เผชิญหน้ากับแม่มดแห่งความมืด

“ก้าวถอยไป ลูคัส... อย่าให้เวทมนตร์ธาตุดินของเธอต้องมัวหมองด้วยคราบเลือดของคนพวกนี้เลยค่ะ” เสียงของอาจารย์มาเรียราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ลูคัสชะงักฝีเท้า มือที่กำลังรวบรวมมานาธาตุดินเพื่อสร้างกำแพงป้องกันสั่นระริก เมื่อเห็นแผ่นหลังบางของหญิงสาวผู้เป็นดั่งที่ปรึกษาในหอคอยต้องห้ามก้าวผ่านตัวเขาไปอย่างมั่นคง เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่เพียงศัตรูธรรมดา แต่เป็นเงาร่างสูงโปร่งที่ถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกสีม่วงอมดำ ร่างนั้นเคลื่อนไหวราวกับภาพหลอนที่บิดเบี้ยว กลิ่นอายความตายที่โชยออกมาทำให้บรรยากาศรอบหอประชุมเก่าแก่ของโรงเรียนเวทมนตร์เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ “อาจารย์มาเรีย... ท่านผู้ดูแลหอคอยต้องห้าม” เสียงแหบพร่าดุจเสียงกรีดของแก้วดังขึ้นจากเงามืด “เสียดายนะคะที่ความฉลาดของเธอต้องมาจบลงที่นี่... ที่ที่ไม่มีใครมองเห็น” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ร่างในชุดคลุมสีนิลก็วาดมือผ่านอากาศเพียงครั้งเดียว ความมืดมิดที่ควบแน่นดั่งใบมีดสายฟ้าฟาดเข้าใส่อาจารย์มาเรียโดยไม่มีการเตือน ลูคัสเบิกตากว้าง ทว่ามาเรียกลับขยับกายดุจสายน้ำ เธอกางบาเรียสีครามโปร่งแสงขึ้นรับแรงปะทะจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนไปทั่วทั้งชั้น แรงอัดมหาศาลทำให้พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้ามาเรียแตกร้าว ลูคัสรีบฝังมานาลงใต้ดินเพื่อดึงศิลาขึ้นมาเป็นฐานรองรับตัวอาจารย์สาวไว้ ก่อนที่พื้นจะทรุดตัวลงไปมากกว่านี้ “ดื้อรั้นนักนะ” ผู้บุกรุกแค่นเสียงหัวเราะ ร่างนั้นหายวับไปกับตาและปรากฏขึ้นอีกครั้งในพริบตาเดียวที่ด้านหลังของมาเรีย! มาเรียหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เธอร่ายเวทธาตุวารีประสานกับอักขระโบราณที่เธอได้รับสืบทอดมาจากหอคอย เส้นสายน้ำที่แหลมคมดั่งหอกพุ่งเข้าใส่ศัตรู แต่ทว่า... พลังเหล่านั้นกลับสลายกลายเป็นละอองทรายเมื่อกระทบกับโล่สีดำของอีกฝ่าย “ลืมไปแล้วหรือคะว่าเวทมนตร์ของพวกคุณ... มันก็แค่ของเล่นที่เอาไว้สอนเด็ก” *ฉัวะ!* คมมีดแห่งความมืดเฉือนเข้าที่หัวไหล่ของมาเรียอย่างแรง เลือดสีสดสาดกระเซ็นไปตามพื้นหอประชุม มาเรียทรุดลงเข่าหนึ่งข้าง เสียงหอบหายใจของเธอแผ่วเบาลงทว่าแววตายังคงแน่วแน่ เธอหันมามองลูคัสที่กำลังจะพุ่งเข้ามาช่วยพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ “ลูคัส... ฟังดิฉันนะ... ห้าม... ห้ามเปิดเผยพลังธาตุที่สี่จนกว่า... จะถึงเวลา...” มาเรียพึมพำขณะกดบาดแผลที่กำลังถูกกัดกินด้วยพลังความมืด “แม่มดตนนี้ไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตดิฉัน... มันต้องการ ‘กุญแจ’ ที่อยู่ในตัวเธอ...” ลูคัสกัดริมฝีปากจนห้อเลือด ในหัวของเขาสั่งให้หนี แต่หัวใจกลับกรีดร้องให้เขาทำบางอย่าง พลังในกายเขาสั่นไหวราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกจองจำ มานาธาตุดิน ดินน้ำ ลม ไฟ ที่เขาสะสมไว้เริ่มแปรปรวน เขาไม่ใช่นักเรียนหลังห้องที่โง่เขลาอีกต่อไป แต่เขาก็ยังไม่ใช่ผู้ที่จะเอาชนะ ‘แม่มดแห่งความมืด’ ผู้กุมอำนาจทำลายล้างระดับสูงตนนี้ได้ในตอนนี้ “อาจารย์มาเรีย!” ลูคัสตะโกนพลางร่ายเวทลมสร้างแรงผลักมหาศาลเพื่อดึงร่างอาจารย์สาวออกมาจากรัศมีสังหาร แต่ทันใดนั้น เสียงเตือนที่คุ้นเคยและเยือกเย็นก็ดังขึ้นในหัวของลูคัส—เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับเดือน [ระบบแจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบตัวตนระดับหายนะ (ภัยพิบัติชั้นสูง) | แม่มดแห่งความมืด (Dark Witch of the Abyss) ปรากฏตัว] [ภารกิจระดับ SSS: เส้นขนานแห่งความตาย | เงื่อนไข: ปกป้องหัวใจของหอคอยต้องห้าม (มาเรีย) และหลบหนี หรือ... ผสานพลังแห่งธาตุเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัด] [คำเตือน: หากพลังธาตุทั้งสี่ทำงานพร้อมกันโดยไร้การควบคุม ผู้ใช้จะสูญเสียการควบคุมทางกายภาพและเสี่ยงต่อการถูกลบเลือนตัวตน] แม่มดแห่งความมืดลอยตัวขึ้นสูง เหนือร่างของเธอก่อตัวเป็นวงเวทสีม่วงขนาดมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วเพดานหอประชุม ทุกสรรพสิ่งในห้องเริ่มถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่า “จบกันเสียทีนะ ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์ผู้มีความลับ” นางแม่มดเงื้อมมือขึ้นสูง เตรียมที่จะปลดปล่อยพลังทำลายล้างที่สามารถล้างผลาญโรงเรียนเวทมนตร์ได้ทั้งหลัง ลูคัสเห็นแววตาของมาเรียที่มองมาที่เขา... เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความรักที่ยากจะอธิบาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสมาธิทั้งหมดที่เหลืออยู่ ในขณะที่สายตาจับจ้องไปที่จุดอ่อนเดียวบนอกของแม่มดที่แสงสีม่วงกำลังหล่อเลี้ยงอยู่... เขาต้องทำอะไรสักอย่าง แม้มันจะหมายถึงการยอมแลกกับทุกอย่างที่เขาสร้างมา เมื่อนิ้วของแม่มดขยับลง... ลูคัสก็ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับความตายด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ผู้บุกรุกต้องชะงัก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันแสนสาหัสไปกับลูคัสและอาจารย์มาเรียนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แอสทริดธาตุมนต์