แผนยุทธศาสตร์กู้สถานการณ์

"ถ้าพวกเรายังจัดวางแนวป้องกันธาตุดินไว้ที่แนวราบแบบนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงสิบนาที แนวหน้าคงได้กลายเป็นสุสานก้อนหินแน่ค่ะท่านประธานนักเรียน" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยแทรกขึ้นท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายภายในห้องบัญชาการชั่วคราว อาจารย์มาเรียยืนกอดอก ใบหน้าเรียบตึงนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมกวาดมองแผนผังค่ายกลเวทมนตร์สามมิติที่กำลังฉายแสงสีฟ้าเรืองรองอยู่กลางห้อง ท่ามกลางความกดดันมหาศาลจากเสียงคำรามกึกก้องของเหล่าอสูรเวทที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากนอกกำแพงสถาบัน ลูคัสละสายตาจากตำราคำนวณเวทมนตร์โบราณในมือ เด็กหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่านั่งหลังห้องเป็นประจำไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็นเอกลักษณ์ ดวงตาส่อประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย "อาจารย์มาเรียใจร้อนเกินไปแล้วนะคะ... ที่ผมให้ตั้งแนวหินแบบนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อ 'รับแรงปะทะ' ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ" นิ้วเรียวยาวของลูคัสแตะลงบนแผนผังเวทมนตร์ ก่อนจะลากเส้นสีทองผ่านกลุ่มค่ายกลธาตุดินและธาตุลมอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่น and เงื่อนไขเชิงกลยุทธ์ที่ผ่านการประมวลผลมาอย่างรอบคอบ "ระบบโครงสร้างเวทมนตร์ของสถาบันเราถูกออกแบบมาตามหลักการหมุนเวียนของธาตุทั้งสี่ หากเราใช้ธาตุดินตั้งรับตรงๆ แรงกระแทกจากคลื่นอสูรระดับสูงจะสะท้อนกลับมาทำลายแกนกลางหอคอยเวททันที สิ่งที่เราต้องทำคือ 'สลายแรงเฉื่อย' ต่างหากล่ะคะ" ดวงตาสีมรกตของอาจารย์มาเรียไหววูบเล็กน้อยด้วยความทึ่ง แม้ว่าเธอจะผ่านโลกและเรียนรู้เวทมนตร์มามากกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้หลายเท่าตัว แต่ทว่าการประยุกต์ใช้ทฤษฎีธาตุทั้งสี่ในสถานการณ์วิกฤตอย่างไร้รอยต่อของลูคัสนั้น มักจะเหนือความคาดหมายของเธออยู่เสมอ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงของระบบก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของลูคัส [คำเตือนขั้นวิกฤต: บอสลับ 'ผู้พิทักษ์แห่งอดีตที่สูญหาย' ได้ตื่นขึ้นแล้ว... และเขาคือผู้ที่ถือครองกุญแจสู่ 'ธาตุที่ห้า' ที่แท้จริง!] บรรยากาศภายในห้องบัญชาการพลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ลูคัสหันขวับไปมองยังทิศทางของหอคอยต้องห้ามทันที สัมผัสมานาอันเก่าแก่และทรงพลังแผ่ซ่านกดทับจนเหล่านักเรียนระดับแนวหน้าที่ยืนอยู่รอบๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น "ดูเหมือนว่า... แผนยุทธศาสตร์ที่เราวางไว้เมื่อครู่จะต้องปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่แล้วล่ะค่ะอาจารย์" ลูคัสพึมพำเสียงเบา รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาสุขุมลุ่มลึกที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว มาเรียสูดหายใจเข้าลึก and ก้าวเข้ามาประชิดเคียงข้างเด็กหนุ่ม มือเรียวบางสัมผัสลงบนไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งผ่านพลังมานาสนับสนุน "ถ้าเช่นนั้น ในฐานะอาจารย์ผู้ดูแล... ดิฉันจะคอยคุ้มกันแนวหลังให้เองค่ะ ลูคัส แสดงให้เจ้านั่นเห็นหน่อยสิว่า เด็กหลังห้องคนนี้มีความสามารถมากกว่าที่พวกมันคิด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลูคัสและอาจารย์มาเรียนะคะ!