บอสลับลืมตาตื่นในงานแข่ง

“อย่าขยับเชียวล่ะ ลูคัส... ไม่อย่างนั้น ‘เครื่องเซ่น’ ชิ้นแรกอาจจะเป็นเธอ” เสียงกระซิบนั้นไม่เพียงแต่เย็นเยียบ แต่ยังแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบตัวลูคัสคล้ายจะกลายเป็นของแข็ง เด็กหนุ่มไม่ได้สะดุ้งเฮือก แต่เขากลับผ่อนลมหายใจออกช้าๆ อย่างใจเย็น สัมผัสจากปลายนิ้วที่ต้นคอของอาจารย์มาเรียไม่ได้มีแค่ความเย็น แต่มันแผ่ซ่านไอพลังงานเวทระดับสูงที่กำลังสะกดการเคลื่อนไหวของเขาทั้งร่าง ลูคัสเหลือบสายตาขึ้นมองภาพสะท้อนในกระจกเงาเวทมนตร์เบื้องหน้า แม้ในใจจะกำลังวิเคราะห์ความเป็นไปได้นับร้อยทางเพื่อเอาตัวรอด แต่ใบหน้าของเขายังคงรักษาความนิ่งสงบแบบ ‘เด็กหลังห้องผู้จืดจาง’ ไว้ได้อย่างแนบเนียน “อาจารย์มาเรีย... ดูเหมือนที่นี่จะไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับการเปิดเผยความลับเท่าไหร่นะคะ” ลูคัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าลุ่มลึก “ความลับน่ะ ไม่ได้ต้องการสถานที่หรอก แต่มันต้องการ ‘เวลา’ ที่เหมาะสม” มาเรียกระซิบอีกครั้งก่อนจะถอนนิ้วออกอย่างนุ่มนวล ทันทีที่อิสระคืนกลับมา พื้นสนามประลองระดับ A ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างส่งเสียงกรีดร้อง *ครืนนนนน!* รอยแยกขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางสนามประลอง เศษหินปูนที่ควรจะเป็นแค่สนามแข่งธรรมดาบัดนี้กลับเปลี่ยนสภาพเป็นสีดำสนิท ราวกับถูกหมึกพิษกัดกิน อักขระเวทสีทองที่เคยสะกดทับอยู่ใต้สนามสั่นไหวและดับวูบลงทีละดวง ความร้อนระอุพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง จนเวทป้องกันที่ทางโรงเรียนสร้างไว้เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนทุบ “ผนึกชั้นที่สิบสาม... ถูกทำลายแล้ว” มาเรียพึมพำ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความขี้เล่นที่เคยมีหายไปสิ้น เหลือเพียงความเคร่งขรึมของคนที่รู้ดีว่าหายนะระดับโรงเรียนกำลังจะมาถึง ลูคัสไม่รอช้า เขาดีดตัวถอยห่างจากจุดศูนย์กลางของการสั่นสะเทือน สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจเหยี่ยว ระบบในหัวของเขาเริ่มรันข้อมูลรัวเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการรั่วไหลของพลังงานเนโครแมนเซอร์ระดับตำนาน] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ‘สิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ธุลี’] [เงื่อนไข: ปกป้องเขตสนามประลองและยับยั้งการตื่นของ ‘อดีตจอมมารไร้นาม’ ก่อนที่ผนึกจะแตกสลายสมบูรณ์] [รางวัล: แต้มทักษะเวทมนตร์ธาตุที่ห้า (เปิดใช้งานเงื่อนไขลับ), ความเชื่อใจจากมาเรีย +50] “บ้าจริง...” ลูคัสสบถเบาๆ ในใจ เขาหันไปมองมาเรียที่กำลังร่ายเวทต้านทานแรงสั่นสะเทือนไว้ไม่ให้ลามไปถึงเขตอัฒจันทร์ “อาจารย์คะ! ถ้ามันตื่นขึ้นมาตอนนี้ โรงเรียนหายไปทั้งหลังแน่!” “เธอคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ!” มาเรียตะคอกกลับ มือของนางประสานอินเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว วงแหวนเวทสีเงินปรากฏขึ้นรอบตัวนาง แต่ดูเหมือนพลังของศัตรูที่อยู่ใต้ดินจะเหนือกว่าที่ประเมินไว้มาก ความมืดมิดทะลักออกมาจากรอยแยก มันไม่ได้มาในรูปแบบของเปลวไฟหรือสายฟ้า แต่มันคือ ‘ความว่างเปล่า’ ที่กลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า ลูคัสสังเกตเห็นว่าบรรดาอาจารย์คุมสอบคนอื่นๆ ต่างพากันหน้าซีดเผือด พวกเขาพยายามร่ายเวทป้องกัน แต่กลับถูกไอความมืดนั้นกัดกินจนหมดสิ้น ลูคัสกัดฟันกรอด เขาตัดสินใจถอดสร้อยคอผนึกพลังที่เขาทำขึ้นเองออก ในเมื่อสถานการณ์บีบคั้นถึงขีดสุด การซ่อนตัวตนก็ไม่สำคัญเท่ากับการมีชีวิตรอด เขาไม่ได้มีเวลามาทำตัวเป็นเด็กหลังห้องอีกต่อไป เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ไอเวทธาตุลมก่อตัวเป็นเกราะคุ้มกันรอบตัวเขาและมาเรีย ลูคัสพุ่งตัวเข้าหารอยแยกนั้นโดยไม่ลังเล เขาสัมผัสได้ถึง ‘ชีพจร’ ของสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง มันไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่ของใครบางคนที่ถูกขังไว้หลายร้อยปี “จะทำอะไรน่ะลูคัส!” มาเรียร้องเตือน แม้จะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้มีอะไรปิดบังอยู่ แต่นางก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าพุ่งเข้าหาแหล่งกำเนิดพลังมหาศาลขนาดนั้น ลูคัสไม่ตอบ เขาหลับตาลง ดึงกระแสเวททั้งสี่ธาตุในร่างให้หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว อุณหภูมิรอบตัวเขาสูงขึ้นจนพื้นหินใต้เท้าหลอมละลาย เขาไม่ได้เข้าไประงับมันด้วยกำลัง แต่เขาเข้าไปเพื่อ ‘เจรจา’ กับโครงสร้างเวทที่กำลังบ้าคลั่ง “ในนามของผู้สืบทอดพันธสัญญา... จงหยุด!” เสียงของลูคัสกังวานไปทั่วสนามประลอง ทันใดนั้น รอยแยกที่กำลังขยายตัวกลับหยุดชะงัก สายตาทุกคู่ในสนามต่างจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มหลังห้องผู้นี้เพียงคนเดียว แต่ทว่า... ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงระเบิด ผนึกที่หยุดสั่นไหวไม่ได้หมายความว่ามันถูกซ่อมแซม แต่มันหมายความว่า ‘สิ่งนั้น’ ได้เลือกเป้าหมายใหม่แล้ว กลิ่นอายความตายเริ่มรวมตัวเป็นรูปเป็นร่างเหนือรอยแยก ดวงตาสีโลหิตคู่มหึมาค่อยๆ ลืมขึ้นท่ามกลางความมืดมิดนั้น มันไม่ได้จ้องมองไปที่ความพินาศของโรงเรียน แต่มันกลับจ้องตรงมาที่ลูคัส “พบเจ้าแล้ว...” เสียงแหบพร่าดังก้องในโสตประสาทของลูคัสเพียงผู้เดียว “ทายาทแห่งธาตุผู้สาบสูญ... ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้หนี้ที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้” ร่างเงาสีดำเริ่มยื่นมือออกมาจากรอยแยก มือที่เปื่อยเน่าแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเวทระดับพระเจ้า ลูคัสสัมผัสได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่บอสลับที่เขาสามารถจัดการได้ด้วยไหวพริบธรรมดา มันคือภัยพิบัติที่เขาต้องเผชิญหน้าในฐานะผู้ถูกเลือก... และอาจารย์มาเรีย ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เบื้องหลัง ก็เริ่มก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับประกายดาบเวทมนตร์ในมือ “ถอยไปลูคัส... คราวนี้ฉันคงต้องฆ่าเธอจริงๆ แล้วล่ะ ถ้าหากเธอยอมรับสายเลือดนั้น” แอสทริดธาตุมนต์หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ หวังว่าจะติดตามความลับของลูคัสต่อไปในตอนหน้าค่ะ!