หมัดฮุกสุดท้ายที่ไม่มีใครคาดคิด

กลิ่นไอของดินที่แตกระแหงคลุกเคล้ากับความคาวของเลือดปีศาจฟุ้งกระจายไปทั่วสนามประลอง ลูคัสไม่ปล่อยให้เวลาแม้แต่เสี้ยววินาทีหลุดลอยไป ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเบิกกว้างขึ้น สะท้อนเงาของดวงตาสีเลือดที่กำลังสั่นสะเทือนปฐพี “ถ้าต้องเลือกให้โรงเรียนพินาศ หรือเปิดเผยสิ่งที่ซ่อนไว้... ฉันเลือกอย่างที่สามค่ะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของลูคัสลอยหายไปในแรงสั่นสะเทือน เขาไม่ได้เลือกที่จะหลบหนี แต่เขากำลัง 'คำนวณ' มาเรียที่ยืนอยู่บนระเบียงวีไอพีกำราวเหล็กแน่นจนนิ้วซีดขาว ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างของเด็กหนุ่มหลังห้องที่ใครๆ ต่างมองข้าม “ลูคัส... อย่าบอกนะว่าเธอจะใช้มันในที่สาธารณะแบบนี้จริงๆ” เธอพึมพำด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อปีศาจ แต่เป็นความตื่นเต้นที่คาดไม่ถึง ระบบในดวงตาของลูคัสรัวแจ้งเตือนเป็นสีแดงฉาน— [คำเตือน: ขีดจำกัดพลังเวทมนตร์ธาตุทั้งสี่กำลังจะรวมศูนย์ หากพลาดเพียงนิดเดียว ร่างกายจะแหลกสลาย] ลูคัสสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมธาตุไฟที่ร้อนแรงจากแกนกลาง ธาตุดินที่มั่นคงใต้ฝ่าเท้า ธาตุน้ำที่ไหลเวียนในเส้นเลือด และธาตุลมที่หมุนวนรอบฝ่ามือ เขาไม่ได้ใช้มันเพื่อทำลายปีศาจโดยตรง แต่เขากำลังใช้ 'ไหวพริบ' เปลี่ยนสนามประลองให้กลายเป็น 'วงจรเวทมนตร์ขนาดยักษ์' “อาจารย์คะ... ถ้าวันนี้ศิษย์คนนี้จะขอสอบวิชาประยุกต์นอกตำรา หวังว่าคงไม่ว่ากันนะคะ” ลูคัสพึมพำกับความว่างเปล่าก่อนจะกระทืบเท้าลงบนพื้นดินที่แยกออก *ตูม!* พลังเวทสี่สายพุ่งเข้าหากัน เกิดการปะทะที่สั่นสะเทือนถึงมิติคู่ขนาน แทนที่จะเป็นระเบิดที่สร้างความเสียหาย ลูคัสกลับบีบอัดเวทมนตร์ทั้งหมดให้กลายเป็น 'เข็มเวทมนตร์' นับหมื่นเล่มที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เขาดีดตัวขึ้นกลางอากาศ จังหวะที่ปีศาจดวงตาสีเลือดอ้าปากเพื่อปลดปล่อยพลังทำลายล้าง ลูคัสก็แทรกตัวเข้าไปในช่องว่างนั้น นี่ไม่ใช่การประลองเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ตรงหน้า แต่มันคือการทำลาย 'รอยแยก' ที่เป็นจุดเชื่อมต่อของบอสตัวนี้ “หมัดฮุกสุดท้าย... ไม่ได้มีไว้เพื่อต่อยหน้าใคร แต่มันมีไว้เพื่อปิดประตูขุมนรกค่ะ!” ลูคัสชกออกไปตรงๆ ท่ามกลางประกายแสงที่สว่างวาบจนคนทั้งสนามต้องหลับตา พลังเวทธาตุทั้งสี่ที่หลอมรวมกันพุ่งเข้าจุดศูนย์กลางของดวงตาสีเลือดอย่างแม่นยำ ทุกอย่างเงียบกริบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างปีศาจจะสลายกลายเป็นละอองสีทองและถูกดูดกลืนกลับลงไปในรอยแยกที่ค่อยๆ ประสานตัวอย่างรวดเร็ว ฝุ่นควันที่ปกคลุมจางหายไป เผยให้เห็นลูคัสที่ยืนหอบหายใจอยู่กลางสนามประลอง ในมือของเขามีเหรียญตราตัวแทนโรงเรียนที่ลอยตกลงมาวางบนฝ่ามือพอดีเป๊ะ ความเงียบครอบงำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงกึกก้องจากผู้ชมจะดังสนั่นหวั่นไหว ลูคัสปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม เขาเงยหน้าขึ้นมองมาเรียที่ระเบียง สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย “จบแล้วสินะ...” ลูคัสยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวลงจากสนาม ระบบของเขากลับส่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังกว่าครั้งไหนๆ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า—ไม่ใช่อักษรสีแดง แต่เป็นสีทองอร่าม [ยินดีด้วย! คุณได้รับตำแหน่งตัวแทนระดับสูง] [ตรวจพบ 'ร่องรอย' ที่ทิ้งไว้โดยผู้อยู่เบื้องหลังการอัญเชิญบอสลับ...] [ภารกิจระดับ SSS: ตามล่าเงาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของโรงเรียน ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว] ในวินาทีที่ลูคัสกำลังจะปิดหน้าต่างระบบ แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมาจากด้านหลังของเขา มันเป็นกลิ่นอายที่เขารู้จักดี... กลิ่นอายของคนที่เขามั่นใจมาตลอดว่าอยู่ฝั่งเดียวกับเขา “ยินดีด้วยนะ ลูคัส... แต่เธอคิดจริงๆ เหรอว่าเรื่องมันจบแค่นี้?” เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหู ลูคัสตัวแข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของปลายนิ้วที่แตะลงบนต้นคอของเขา “ความลับที่เธอซ่อนไว้... ถึงเวลาต้องเปิดเผยให้ฉันคนเดียวเห็นแล้วนะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับแอสทริดธาตุมนต์นะคะ