั้นหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น แผ่รังสีสังหารกดดันจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง เฉินอ๋องก้าวเข้ามาประชิดตัวมู่เหยาโดยธรรมชาติ มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงออกถึงความคุ้มครองอย่างเปิดเผย ท่ามกลางสถานการณ์อันตรายระอุ เหนียนกุ้ยเฟยเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวัง นางรู้ดีว่าหากฉินมู่เฉินยื่นมือเข้ามาเกี่ยวพันด้วยแล้ว ต่อให้มีเก้าอี้ฮองเฮาหนุนหลัง ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชคู่นี้ไปได้ แต่มู่เหยากลับไม่ได้มองเหนียนกุ้ยเฟย นางเบนสายตาไปยังมุมมืดอีกมุมหนึ่งของห้อง... จุดที่เงาจันทร์ทอดผ่าน และได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่มิใช่ของทหารยาม ฉับพลันนั้น ลูกธนูอาบยาพิษดอกหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมายังจุดที่มู่เหยาและเฉินอ๋องยืนอยู่ด้วยความเร็วสูง! เฉินอ๋องสะบัดดาบในมือวาดเป็นวงโค้ง ปัดลูกธนูร่วงลงพื้นได้อย่างแม่นยำในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... เมื่อหันกลับมามองเบื้องหน้าอีกครั้ง เหนียนกุ้ยเฟยที่ควรจะนั่งหวาดกลัวอยู่บนพื้น กลับถูกมือปริศนาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือลากหายเข้าไปในความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทิ้งท้ายไว้ว่า... *"เกมของพวกเจ้า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น"* มู่เหยาสบตากับเฉินอ๋องที่ข้างกาย แววตาของนางมิได้มีความตระหนก มีเพียงประกายแห่งความท้าทายที่ลุกโชนดั่งเปลวไฟในเตาหลอม ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาแห่งการล้างแค้นนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ