หมากเกมแรกที่เริ่มเดิน

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มปีเก่าลอยอวลอยู่เบื้องหน้า กอปรกับเสียงกระเบื้องเคลือบกระทบโต๊ะหยกขาวเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องหนังสือบูรพา "หมากกระดานนี้... ท่านอ๋องทรงมองข้ามตาเดินที่สามไปเสียแล้วเพคะ" สำเนียงหวานใสกังวานราดรดลงบนความเยียบเย็นของบรรยากาศ หลี่มู่เหยาในอาภรณ์สีเทาอ่อนปักลายเมฆาเรียบง่าย ทว่าสง่างามโดยไม่ต้องพยายาม นางใช้ปลายนิ้วเรียวคีบหมากสีดำขึ้นมา ก่อนจะวางลงบนจุดอับสายตาของกระดานล้อมผ้าอย่างแม่นยำ ทุกกิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจและสงบนิ่ง ราวกับนางกำลังมองทะลุปรุโปรดไปถึงอนาคตที่ยังมาไม่ถึง เฉินอ๋องฉินมู่เฉินหรี่นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวลงเล็กน้อย พระพักตร์คมคายเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชาตามวิสัยของแม่ทัพผู้กุมกองกำลังพิทักษ์ชายแดนประจิม แต่ทว่า... ลึกเข้าไปในแววูบไหวคู่นั้น กลับฉายประกายทึ่งระคนพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด พระองค์ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นจากกระดานหมาก ลอบพินิจสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรก นางไม่ใช่เพียงคุณหนูในห้องหอที่รู้จักรadจริตมารยาบุปผา หากแต่นางคือขุมปัญญาอันล้ำลึกที่ซ่อนคมเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวาน หมากตานี้ของนางไม่เพียงแต่พลิกสถานการณ์ที่กำลังเสียเปรียบ กลับกัน มันยังบีบให้หมากฝั่งตรงข้ามต้องจนมุมภายในสามตาเดินโดยปริยาย "เจ้าช่างกล้าหาญนัก หลี่มู่เหยา..." พระสุระเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ขณะที่พระหัตถ์หนายกถ้วยชาขึ้นจิบโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้างดงามที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา "รู้หรือไม่ว่า การพลิกเกมต่อหน้าเราเช่นนี้ มีโทษทัณฑ์สถานใด?" "หม่อมฉันมิได้พลิกเกมเพคะ... หม่อมฉันเพียงแต่ชี้ทางสว่างให้ผู้เดินหลงทิศต่างหาก" มู่เหยาตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสุกสกาวคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย นางเงยหน้าสบพระเนตรของชายหนุ่มโดยตรง ราวกับกำลังท้าทายอำนาจที่คนทั้งแผ่นดินต่างหวาดกลัว "อีกอย่าง... คนที่ฉลาดล้ำเลิศเช่นท่านอ๋อง ย่อมทรงทราบดีว่า หมากตัวนี้มิได้มีไว้เพื่อเอาชนะ แต่มีไว้เพื่อเปิดโปง 'หนอนบ่อนไส้' ที่กำลังกัดกินราชสำนักจากภายในต่างหากเพคะ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องหนังสือพลันเยียบเย็นลงจนแทบหยุดหายใจ เสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกของมหาดเล็กหน้าห้องยังเงียบสนิท ฉินมู่เฉินทรงวางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา ทว่าแรงกระแทกกลับสะท้อนก้องในความรู้สึก ทรงโน้มพระวรกายมาข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและดุดันแผ่ซ่านเข้ากดดันร่างระหง "เจ้าพูดราวกับล่วงรู้อนาคต... หลี่มู่เหยา เจ้าเป็นใครกันแน่?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมดาบที่จ่ออยู่ปลายคาง หากตอบไม่ดี ชีพจรบนลำคอระหงย่อมขาดสะบั้นในพริบตา ทว่าหลี่มู่เหยากลับแย้มสรุปยิ้มลึกซึ้ง นางรินชาเติมใส่ถ้วยให้พระองค์ด้วยความนุ่มนวล ไอความร้อนลอยขึ้นกรุ่นกลิ่นหอมละมุน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับรำพันกับตนเอง "หม่อมฉันเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนผู้หนึ่ง... ที่ได้รับโอกาสจากสวรรค์ให้กลับมาทวงคืนความยุติธรรมเพคะ และในเมื่อท่านอ๋องทรงต้องการพันธมิตรที่รู้ใจ ย่อมต้องยอมแลกเปลี่ยนความไว้วางใจกับหม่อมฉันมิใช่หรือเพคะ?" ฉินมู่เฉินทรงนิ่งงันไปชั่วขณะ พระองค์จ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด สตรีผู้นี้มีความลับ... และความลับนั้นก็หอมหวานชวนให้หลงใหลเสียจนพระองค์อยากจะครอบครองและทำลายล้างโลกทั้งใบเพื่อปกป้องนางไว้เพียงผู้เดียว ก่อนที่บทสนทนาอันตึงเครียดจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ..." ขันธ์รับใช้คนสนิทก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงตัวสั่นเทา "ราชโองการลับจากท้องพระโรง... ส่งตรงถึงตำหนักบูรพาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินอ๋องทรงขมวดพระพักตร์เล็กน้อย ทรงโบกพระหัตถ์ไล่ขันทีออกไป ก่อนจะรับม้วนพระราชโองการสีทองประทับตราหยกมังกรมาคลี่ออกอ่าน สายพระเนตรที่กวาดผ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดค่อยๆ เยียบเย็นลง ท ากระแสความเกรี้ยวกราดดั่งพายุุคลั่งกลับถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบอย่างน่ากลัว หลี่มู่เหยาเหลือบมองท่าทีนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของนางพลันจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาเฉียบคมดั่งคมมีด นางรู้ทันทีว่า... หมากกระดานแรกที่นางเพิ่งเดินไปเมื่อครู่ ได้ไปสะกิดต่อมตายของใครบางคนในวังหลวงเข้าเสียแล้ว ฉินมู่เฉินทรงเงยพระพักตร์ขึ้น ชายหนุ่มทอดพระเนตรสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ก่อนจะทรงตรัสด้วยพระสุระเสียงแหบพร่าและเยียบเย็น "เสด็จพ่อทรงมีรับสั่ง... พระราชทานงานอภิเษกสมรสระหว่างเรา กับองค์หญิงแห่งแคว้นเป่ยหลี่ในอีกสามวันข้างหน้า... และเจ้า จะต้องไปเป็น 'พระชายารอง' ของเราในพิธีนั้น" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้แสนประเสริฐที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านห้วงเวลาแห่งการล้างแค้นนี้ไปพร้อมกับ “มนตรากรรมสะท้อน” นะคะ