มหันตภัยคุกคามสถาบัน

“ถอยไปลูคัส... คราวนี้ฉันคงต้องฆ่าเธอจริงๆ แล้วล่ะ ถ้าหากเธอยอมรับสายเลือดนั้น” คำพูดของอาจารย์มาเรียยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพ แต่ในวินาทีที่ประโยคนั้นจบลง ท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์อาคาน่าก็ฉีกขาดออกราวกับผืนผ้าใบที่ถูกคมมีดกรีดผ่าน ความเงียบงันที่แสนเปราะบางพังทลายลงด้วยเสียงคำรามแหลมสูงที่ทำเอาแก้วหูของผู้คนในโรงเรียนแทบแตกสลาย ไม่ใช่พายุ ไม่ใช่ปรากฏการณ์ธรรมชาติ แต่มันคือ ‘รอยแยกมิติ’ ขนาดมหึมาที่เผยให้เห็นท้องฟ้าสีเลือดและเหล่าเงาทมิฬที่กำลังไหลทะลักออกมาดั่งฝูงตั๊กแตนกระหายเลือด ลูคัสไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขารู้ดีว่ามาเรียในขณะนี้กำลังเผชิญกับสภาวะจิตใจที่บีบคั้น แววตาของหญิงสาวเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่แฝงด้วยความอาดูร มือที่ถือไม้กายสิทธิ์สั่นเทาเพียงเล็กน้อยขณะจ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังพยายามเลือกระหว่างหน้าที่กับความรู้สึก “อาจารย์คะ...” ลูคัสเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นในสถานการณ์ที่โลกกำลังจะล่มสลาย เขาขยับกายไปยืนเคียงข้างเธอ สายตาจับจ้องไปยังฝูงเงาที่เริ่มร่วงหล่นลงมาดั่งห่าฝน “ดูเหมือนว่ามิติเวลาจะไม่รอให้เราตัดสินใจกันตอนนี้หรอกนะคะ” มาเรียสะดุ้งสุดตัว เธอสูดลมหายใจลึก พยายามดึงสติกลับมา สายตาที่เคยอ่อนไหวกลับกลายเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “เธอพูดถูก... การฆ่าเธอเป็นเรื่องรอง แต่ถ้าที่นี่ล่มสลาย ประวัติศาสตร์ที่ฉันพยายามปกป้องไว้ก็จะสูญสิ้น ลูคัส... ใช้พลังทั้งหมดที่เธอมี ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็จงแสดงให้ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเรียนหลังห้องธรรมดา” *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนของระบบดังกังวานขึ้นในโสตประสาทของลูคัสราวกับจังหวะรัวกลองสงคราม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์ภัยพิบัติระดับ SSS - 'การรุกรานจากมิติเงา'] [ภารกิจหลัก: ปกป้องหัวใจของสถาบัน (หอคอยบรรพกาล) จากการทำลาย] [เงื่อนไขพิเศษ: ห้ามเปิดเผยพลังธาตุที่สี่จนกว่าจะถึงจุดวิกฤตสูงสุด] [รางวัล: ปลดล็อกระดับขั้นพลัง 'จอมเวทผู้ไร้ลักษณ์', เศษเสี้ยวความทรงจำของบรรพชน] ลูคัสเหยียดยิ้มที่มุมปาก ในมือขวาปรากฏเปลวไฟสีฟ้าครามที่เต้นเร้าอย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่มือซ้ายเริ่มรวบรวมไอเย็นจัดจนอากาศรอบข้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เขาไม่ได้เป็นเพียงเด็กหนุ่มอัจฉริยะอีกต่อไป แต่คือผู้คุมกฎแห่งธาตุที่รอคอยการปลดปล่อย "อาจารย์มาเรีย... ช่วยสร้างเขตอาคมป้องกันทางทิศตะวันออกด้วยค่ะ ส่วนที่เหลือ... ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของศิษย์ก้นห้องคนนี้เอง" ลูคัสพุ่งตัวออกไปราวกับลูกกระสุนเวทมนตร์ ร่างของเขาเคลื่อนที่ผ่านกลางอากาศด้วยความเร็วที่เหนือระดับสายตามนุษย์ เขาปลดปล่อยพายุหมุนเข้าปะทะกับฝูงเงาที่พุ่งเข้ามาเป็นระลอก การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่การใช้พลังทำลายล้าง แต่มันคือการใช้ความเข้าใจในโครงสร้างเวทมนตร์มาแก้ทางจุดอ่อนของเหล่าเงา เงาพวกนั้นไม่ได้ไร้รูปแบบ แต่มันยึดเกาะกับ ‘จุดเชื่อมต่อมิติ’ ลูคัสสังเกตเห็นประกายแสงสีม่วงที่หน้าอกของพวกมัน นั่นคือจุดตาย! เขาสะบัดมือขวา ลมพายุกลายเป็นใบมีดที่คมกริบตัดผ่านร่างเงาไปทีละตัว ในขณะเดียวกันก็ใช้มือซ้ายตรึงร่างเงาที่เหลือไว้ด้วยโซ่น้ำแข็ง การประสานธาตุที่สมบูรณ์แบบทำให้มาเรียที่กำลังร่ายเวทป้องกันถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำไมถึงได้... ชำนาญขนาดนี้?” เธอพึมพำกับตัวเอง ความสงสัยที่มีต่อตัวตนของลูคัสเพิ่มพูนขึ้นจนกลายเป็นความกลัวลึกๆ ในใจ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์เริ่มเข้าที่ เสียงระเบิดที่ดังมาจากทิศหอคอยต้องห้ามก็ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก หอคอยที่ตั้งตระหง่านมานับพันปีถูกเจาะทะลุด้วยกระแสพลังสีดำทมิฬ ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นควันและซากปรักหักพัง มันเป็นร่างที่สูงโปร่ง สวมชุดคลุมขาดวิ่นที่ดูคล้ายกับเครื่องแบบของอาจารย์ในสถาบันแห่งนี้ แต่สิ่งที่ทำให้ลูคัสต้องชะงัก คือใบหน้าที่อยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทนั้น... มันคือใบหน้าของเขาเอง ร่างเงาในคราบลูคัสค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาของมันแดงก่ำราวกับเลือด และมันก็ฉีกยิ้มที่เย็นเยียบออกมา “ขอบคุณที่เปิดทางให้สายเลือดนั้นตื่นขึ้นมาได้ระดับหนึ่งนะ... ตัวฉันในอีกเส้นเวลาหนึ่ง” ร่างนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่า “วันนี้ สถาบันนี้จะต้องกลายเป็นหลุมศพของทุกคน... รวมถึงเธอด้วย มาเรีย” มาเรียหน้าถอดสีทันที เธอทิ้งไม้กายสิทธิ์ในมือลงกับพื้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด “เป็นไปไม่ได้... ศาสตราจารย์เซเลส? ท่านตายไปตั้งแต่สงครามมิติคราวก่อนแล้วนี่!” ลูคัสรวบรวมสมาธิ พลังธาตุในตัวเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้ตกใจกับรูปลักษณ์ของศัตรู แต่เขากำลังตกใจกับความรู้สึกที่เชื่อมโยงถึงกันระหว่างเขากับร่างเงานั้น... ความรู้สึกที่บอกว่า มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ร่างแยก แต่มันคือ ‘ตัวตนจริงๆ’ ที่กำลังจะมาทวงคืนทุกอย่างที่ควรจะเป็นของมัน ความโกลาหลในสถาบันบัดนี้ไม่ใช่แค่การรุกราน แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้ดินลึกนับพันปี ลูคัสกำหมัดแน่น พลังมหาศาลปะทุออกมาจนพื้นดินรอบข้างแตกละเอียด เขาหันไปมองมาเรียที่กำลังสั่นสะท้าน “อาจารย์คะ... ดูเหมือนว่าความลับที่อาจารย์พยายามปิดบังฉันเอาไว้ จะไม่สามารถซ่อนมันได้อีกต่อไปแล้วนะคะ” ร่างเงานั้นก้าวออกมาจากซากหอคอย แล้วความมืดมิดที่หนาแน่นยิ่งกว่าเดิมก็เริ่มกลืนกินท้องฟ้า สถาบันเวทมนตร์อาคาน่ากำลังเข้าสู่จุดจบ หรือนี่จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการชำระล้างครั้งใหญ่กันแน่... และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: [คำเตือนขั้นวิกฤต: บอสลับ 'ผู้พิทักษ์แห่งอดีตที่สูญหาย' ได้ตื่นขึ้นแล้ว... และเขาคือผู้ที่ถือครองกุญแจสู่ 'ธาตุที่ห้า' ที่แท้จริง!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญไปพร้อมกับศิษย์หลังห้องผู้นี้ หวังว่าทุกท่านจะคอยเป็นกำลังใจให้ลูคัสในตอนถัดไปนะคะ แอสทริดธาตุมนต์